چگونگی محبت کردن به اعضای خانوادم رو بلد نیستم

سلام  دوستان.
نماز روزهاتون قبول باشه. دختری هستم که  کودکی که گذروندم بدون سختی نبوده و دوران نوجوانی و دبیرستانمم همینطور ، به محبت نیاز داشتم ،پدر مادرم در حد توان خودشون محبت میکردن و برای من کافی نبود  و... گذشته ها گذشته..
دختری احساساتیم ، خواهر برادرای بزرگتر از خودم که ازدواج کردن در حد معمولی بودیم  و رابطه عاطفی خیلی خوبی با هم نداریم  . میخوام رابطه عاطفی مون رو قوی کنم . دوران سنی که احتیاج به دریافت محبت  داشتم به اندازه کافی دریافت نکردم و متاسفانه دچار کمبود محبت هستم.
میخوام در محیط خانودم دریافت و ابراز کنم اما محبت کردن رو بلد نیستم نمیدونم چطوری انجام بدم، چقدر باید محبت کنم ؟. یه برادر کوچکتر از خودم دارم .میدونم نیاز به محبت داره ، باید بهش توجه بشه نمیخوام تنهایی وحالتی که من داشتم اون تجربه کنه  و میخوام بهش محبت کنم که اعتماد به نفسش بره بالا و در زندگی وایندش به مشکل نخوره. زود وابسته نشه و بتونه راحت حرفاشو بزنه وخیلی از پوئن های دیگه.اما نمیدونم باید چه کارهایی باید  واسش انجام  بدم؟ تقریبا 17 سالشه .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه) تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

دختر 16 ساله ای هستم که پدرم حالش ازم بهم میخوره

سلام

دخترم شونزده سالمه ،پدرم یه آدمه فوق العاده خشنه که واقعا حالش از من بهم میخوره نمیدونم چرا شاید کلا از دختر بدش میاد چون نصف این رفتارا رو با برادرم نداره . از بچگی فقط ازش کتک میخوردم یه بار یه روی خوش از ندیدم .
از وقتی نه سالم بود واقعا حرفای بدی ازش میشنویدم  مثه این که تو تا آخر عمرت مثه یه مایه ننگ رو دستم میمونی روزگار تو  روزگار اخر یزیده تا اخر عمرت مثه یه سگ زندگی میکنی قیافت از ریخت آدمیزاد برگشته شبیه یه حیوونی که اگه بهت بگم خودتو سقت میکنی و همه این ها رو تو نه سالگی به خاطر ننوشتن مشقام یا دعوا وشیطنت های بچگی با برادرم میشنیدیم .
اعتماد نفسم داغون بود تو مدرسه با هیچ کس حرف نمیزدم  همیشه احساس حقارت باهام بود شده بودم یه دانش آموز مزوی عصبی همه راجبم پچ پچ میکردن هیچ وقت براش مهم نبوده با حرفاش چه جوری خوردم میکنه شخصیتمو میشکنه .
هیچ وقت بد نبودم تو مدرسه ممتاز بودم  مثه بقیه دخترا مدرسمون دنبال دوستی با پسرا نبودم
اولین باری که غذا درست کردمو خوب یادمه که سر کم نمکی غذا چقدر کتک خوردم هر خطایی ازم سر بزنه در حد مرگ کتک میخورم با تسبیح با شلنگ . 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) خودسازی در دختران (۵۳۷ مطلب مشابه) جهت اطلاع پدران و مادران (۱۵۸ مطلب مشابه)

خواهرم با دو نفر از همکاران مردش که متاهل هستند چت میکنه

سلام

سوال من در ارتباط با خواهرمه ، ایشون تو محیط مردونه کار میکنه یعنی بیشتر همکاراش مردن، و خب خیلی باهاشون سر و کار داره. حالا مشکل اینه که خواهرم با دو تا از همکارای مردش ارتباط پیامکی و چتی داره. باهاشون چت میکنه تقریبا هر روز.

