با عرض سلام و ادب
بنده پسری ام ۲۷ ساله مجردم که مادرم ۴ سال پیش از دنیا رفته اند و خودم بچه کوچک خانواده هستم و با پدرم زندگی میکنم . پدرم تصمیم دارند که دوباره ازدواج کنند ولی میترسم که اگه ازدواج کنه دچار مشکل بشه و نتونه نیازهای زن و خانواده اش را برطرف کنه و بعدا زندگی خودش و یه نفر دیگه را هم خراب کنه .
سلام
من خیلی ناراحتم و فکر میکنم دارم به آخر خط میرسم. چرا خدا سرنوشت آدم ها رو نمیده دست خودشون ؟ چرا ما محکوم به اون چیزی هستیم که برامون تعیین کرده و دخالتی در اون نداشتیم.
خانواده ی من از اول که چشم باز کردم متشنج و داغون بود، پرجمعیت ولی هیچ کسی حرف هیچ کس رو نمیفهمید از پدر و مادر تا خواهر و برادر ... کل دوران کودکی نوجوانی و جوانیم به باد فنا رفت و الان منم یه دختره سی ساله و یه خانواده داغون.
خواهرهای بزرگم هیچ کدوم ازدواج نکردن و دچار مشکلاتی روحی روانی شدن جوریه که واقعا نیاز به بستری شدن دارن ، من نمیخوام مثل اون ها بشم ، من خیلی سعی کردم سرنوشتم رو تغییر بدم خوب درس خوندم کار پیدا کردم تو اجتماعم همه از بیرون فکر میکنن ما هیچ مشکلی نداریم . البته خواهرامم درسشون رو خوندن ولی نتونستن کار پیدا کنن و چون خواستگارم نداشتن از بیکاری و تنهایی روح و روان شون بهم ریخته، دچار توهم و بدبینی شدن سه تاشون با هم ...
سلام
دوستان خوبم لطفا به من پیشنهاد طلاق و سکوت ندین چون این دو راه رو خودمم می دونم ، اگه راهکار مناسبی ندارین لطفا کامنت ندین مرسی .
من چند ماهی میشه که عروسی کردم و از کلانشهر خودم اومدم به شهر کوچیک همسرم، با عشق هم عروسی کردیم ، سخت هم به هم رسیدیم ، خودمون هم همدیگه رو انتخاب کردیم بدون اجبار اما ...
از همون روزهای بعد عروسی به شدت احساس اختلاف فرهنگی با خانوادش داشتم ، دوران نامزدی زیاد به شهر همسرم نیومدم و تصورش رو نمی کردم همچین شهری باشه ، با خودش اختلافی نداشتم ، کم کم از شهر و اخلاق های مردمش زده شدم . اما من با سکوت و مدارا رفتار می کردم و خوب خانواده همسرمم که رفتار مناسبی با من نداشتند اما به هیچ عنوان همسرم ازم دفاع نمی کرد ، و کاملا مدافع خانوادش بود و مثل کوه روبروم وایساده بود .
سلام بچه ها...
من یه دخترم که تحصیلات رو ادامه میدم. البته یه شهر دیگه ، کلا تا حالا با کسی درد و دل نکردم... ولی الان دیگه نمیتونم با کسی درد و دل نکنم... من همیشه خودم از خودم حمایت کردم. تنها کسی که مواظبم بوده خودم بودم.
الان چندین ماهه که تو این شهرم. تو زمینه تحصیلی و فعالیت های کاری تقریبا موفقم... اما چیزی که داره خفه ام میکنه. اینه که خانواده ام اصلا منو یاد نمیکنن. بعضی وقت ها واقعا حس میکنم یه دختر فراموش شده و بی خانواده ام... حتی حالم رو نمیپرسن .
سلام دوستان
مادر شوهرم معلم بازنشسته است و با وجود خالی بودن طبقه بالا منزل شون درخواست ما رو مبنی بر اینکه اون جا زندگی کنیم رد کردند. ما واقعا احتیاج داشتیم اون شهر باشیم به خاطر شغل شوهرم، دلیل خساست مادر شوهرم اینکه چون پدر شوهرش کمک نکرد میگه ما هم به پسرمون کمک نمی کنیم . اما شوهرم میگه موقع ازدواج پدر و مادرش پدر بزرگش به باباش زمین داده بود ، مادر شوهرم خیلی خودخواهه ، همه اش به فکر خودشه .
