دل مادرم رو شکستم، چکار کنم جبران بشه؟

سلام 

راستش چند باری باعث شدم دل مادرم بشکنه و حتی باعث شدم جلوم گریه کرده و اشک ریخته، کاری با این که چی کار کردم و  چی بین مون گذشته و حق با کیه و حق با کی نیست ندارم، الان پشیمونم که حتی اگه حق با منم بود کاش بحث نمیکردم و ناراحتش نمیکردم. 

دلش رو شکوندم، ازش معذرت خواستم و گفتم ببخش، اونم گفت بخشیدم، ناراحتم به خاطر این که باعث شدم اشکش ریخته و دلش شکسته، چیکار کنم درس بشه؟

چیکار کنم رابطه مون بهتر بشه، چه طور از دلش در میاد؟، یادم که میافته داشت گریه میکرد حالم از خودم بهم میخوره، و دلم میخواد بمیرم، از خدا هم میترسم، میترسم هیچ  جای  زندگیم روز خوش نبینم،  هی جا، کمکم کنید راه حلی ... پیشنهادی ...

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

برادرم از بچگی همیشه دوست داشت آقا بالاسر من باشه

سلام مشکل من با برادرمه

۲۵ سالمه و پسرم، از بچگی همیشه دوست داشت آقا بالاسر من باشه، دوست داشت هر چی میگه من بگم چشم، منم هیچ وقت زیر بار نمی رفتم. گذشت تا ما بزرگ شدیم.

الان ایشون ازدواج کرده، ولی بازم هی دوست داره به من بگه چکار کن، میدونم از روی دلسوزیه، برادرم آدم خوبیه ولی من اصلا دوست ندارم کسی به غیر پدر و مادر تو تصمیم های زندگیم دخالت کنه و نظر بده، چند بار بهش گفتم سرت به زندگی خودت باشه برای زندگی خودت تصمیم بگیر ولی انگار متوجه حرف من نمیشه، اصلا دوست ندارم بی احترامی کنم یا دعوا و ... ولی خیلی روانم بهم ریخته ست سر این موضوع.

اگه با چیزی موافق نباشه گارد میگیره و با صدای بلند میخواد حرفش رو ثابت کنه، البته از وقتی ازدواج کرده بهتر شده ولی من نمی تونم کنار بیام، واسه خواستگاری ما هی نظر میداد که نه در صورتی که پدر و مادر راضی بودن، خلاصه جلوش وایسادم و نذاشتم دخالت کنه، البته اون خواستگاری هم بهم خورد در دوران نامزدی اما خب مطمئنم اگه به حرفش گوش می کردم بدتر میشد.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

از موقعی که یادم میاد پدرم نسبت به لوازم آرایشی حساس بود

با سلام خدمت همه دوستان

پدرم از موقعی که به یاد دارم نسبت به لوازم آرایشی حساس بودن. اگه ببینن خانمی لاک زده یا آرایش داره از غذاش نمی خورن. اجازه استفاده از هر گونه لوازم آرایش رو حتی به مادرم نمیدادن و نمیدن و در صورت دیدن هر وسیله (حتی مژه فر کن) پرتش میدن.

من از موقعی که بچه بودم این رفتار پدرم واسم عجییب و غیرقابل تحمل بود حتی وقتی که از مادربزرگم علت میخواستم میگفت از بچگی همین شکلی بوده!!! و این واسه من قانع کننده نبود. وقتی از خودش میپرسیدم مثلا چرا لاک بده؟، میگفت چون از خون الاغ درست شده! اون موقع مدام ناخن های من رو از ته میگرفت و اجازه نمیداد که یه ذره بلند بشه. 

بزرگتر که شدم دیگه با اون دلیل های مسخره دوران کودکیم قانع نمیشدم. مثلا نمیفهمیدم که چرا وقتی لبم خشک میشه ترک میخوره و خون میاد نباید از نرم کننده لب استفاده کنم. پدرم حتی اجازه نمیداد که برای پوستم که تو نوجوونی جوش میزد از ماسک های طبیعی استفاده کنم. در این شرایط اعتراض میکردم و همیشه با برخورد بدی مواجه میشدم . امثال مامانم و عمه هام هم مدام به اینکه باباته باید کنار بیای وادار به سکوتم میکردن.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

با برادر معتاد، بی ادب و پرخاشگر چطور رفتار کنم؟

سلام وقت بخیر

متاسفانه من به تازگی با یک مشکلی مواجه شدم و نیاز به راهنمایی شما دارم، من دختر ۱۸ ساله ای هستم و یک برادر 21 ساله دارم، ایشون خیلی پسر خوب و با اخلاقی بودند، متاسفانه با رفتن شون به سربازی بر خلاف عقاید اکثریت جامعه، ایشون معتاد شدن و سیگار میکشن.