البته ارتباطشون عاشقانه نیست ولی خب چت میکنن دیگه. اویل ازش میپرسیدم. با کی چت میکنی بهم میگفت با فلانی ولی وقتی دید من بدم میاد از این کارش دیگه خیلی نمیگه. باهاشون صمیمیه ( نه در حدی که اسم همو بگن ها ولی خب راحت حرف میزنن همدیگه رو تو خطاب میکنن و.. ) خواهرم اصلا اهل دوست پسر و اینا نیستا حالا دوست پسر نداشته تا حالا با پسرا اصلا ارتباط تلفنی نداشته حتی تا الان که رفته سر کار.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

اقوام منو با جاری شاغلم مقایسه می کنن

سلام

یه دختر 29 ساله هستم که تازه ازدواج کردم، اما با مسائلی مواجه شدم که باعث شده اعتماد به نفسم به شدت بیاد پایین، ممنون میشم وقت بذارید و راهنماییم کنید.

من فوق لیسانس دارم اما بعد از فارغ التحصیلیم نتونستم کار مناسبی پیدا کنم چون رشته ای که درس خوندم بازار کارش بیشتر مردونه س، خودمم دیگه خیلی پیگیری نکردم... اما الان که ازدواج کردم خیلی با جاریم مقایسه میشم .

جاریم 7 سال میشه با برادر شوهرم ازدواج کرده، البته از قبل از ازدواج سرکار میرفت، پرستاره و حقوق خیلی خوبی هم میگیره، برادر شوهرمم شغل خوبی داره و درآمدش خوبه، کلا زندگیشون از لحاظ مالی عالیه خدا رو شکر .

من اوایل هیچ حساسیتی به این موضوع نداشتم، اما کم کم متوجه شدم اطرافیان خیلی من و جاری رو مقایسه میکنن .

همسر من تازه رفته سرکار و حقوقش کفاف زندگیمونو نمیده و همیشه از من میخواد که کم خرج کنم، البته منم مراعات میکنم و تو این زمینه ازم راضیه .

از اون طرف جاریم چون شاغل بوده و حقوق خوبی هم داره از ازدواجش همیشه پول داشته به خودش برسه و تو این زمینه خیلی خیلی از من سرتره، من شاید هر 3-4 ماه یبار یه لباس نو بخرم، اونم نه لباس شیک چون پولشو ندارم .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

با چه سیاستی خودم رو در دل خانواده ی شوهرم جا کنم ؟

سلام دوستان

شما دوران عقدتون چند وقت به چند وقت شوهرتون میومد خونتون؟ خودتون دعوتش میکردین یا خودش میومد ؟  شما چند وقت یه بار میرفتین خونه اونا ؟ خودتون میرفتین یا شوهرتون دعوتتون میکرد؟

آخه شوهر من اصلا نمیگه بریم خونه ما و شاید خیلی دیر به دیر  من میرم خونشون اونم فقط واسه مناسبت ها که خودم میگم بریم یا مگر مهمونی باشه بیاد دنبالم بریم...

البته اوایل عقدمون میگفت و بیشتر میرفتیم ولی مدتیه که اصلا نمیگه هیچی و شاید حتی چند ماه بشه که نرم خونشون... به نظر شما نرماله یا خودم باید بگم بریم خونتون ؟ چکار کنم دلم میخواد رابطم با خونواده شوهرم بهتر باشه نه  تفریط و نه افراط در حدی که احترام و حرمت ها حفظ بشه.

میخواستم از تجربیات و دانسته هاتون درباره خودشیرینی واسه تک تک اعضای خانواده شوهر بگید لطفا با مثال و جزئی بگید که چطوری با سیاست خودمو توی دلشون جا کنم ؟

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل رفتاری دوران عقد (۴۷۲ مطلب مشابه) تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

چطور حقم رو در خانواده بگیرم ؟

سلام و خسته نباشید

من فرزند دوم و ته تغاری خانواده هستم و سنم نزدیک ۲۰ . نمیدونم این سوالم رو بذارم مشکل خودم یا خانوادم ، اما موضوع مربوط میشه به رابطه ای که در اون سه طرف وجود دارن من ،پدر و مادرم و فرزند بزرگتر خانواده ( جنسیت هر دو فرزند یعنی من و فرزند ارشد یکی هست) در بیشتر خانواده ها و اغلب فامیل اطراف ما فرزند بزرگتر جایگاه خاصی داره و ربطی ندارن که ویژگی خوب داشته باشه یا بد صرفا بر اساس سن از نظر احترام و رسیدگی یعنی بیشترین احترام و توجه و بهترین امکانات .