همیشه ی تسبیح به دست داره و پول هاش رو تو حسابش نگه داشته و به کسی نمیده، با کسی هم رفت و آمد نداره، با خیلی حرف هاش دل منو سوزوند، نمونه اش اینکه به شوهرم گفت یه دختر دیگه میگرفتی بهتر بود .
سلام
چرا با وجود 33 سال سن پدر و مادرم فکر میکنند من هنوز بچه ام! نه حق مالی دارم نه حق اشتغال نه تحصیل و ...
برنامه ی زندگی من اینه:
1. از خواب بیدار بشم
2. وب گردی و خواندن کتاب
3. ناهار
4.وب گردی و خواندن کتاب
5. شام
6.وب گردی و خواندن کتاب
7. شام و خواب!
اخه اینم شد زندگی ؟!
سلام
به نظرتون با عکس ها و فیلم های بی حجاب گذشته مون باید چیکار کنیم؟! من قبلا بی حجاب بودم و الان با حجاب شدم. خیلی ناراحتم و اعصابم خورده که توی فیلم ها و عکس های فامیل بی حجابم هستم.
اون ها با هر بار دیدن و مرور خاطرات شون، منو هم باز بی حجاب میبینن ... ، اگه هم بهشون بگم پاک کنید یا اون تیکه ها رو نبینید گوش نمیدن و بدتر حساس میشن... ، خدا گفته توبه کنید تا گناهان تون پاک بشه. ولی وقتی فیلمش هست عکسش هست ... ، دلم نمیخواد بی حجاب ببینن منو ... ، وقتی یاد این موضوع میفتم انگار دارن شکنجم میکنن .
چیکار باید کنم ؟!
سلام دوستان
من دختری ۱۸ ساله هستم که ...
باوقارم، شوخ طبعم ولی به جا، مهربونم، همیشه یه لبخند روی لبام میاد، برای خودم حد و مرز دارم، به کسی زل نمیزنم، تا کسی سر به سرم نگذاره خوش اخلاقم ولی اگه کسی رو مخم بره، خودم رو اذیت نمیکنم و با حرف و یا رفتار منطقی جوابش رو میدم البته با حفظ احترام... گاهی اوقاتم جواب شون رو هم نمیدم ( کسانی که قصد تحقیر کردن رو دارند ).
امشب خونه خالم بودیم و پسرخالم مثل یه برادر بزرگتر واسم میمونه و متاهل هستن، اونم خیلی شوخه ولی امشب در اومد بهم گفت: این حرف های خاله زنکی رو بنداز دور و چرت و پرت نگو ! آخه مگه من چه حرفی زدم که اینو به من میگه ؟! من عقیده ی اشخاص یه شهر رو گفتم، من که حرف بدی نزدم. خودشم میدونه عقایدشون همینه که من گفتم.
سلام
من دخترم و 21 سالمه و شرایط روحیم از هر لحاظ داغونه ، از بچگی مشکلاتی داشتم که هنوزم باهاشون درگیرم و دست و پنجه نرم میکنم ، حالم از پدر و مادرم که فقط اسم پدر و مادر رو یدک میکشن بهم میخوره ، 2 تا آدمی که درکی ندارن و ما رو هم به دنیا اوردن و بدبخت کردن .
این همه میگن مادر مقدسه، مادر همیشه نگران بچشه، یا میگن اگه بدترین اشتباه رو کردی و کسی بخشیدت بدون یا مادرته یا عاشقته و ... . من برام قابل فهم نبوده هیچوقت!
زمانی که فامیل های ... مامانم منو تمسخر میکردن مامانم باهاشون خندید. زمانی که ایراد گرفتن مامانم سرکوفت زد. مامان من معلمه و حقوق داره ، تا من یه چیزی میخوام پول ندارن، کفش 30 تومنی میپوشم، مانتو که 2 سال هست نخریده برام، هر چی هم خریده میگه ماهیانه 75 هزاریت رو نمیدم که اون جبران بشه! مادر! به به چقدر مقدس .
سلام
فکر نمیکردم یه روزی همچین مشکلی به مشکلاتم اضافه بشه. برادرم ۵ سال از من کوچکتره و زودتر از من چند ماهیه ازدواج کرده با دختری ۱۸ ساله .