جدیدا هم شب ها بیرون هستند تا صبح، حدودا ساعت ۶ یا ۷ میان، اوایل باور و کنار اومدن با این مسئله خیلی برای من و پدر مادرم سخت بود، ولی حرف ها و صحبت های پدر و مادرم نتیجه نداد،  ایشون خیلی بی ادب شدن و پرخاشگر.

من واقعا نمیتونم نسبت به این موضوع بی تفاوت باشم، واقعا برادرم رو دوست دارم و نمیخوام با همچین افرادی دوست باشه، مشکل من بیرون تا نصف شب نیست مشکل من دوستانش هستند، یک دیالوگ هست میگه، دوستانت رو نشونم بده ده سال بعدت رو نشونت بدم، خودم هم باهاشون صحبت کردم ولی نتیجه ای نداد، ازتون میخوام اگه در این رابطه نظری دارین که فکر میکنین کمک کننده ست کامنت کنین.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

دو قطبی رعایت یا عدم رعایت پوشش و رفتار شرعی در مهمانی ها

سلام دوستان

من دختری جوان هستم که یه مشکل بزرگ برام پیش اومده. مشکل من درباره ی نحوه ی پوشش در خانواده هست. مشکل اینجاست که من تو خانواده ای به دنیا اومدم که عقاید مذهبی خانواده ی مادر و پدرم با هم فرق داره. مادرم اینا مذهبی ترن.

جوری که من وقتی طرف مامانم اینا مهمونیم یا مهمون داریم باید حتما مانتو شلوار داشته باشم بدون آرایش. حتی خاله ام بهم میگه موهات رو بالا سرت ببند و نباف که از پشت روسری بیرون نیاد. 

در حالی که طرف پدرم اصلا اینجوری نیست. طوری که زن عمو ی من و عمه ام شال نمیپوشن توی مهمونی ها و من و دختر عمه ها و دختر عموها هم شال نمی پوشیم، تازه مانتو هم نداریم مثلا من خودم تونیک میپوشم،حتی تی شرت هم شده بپوشم یا ساپورت و کفش پاشنه بلند جلوی شوهر عمه ها میپوشم. چون اگه حتی من شال و مانتو هم داشته باشم خیلی به نظرشون مسخره میاد. 

حتی تو خانواده ی مادرم با آقایون نامحرم دست نمیدم ولی تو خانواده ی بابام اینا با شوهر عمه هام یا پسر عموهای بابام دست میدم و جلوشون موهام بیرونه.

البته باید به این موضوع اشاره کنم که بابای من فقط تو محیط خانوادگی اینجوریه و حتی به مامانم هم گفته اگه بخوای میتونی شالت رو بذاری کنار ولی مامانم قبول نکرده.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

از نوجوانی متوجه این شدم که خواهرم بهم حسودی میکنه

سلام دوستان

دختری هستم 24 ساله، یه خواهر بزرگتر از خودم دارم. از لحاظ قد و اندام و زیبایی و هوش و عملکرد ازش سر ترم. تو دوران نوجوانی متوجه این شدم که خواهرم بهم حسودی میکنه. یا نمیدونم اسم کارهاش رو چی میشه گذاشت، از هر چیز بهترین رو داشت ولی بیرون رفتنی لباس های منو برمیداشت، ساعتم، عینک، کیف، کفش.

بهش میگفتم لااقل بگو بعد بردار، شاید بیرون رفتم لازمم شد. و این شد که منو دل زده کرد، یه لباس نمی تونستم بخرم، همه ش چشمش سمت من بود، می دادم نمیشد، نمی دادم دلم می سوخت.

باور نمی کنید با همه ی خوبی هایی که براش می کردم باز بی خودی دعوا میکرد، موهام رو می کشید و ...، 4 ساله نتونستم آرایش کنم، نکنه به دلش بیاد فکر کنه که قیافه خوبی نداره، به نظرتون چیکار کنم؟

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

چطوری اعتماد پدرم رو بعد از اشتباهاتم دوباره به دست بیارم؟

با سلام

من دختر جوانی هستم که نشد دانشگاه برم، مشکل من چند تا مورد هست که هنوز هم نمیدونم مقصر این مشکلات چه کسیه.