خانواده ما یک خانواده متوسط هست که جز همون اغلب خانواده هاست که گفتم فرزند اول خانواده بهترین امکانات رو داره ونظرش مهم هست حتی در سرنوشت فرزند دوم که من باشم اما این اختیار در خانواده ما واکثر فامیل به دور از عدالت هست یعنی بدون در نظر گرفتن حس فرزندان به هم و ویژگی ها ، یعنی همون حسی که زمانی فرزند بعدی که میاد فرزند اول حسادت می‌کنه یا بر عکس .

مشکل هم از اینجا شروع میشه که به شخصیت و ویژگی ها هر فرزند توجه نمیشه و کل توجه  سرازیر میشه به سمت یه فرزند خواست واراده فرزند دیگه پایمال میشه مشکل من هم همین جاست که خانواده بدون توجه به شخصیت من درباره من قضاوت می‌کنند  و من رو یک فرد حسود میدونن و به همین خاطر همیشه کمترین امکانات رو به من میدن در حالی که من به همون هم قانع هستم و زیاده خواه نیستم که فک کنم تصور بچه ته تغاری لوس  هم در این جا بی تاثیر نباشه که دید اکثر جامعه است اما باز هم بدون در نظر گرفتن شخصیت درباره من حکم میشه اما همه از اون دسته نیستند مثل من .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) جهت اطلاع پدران و مادران (۱۵۸ مطلب مشابه)

توی خونه ای که به شدت پدر سالاری برقراره چطور میشه زندگی کرد ؟

سلام

طوری شده که هر کس هر کاری که انجام میده باید در راستای تفکرات و سیاست های پدر خانواده باشه در غیر اینصورت مورد انتقاد و تمسخر شدید قرار میگیره و اینقدر با حرف های زننده تحقیر میشه که از اون کاری که میخواسته انجام بده متنفر میشه .

پدر من آدم بشدت بدبینی هست و در طول روز به همه کارهایی که در راستای معیشت نباشه تیکه میندازه و مورد تمسخر قرار میده با اینکه از نظر مالی بسیار مرفه هستیم ولی جرات انجام هیچگونه تفریحی رو نداریم .

مثلا خود بنده بشدت به یادگیری زبان علاقه دارم ولی چون پدرم کار بیهوده ایی میدونه و پول ساز نیست جرات ندارم بگم دارم میرم کلاس زبان و به دورغ میگم که باشگاه میرم (با باشگاه هم مشکل داره البته )

در کل طوری شده که هر کاری میخوام انجام بدم باید دربارش دروغ بگم . ولی خودش وقتی کاری خلاف حرفای خودش بخواد انجام بده از دو روز قبلش شروع میکنه به توجیه کردن کارش . اینم بگم که اصلا قابل صحبت کردن نیست پس این یکی رو پیشنهاد نکنید

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل پسران جوان (۱۵۳۹ مطلب مشابه) تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

می خوام دیدم نسبت به پدرشوهرم عوض بشه

با سلام

من یه خانم ۲۸ سالم و شوهرم ۳۰ ساله و شش ساله ازدواج کردیم ،من تو خانواده ای بزرگ شدم که همگی آدمهای آروم و بدون حاشیه هستیم برعکس شوهرم خانوادش همگی آدمهای پر سر و صدا  و گاهی هم دعوایی هستن .

پدر شوهرم در حق زن و بچه هاش خیلی ظلم کرده ولی همیشه به خاطر خدا احترامشو نگه داشتن ولی یه شب که خونه پدر شوهرم بودیم شوهرم با پدرش حرفشون شد و کار به داد و بیداد و کتک ( البته پدر شوهرم میزد ) کشید که همسایه ها و بقیه اومدن جداشون کردن من هم که تا حالا همچین رفتاری رو از پدر شوهرم ندیده بودم خیییلی شوکه شدم و تمام بدنم میلرزید .