این دختر توی دوران دوستی شون به من پیام میداد و اصلا نجابت و سنگینی و وقار تو رفتارش نبود و هی میگفت من عروستم ... منم سرد یا اصلا جوابشو نمیدادم . میگفت هدفش آشنایی یا منه ولی یعدها فهمیدم جز دو بهم زنی هدف دیگه ای نداره. این دختر از نظر شخصیتی و خانوادگی و مالی و تحصیلی و چهره و اخلاق و همه چی از خانواده ما خیلی پایین تره. برادرم هم درس نخونده و بعد دیپلمش رفته سراغ شغل ازاد و درآمد خوبی هم داره با سن کمش. خلاصه به هر ترفندی که بود عقل برادرم رو دزدید و داداشم خونوادم رو تحت فشار گذاشت که باهاش ازدواج کنه و ما هم به ناچار قبول کردیم.
سلام
پسری هستم ۳۳ ساله، خاله ای دارم حدود ۴۰ ساله که تو جمع جلوی بقیه اصلا رعایت پوشش مناسب رو نمیکنه، با وجود اینکه متاهله هر موقع دیدم میاد تو مهمونی و دور همی ها لباس هایی میپوشه که بیشتر بالاتنه ش پیداست.
یا اینکه تو جمع های مختلف اصلا رعایت محرم نامحرم رو نمیکنه ، خیلی راحت با بقیه احوالپرسی میکنه، فامیلامون هم تو روبوسی باهاش مشکلی نداشتن. راستش خودمم یه بار تو مهمونی هول شدم و بعد از اینکه روم و بوسید بغلش کردم.
سلام
یه جور درد دله و اینکه راهنمایی میخوام که چیکار باید کنم ، پسرم و بیست سالمه ، پدرم یازده ساله م بود فوت کرد ، با مادرم و برادرم زندگی میکنم. من آدمیم که عاشق محیط آرومم و اینکه بیشتر اینکه تنها باشم و از اینکه جاهایی که خوشم نمیاد برم یا جایی باشم که افرادی باشن حالم رو بهم بزنن با رفتارشون نفرت دارم و یه ویژگی دیگه هم که دارم اینه از باختن و شکست خوردن بدم میاد.
از همون یازده سالگی به اجبار و در صورتی که اصلا خوشم نمی اومد مجبور بودم نصف هفته رو برم خونه پدر بزرگم و مادربزرگم و ازشون مراقبت کنیم و کلا پیش شون باشیم. هر دفعه که میرفتم حالت عجیبی از ته قلب داغون میشدم چون دوست نداشتم اونجا باشم یه جوری محیطش حالم رو بد میکرد و روحیه و اعصابم رو داغون میکرد چون بحث زیاد میشد و پدر بزرگمم سرطان داشت و مهمون زیاد میومد.
سلام دوستان
من ۱۸ سالمه و یه مشکلی که دارم اینه که اصلا دوست ندارم تو زندگیم متکی به پدرم باشم و میخوام رو پای خودم بایستم، حالا مشکل من اینه که بابام روابط اجتماعیش خیلی خوبه و دوستای زیادی تو جاهای مختلف داره و تا حالا خیلی کم شده که کارش یه جا گیر کنه ، من مشکلم اینه که من اصلا دوست ندارم اگر جایی به مشکل خوردم به بابام رجوع کنم ، من دوست دارم که خودم دوستان زیادی داشته باشم تا خودم بتونم کارم رو حل کنم ، لطفا راهنماییم کنین چیکار کنم ؟
ممنون
سلام
حالم خیلی بده، خسته م ...
خسته از والدین بی مسئولیت، از والدین بی درک ، از بچگیم تا الان هیچ تاثیر مثبتی روم نداشتن، همه ش ضرر بودن ، تو 16 سالگیم خودم رو جمع و جور کردم ،اعتماد به نفسی که هیچ وقت تو زندگیم به خاطر سرکوب های والدینم نداشتم رو ،خودم به خودم دادم . سعی و تلاش هام تو تغییر دادن شون بی فایده بود ... ، گفتم به درک ، منم خودم رو به اون راه زدم و زندگیم رو ادامه دادم ولی ...
سلام
خواستگاری دارم از همه جهت خوبه فقط یک مشکلی هست اینکه مادرش دو بار ازدواج کرده. شوهر دومش ۱۱ تا بچه داره و با ۲ تا بچه ایی که از شوهر دومش به دنیا آورده جمعا میشه ۱۳ تا بچه. خدا بده برکت .
میخواستم از اون هایی که نامادری یا ناپدری دارند بپرسم رابطه شون با ناپدری و نامادری شون و همین طور با خواهر و برادرهای ناتنی شون چطوره ؟! با همدیگه قهرن یا صمیمی اند، با همدیگه راه میان، چطورن؟
ممنونم