داستان زندگیم این طوریه که تا چند سال پیش وقتی نوجوان بودم پدر مادرم منو دوست داشتن و خیلی به خواسته هام اهمیت میدادن، برام عزیز بودن و براشون عزیز بودم البته سالی چند بار باهاشون سر چیزهای الکی دعوامون میشد ولی در کل بهم اعتماد داشتن و دوستم داشتن تا اینکه من به خاطر جهالت خودم چند تا از بزرگترین اشتباهات زندگیم رو مرتکب شدم که هنوز هم وقتی یادم میاد خودم رو لعنت میکنم.

اولیش وقتی بود که اول دبیرستان بودم، راستش من تا این سن هر جا رفتم با خانوادم رفتم اونا خیلی مقید و مذهبین و مهم ترین خط قرمزشون اینه که؛

1-حتی یک تار مو -توجه کنید حتی یک تار مو- هم نباید بیرون باشه

2- تا این سن حتی یک بار هم پدرم منو با آرایش ندیده و حق ندارم واسه بیرون یه رژ لب، ریمل بزنم چون پدرم آرایش کردن رو قبول نداره 

3- تنهایی نمیذاره بیرون برم.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) خودسازی در دختران (۵۳۷ مطلب مشابه) درد دل های دختران (۱۱۸ مطلب مشابه)

خانواده م تحقیرم میکنن و موفقیت هام رو به سخره میگیرن

سلام خدمت برادران و خواهران گرامی

من مردی بیست و اندی ساله و دانشجوی پزشکی هستم، الحمدالله تو جامعه از یه احترام خوبی برخوردارم، منتها مشکل من با خانواده م هستش، علی الخصوص مادرم که منو تحقیر میکنن و توانایی و موفقیت های منو به سخره میگیرن. حتی بعضا شده در جمع منو به سخره گرفتن...

واقعیتش وقتی رفتار دیگر مادرها با فرزندان شون رو میبینم غبطه میخورم که چرا مادر من با من اینگونه تو جمع رفتار نمیکنه...، بارها شده به کارهاشون اعتراض کردم ولی بعد یه مدت همون آش و همون کاسه... به نظر شما چیکار کنم که خانواده م به من بیشتر به دیده ی احترام نگاه کنن...

ممنونم

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

چطور با اطرافیان معاشرت کنم که دافعه ام از بین نرود؟

سلام هم خانواده ای های عزیز

امیدوارم تن تان نیاز با ناز طبیبان پیدا نکند

من پسری جوان (زیر 30) هستم که خدا رو شکر از جهت شخصیتی و تحصیلی و شغلی جایگاه مناسبی دارم (خودستایی نیست چون شما بنده رو نمی شناسید) و تک فرزند خانواده هستم. زمانی که صحبت می کنم، از نظر فن بیان مشکلی ندارم. من در جمع های شغلی، دوستان و اقوام فرد کم صحبتی هستم. صحبت کردن بی دلیل و صرفا ادامه دادن بحث و معاشرت با جمعی که دخلش هستم (جمع فامیلی و کاری) و ازشون خوشم نمیاد در نظرم کاری عبث و دوست نداشتنی است و به این دلیل فردی کم صحبت هستم.

این قضیه باعث شده که در جمع های شغلی و فامیلی، حضورم انگار به چشم نیاید و همه با هم صحبت می کنند به جز من و رفتار افراد به گونه ای هست که انگار من وجود خارجی ندارم و کسی نه من رو مخاطب خودش قرار می دهد و نه حتی سر صحبت رو با من باز می کند در حالی که انتظار من از افرادی مثل عمو که مثلا 15 یا 25 سال از من بزرگ تر هستند این هست که اون ها سر بحث رو باز کنن و سپس من با آنها همراهی کنم. ولی متاسفانه اون ها هنگام صحبت کردن حتی ارتباط چشمی که خردترین نوع ارتباط هست رو با من ندارن.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

با فردی که در فامیل با خانم ها رفتار مناسبی نداره چطور برخورد کنیم؟

عرض سلام و ادب حضور شما دوستان عزیزم ... 