آخه پدر شوهرم از اون آدمهاس که ظاهرشو جلوی مردم حفظ میکنه و مثلا فحش و ...جلوی عروسهاشم نمیگه خلاصه روز بعدش شوهرم زنگ زد به باباش و معذرت خواهی کرد و بعد یه مدت ظاهرا همه چیز مثل اول شد ولی شوهرم و پدرش هنوز باهم حرف نمیزنن به هم که دست میدن صورتهاشونو از هم میگیرن .

حتی پدر شوهرم تا یه مدت بچه مونو هم محلش نمیداد الان مشکل اینجاست که من نمیتونم مثل سابق با پدر شوهرم رفتار کنم فقط یه سلام و خداحافظ به هم میگیم حتی یه لبخند هم نمیزنیم نمیدونم چرا ؟

اما انگار اون آدمی که من از پدرشوهرم توی ذهنم ساخته بودم نابود شده و جاشو یه آدم بد دهن و عصبی و ترسناک گرفته که من حتی دوست ندارم نگاش کنم  در ضمن من اصلا کینه ای نیستم ولی یه چیزی مثل دلشکستگی در من بوجود اومده چون پدرشوهرم گناه شوهرم رو به پای منو بچم هم نوشت و ما رو هم محل نمیداد به نظر شما آیا راهی وجود داره که دید من نسبت به پدرشوهرم عوض شه یا نه ؟

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

خانوادم با هم درگیرند، اگه نباشم دعوا بالا میگیره

سلام

من یه دخترم 24 سالم هستش ، راستش سال پیش ارشد قبول شدم اما نرفتم امسال بازم ازمون ارشد دادم شهر خودم رشته ای که میخونم رو نداره البته روزانه داره که من رتبم در اون حد نیست مجبورم برم شهر دیگه ای .

حالا مشکل من این نیست اینه که خانوادم با هم درگیرند سر یه سری مسایل که اگر من نباشم دعوا دو برابر میشه نمیدونم چکار کنم خیلی سر در گمم از خدا هم خواستم راه درست رو بذاره سر راهم .

از شما دوستان هم مشورت میخوام با این اوصاف من چکار کنم اگر برم تمام دلم پیش خونه هستش چون دعواهاشون هم بعضی اوقات بالا میگیره می ترسم  نباشم چیزی بشه که نباید بشه آخه وقتی من هستم خیلی بیشتر رعایت میکنن نمیدونم چکار کنم برم دنبال درس و زندگیم یا بازم بمونم یه سال بخونم شاید روزانه قبول شدم و حداقل موندن من از دعواها کمتر بشه ؟

شما به جای من باشید چکار میکنید

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

مادرم با من رفتار سردی داره ، نمی دونم چرا ؟

با سلام و عرض ادب به کاربران عزیز خانواده برتر

من دختری ۳۰ ساله هستم که از دوران ابتدایی همیشه جز شاگرد اولها بودم و با رتبه عالی یکی از بهترین رشته های دانشگاهی را قبول شدم و الان مشغول به کار هستم.

مشکلی که من دارم با مادرم هست که از زمانی که من در دوران راهنمایی وارد مدرسه استعداد درخشان شدم و پس از اون هم رشته ای را در دانشگاه قبول شدم که مادرم همیشه آرزو داشته قبول بشه ، همیشه مورد حسادت مادرم قرار میگرفتم، مادرم همیشه تو جمع خانواده و فامیل من را تحقیر میکنه مخصوصا وقتی کسی سوالی در ارتباط با رشته تحصیلیم میپرسه و گاهی عمدا کاری میکنه که پدرم با من دعوا کنه.

حتی نمیگذاره من یک لباس زیبا توی خونه بپوشم و بعد چند وقت به بهانه اینکه لباس کهنه شده اون را قیچی میکنه تا برای گردگیری استفاده کنه، سالهای تحصیلم که در شهر دیگری بودم هر وقت در تماس های تلفنی میگفتم که آخر هفته قراره بیام خونه آنقدر پشت تلفن ناراحت میشد که من بعدش تا چند ساعت گریه میکردم که آخه من چه هیزم تری به مادرم فروختم که اینطوری میکنه .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

نسبت به جاری جدیدم حس جالبی ندارم

سلام وقت بخیر.

خانوم 21 ساله ای هستم و سه ساله ازدواج کردم و عروس سوم خانواده ی شوهرم هستم و یه فرزند ده ماهه دارم. برادر شوهر آخریم هم قراره هفته آینده نامزد کنه و زن بگیره. دختره 19 سالشه. دختر بدی نیست یعنی تا حالا ازش بدی ندیدم. اما یه خورده میترسم جاری بگیرم.

اما من هیچ وقت این حرفو باور نمیکردم که میگن عروسی که بعد از عروس بزرگتر میاد باعث حسودی عروس بزرگتر میشه. تا اینکه الان خودم موقعیتش پیش اومده میفهمم.

چون من که اون زمان که ازدواج کردم کوچکترین عروس از جاری بزرگام به حساب میومدم و خودم هم حس حسادت نداشتم بهشون { انصافی خیلی خانومن و خیلی مهربون ، همیشه مثل خواهر های بزرگترم میدونستم شون.}

اما نسبت به این عروس کوچیکه که میخواد بیاد حس جالبی ندارم. مدام به خودم میگم اگه بخواد سوسه بیاد یا اذیتم کنه و یا منو از چشم بقیه بندازه و بخواد جای منو بگیره یا بخواد تو زندگیم دخالت بکنه و زندگیم رو بهم بریزه چیکارکنم؟ اگه سرشت و ذاتش بد باشه چی؟

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) مسائل زنان (۱۸۵ مطلب مشابه)

نمیخوام به شوهرم بدبین باشم اما به شیطان چرا

سلام

خانمی هستم بین ۳۵ تا ۳۸ سال. چیزی که میخوام بگم مشکل نیست بلکه نظر خواهی از شما دوستان هست.

من تقربیا بیست سال پیش کنکور دادم و واسه مصاحبه عملی از شهرستان به تهران رفتم. و زحمت ایاب و ذهاب منو دایی من عهده دار شد و یه روز کامل برام وقت گذاشت تا من کارم انجام شد. و تو مصاحبه هم قبول شدم. الان بیست سال از اون قضیه گذشته و حالا دختر همون داییم دانشگاه روزانه استان خودم قبول شده و خوابگاه میمونه با دوستاش. آخر هفته ها رو تعطیله. البته داییم و زنش دیگه تهران نیستن و برگشتن شهرستان. حالا من پیش خودم دارم سبک سنگین می کنم که آخر هفته ها بیارمش پیش خودم. حداقل جبران زحمت دایی مو کرده باشم.اما از طرفی ام مردم . اون یه دختر ۱۹ساله و زیبا .

نمیخوام به شوهرم بدبین باشم اما به شیطان چرا ، و واقعیت جامعه چیزیه که همه داریم می بینیم و قابل انکار نیست. لطفا به من انگ حسود بودن و فلان و بهمان نزنید.

من اگه این کارو نکنمم کسی نمیتونه از من انتظاری داشته باشه گفتم من پیش وجدان خودم ناراحتم.

لطفا نظرات کاربردی بدین.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) مسائل اجتماعی روز جامعه (۶۳۴ مطلب مشابه) مسائل زنان (۱۸۵ مطلب مشابه)

داداشم از ترس زنش حتی جرات نداره از دست بچه ش گله کنه

سلام خسته نباشید

دختری هستم بین ۱٨ تا ۲۲ سن دارم . راستش من کلا آدم ساده ای ام و وقتی آدما بهم بدی میکنن اون جرات و جسارت  رو ندارم که جوابشون رو کوبنده بدم . حتی بارها شده بهم طعنه زدن اما چون حاضر جواب نیستم و کلا ساده ام نادیده میگیرم.

اما بعد تو خونه و خلوت کلی حرص میخورم تو ذهنم بارها باهاشون دعوا میکنم که همین یه ذره آرومم میکنه الان چند وقته یه موضوی عذابم میده .