یه سوال داشتم از حضورتون اگه با راهنمایی هاتون کمکم کنید واقعا ممنون میشم.

اگه توی خانواده تون یکی از محارم تون چند تا رفتار ناشایست انجام بده، چند بار بهش تذکر میدید، اگه گوش نداد سعی میکنید شما باهاش کنار بیایید و مدارا کنید، مثل با سر و صدا غذا خوردن، یا نشستن دست کثیف و ... .

اما مسئله ای که با مدارا حل نمیشه چی، مثل نگاه به نامحرم،  و شوخی با نامحرم، با اینکه من شخصا در مقامی نیستم که بهشون تذکر بدم، ولی سعی کردیم جدا جدا به ایشون تذکر بدیم،  ایشون اصلا گوش نمیدن که هیچ، ناراحت هم میشن، حتی کارش به انکار و قسم دروغ و تهمت هم کشیده شده، در حالی که ادعای یک فرد انقلابی و مذهبی رو دارند.

ضمنا بگم که خانم ها خیلی با رفتار ایشون اذیت میشن، خیلی متاسفانه، همه اش سعی میکنند بهش رو ندن ولی  این آقا دست بر دار نیستن.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

نمی خوام شریک جرم دختر عموم بشم

سلام خدمت دوستان گرامی

مشکل من دختر عمومه، من 22 سالمه اون 16 سالشه، خودش گوشی نداره، با گوشی مامانش زیرزیرکی با پسرها در ارتباطه، اومده میگه واسم اینستاگرام نصب کن با شماره خودش، با هزار بدبختی طوری زدم که نصب نشد، میگه اکانت اضافی که داری و تغییر بده به نام من برو دوست پسرم رو فالوو کن، اینقدر پرروعه چیزی نتونستم بگم.

انجام دادم، بعد چند روز حذف کردم، گفتم حک شده و فلان، اومد گفت اکانت اصلی تو تغییر بده خودت که استفاده نمیکنی، حالا پسره بهش گفته نمیخوادش باز میره فالووش میکنه، هر چی میگم یه دلیل میاره، انگار ازش میترسم نمیدونم چرا اینطوری شدم.

میدونم که هم پسره نمی خوادش، هم اینکه داداشش اگه بفهمه زنده به گورش میکنه، بعد من تقصیر کار بشم بگن اون بچه بود تو چرا دادی، هم اینکه نمیخوام تو گناهی شریک بشم. هم اینکه حالم ازش بهم می خوره.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

نمیدونم چرا دوست ندارم توی زندگیم از کسی کمک بگیرم

سلام دوستان 

من یه پسر ۱۹ ساله م که نمیدونم چرا دوست ندارم توی زندگیم از کسی کمک بگیرم، دوست دارم همه کار ها رو خودم بکنم، دوس دارم ۰ تا ۱۰۰ یه کاری رو خودم بکنم، ولی میدونم این طوری خیلی سخته، ولی نمیتونم از کسی کمک بگیرم و یا اینکه نمیخوام از پارتی استفاده کنم.

چرا؟! چون که میترسم اطرافیانم بیان بگن طرف با پارتی پیشرفت کرده ولی در حالیه که من اصلا اینطور آدمی نیستم و دوست دارم رو پای خودم وایستم، بخاطر همین نمیتونم حتی واسه ی کار ساده اداری به پدرم چیزی بگم تا برام انجام بده اونم بخاطر حرف اطرافیانم.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) موفقیت در زندگی (۱۲۹ مطلب مشابه)

مادرم دوست داره پزشک بشم اما ...

سلام به همه اعضای خانواده برتر 

دوستان اگر کسی تو این مملکت پزشک نشه، پزشکی قبول نشه، این آدم بدبخت میشه؟، یعنی اصلا امکان نداره این آدم پیشرفت کنه؟، امکان نداره بتونه یه زندگی خوب بسازه؟، پولدار بشه؟، ماشین خوب بخره؟ 

من پسرم، 20 سالمه، ترم 4 مهندسی کامپیوتر، از بچگی به این رشته علاقه داشتم، اولین کامپیوترم رو با هزار بدبختی و خواهش و التماس و گریه خانوادم برام گرفتن، چون پدرم کارمند هست و وضع مالی مون خوب نبود، یه کامپیوتر داغون گرفتن برام از دم قسط، ولی همون اون زمان برای من در حد یه مک بوک پرو ارزش داشت با اینکه بلد نبودم باهاش کار کنم، ولی صفایی میکردم خیلی ارزش داشت برام.

بعد از یه مدتی دیدم فایده نداره، من نمیتونم با این کامپیوتر خوب کار کنم، تصمیم گرفتم برم کلاس کامپیوتر، ولی مادرم مخالف بود، کلاس زبان هم میرفتم قبلش ولی اصلا علاقه نداشتم سر کلاس گوش نمیدادم معلم چی میگفت، به هر حال با هزار تا التماس راضی شدن ما رو بذارن کلاس کامپیوتر، حدودا 15 سالم بود، بعد هم مباحث کامپیوتر و برنامه نویسی و ...

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) آینده شغلی رشته ... (۱۹۶ مطلب مشابه)

راهنمایی کنید چیکار کنم کمتر احساس تنهایی کنم؟

سلام

من پسری ۲۳ ساله هستم، خیلی احساس تنهایی میکنم هم در خانواده هم در جامعه، در خانواده اکثرا در اتاق خودم هستم و خیلی کم میام میان خانواده، این جوری نبودم مجبور شدم خودم رو این طوری ازشون جدا کنم، چون حرمت و احترم همدیگه رو نگه نمیدارن.

قبلا زیاد دعوا میکردن پدر و مادرم، دیگه خودم رو کشیدم کنار ازشون، یه برادر دارم ۳ سال از خودم بزرگتره، مجبور شدم با اونم حرف نزنم، همیشه دوست داشتم با هم صمیمی باشیم، ولی انقدر بد دهنی و بی احترامی میکنه دیگه گفتم باش حرف نزنم بهتره. اون ها خودشون به این اخلاق و رفتارشون عادت کردن، میگن میخندن، منم که تنهام تو بین شون.

تو جامعه هم همین طوری هستم پاییز که رفتم دانشگاه چند تا پسر و دختر دوست بودیم، یه کم کذشت دیدم این ها نه درس میخونن نه هیچی و ...، نزدیک های امتحانات بود ازشون فاصله گرفتم، شروع کردم به درس خوندن، معدلم الف شد، اون ها هم به زور پاس کردن.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل پسران جوان (۱۵۳۹ مطلب مشابه) تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) خسته شدم از تنهایی (۲۶ مطلب مشابه)

کلا یه دختر بی هدفم، هیچ هدف و انگیزه ای برای زندگی ندارم

سلام 

من یه دخترم و ۲۰ سالمه، امسال دانشگاه قبول شدم، ترم بهمن رشته پرستاری، تو تابستون و این چهار ماه تعطیلی من هیچ کار مفیدی انجام ندادم، کلا یه دختر بی هدفم، هیچ هدف و انگیزه ای برای زندگی ندارم روزهام همین طوری میگذره، گاهی شروع میکنم به سخنرانی گوش دادن، کتاب خوندن پیاده روی و … ، ولی خیلی زود تمومش میکنم، راستش دلم یه چیزهایی تو زندگی میخواد که هیچ وقت نداشتم و نخواهم داشت، مثل یه پوست صاف.

آخه صورتم پر از جوش و جای جوشه، هر کی نگام میکنه حالش بهم میخوره، خیلی خیلی دنبال درمان رفتم ولی فایده ای نداشت بدتر هم شد، باعث شد صورتم لاغر لاغر بشه، دلم میخواست یه دختر سر زبون دار میبودم، ولی از بچگی به شدت خجالتی و کم حرف بودم، همیشه تو اتاقم هستم،  حتی وقتی خواهر زاده کوچولوم میاد میرم تو اتاق مخفی میشم، همیشه تنهایی غذا میخورم و … ، دلم میخواست یه روزی میتونستم ازدواج کنم، کنار یه مردی حسابی خوشبخت بشم، به آرامش برسم، بچه داشته باشم و شاد باشم، ولی کدوم مردی میاد سراغ دختری با ویژگی های روحی و ظاهری من؟، آخه دلم میخواست با حجاب باشم ولی چون اخلاقم خشکه و اکثرا تو جمع میرم یه گوشه وایمیسم چادر نمیزنم میترسم دید بقیه نسبت به چادری ها بد بشه.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) درد دل های دختران (۱۱۸ مطلب مشابه) مسائل درونگراها (۳۵ مطلب مشابه)