یه زن داداش دارم نمیخوام بگم کلا آدم بدیه ولی متاسفانه آدم دیکتاتوریه و خیلی حرفای نیشدار و تلخ به دیگران میزنه یه بار خوبه خوش اخلاقه یه بار الکی اخم و قهر میکنه بی دلیل ، مامانم مثل خودمه تقریبا ، بارها بدون هیچ دلیلی بخدا اغراق نمیکنم واقعا بی دلیل به من یا مامانم غیرمستقیم توهین کرده یا طعنه  زده یا حرفای تلخ که بخدا دلمون بدجور شکسته  و مامانم بخاطر داداشم و از روی متانت و خانومی و بخاطر آبرو چیزی نگفته بهش ، چون میدونیم الم شنگه راه میندازه و داد و بیداد و آبرو ریزی چون اصلا انتقادپذیر نیست و تازه پای داداشمم از خونمون میبره .

داداشم حالا نمیدونم یا از رو ترسه یا واقعا تحت تاثیرشه که اگه این بهش بگه دیگه اسم مامانت اینا رو نیار حتی بدون هیچ دلیلی، خیلی راحت قید ما رو میزنه و حتی دشمن خونیمون میشه . با اینکه پسر خوبیه ها.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

برادرام سال هاست خودشون رو پشت دختر بودن من قایم کردن

سلام

من یه دختره ۲۰ تا ۳۰ سال هستم راستش چیزی که میخوام بپرسم شاید مشکله خیلی هاتون باشه شایدم نه ، میخوام بدونم شما تو این شرایط چیکار میکنین .

من دو تا برادر دارم که یکیشون یه مقدار مغروره و اون یکی به شدت و غیر قابله هضم مغروره ، برای مثال صداش میکنم امیر اصلا جواب نمیده فکر میکنم‌ نشنیده دوباره بلندتر میگم امیر میشه صدای تلویزیون رو بیشتر کنی بازم جوابمو نمیده هیچ عکس العملی هم نداره یا اون یکی برادرم هم همینطور و اصلا فکر نکنید که حواسشون نیست چون بار ها بار ها این کارو میکنن و من دلیلشو نمیفهمم و خیلی نارحت میشم یا اینکه اصلا اهل کتک زدن نیستن ولی تهدید میکنن که منو میزنن .

این در صورتی هست که میدونن حق با منه و جوابی ندارن و میخوان اینجوری راحت بشن یا مثلا  کار های خونه رو تو موقع کمک کردن به مامانم میگن که باید من‌ انجام بدم چون دخترم و خودشون رو سال هاست پشت دختر بودن من قایم کردن .

شاید بگین خب کار های دیگه میکنن کار های شاید یکم پسرونه تر مثل خرید از بیرون ولی اون کارم نمیکنن خیلی برام نارحت کننده هست که دختر و پسر رو از هم انقدر جدا میکنن آدم احساس میکنه تو ۱۰۰ سال پیش زندگی میکنه  این بحثه خواهر برادری هست نه مثلا زناشویی که بگی مثلا مرد کار میکنه خب منم کاره خونه انجام بدم این بحثش کاملا جداست .

یا مثلا ادامو در میارن میخندن مثلا یکی از برادرام تمام وسایلش مارکه و خونه هم تو بهترین نقطه داره چون کار میکنه ولی من کار نمیکنم هیچ کدوم از این هارو هم ندارم ولی با این حال نمیتونه هیچ چیزی دسته من ببینه حتی اگه ارزشش خیلی پایین باشه یعنی تا این حد که اگه من یه چیزی بخورم اونم میاد نگاه میکنه همون لحظه همون چیزو میخوره و خیلی حسوده .

برادرام از من بزرگ ترن و واقعا دارن دیونم میکنن . چیکار کنم خیلی احساس ضعیف بودن میکنم و هیچ اعتماد به نفسی ندارم 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه) تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

سال کنکورم بدترین سال عمرم شده

سلام
پسرم و هجده سالمه ، پدرم فوت کرده و با داداشم و مادرم زندگی میکنم . مشکلم اینه که من به اصطلاح کنکور دارم ولی داداشم اعصاب واسم نذاشته . سر کوچیکترین مسئله با خودم یا مادرم بحث میکنه ، خودم به درک ولی خیلی رو اینکه با مادرم با داد حرف بزنه حساسم . یعنی آتیش میگیرم نمیتونم تحمل کنم و بحثی پیش میاد .
در ضمن داداشم سه سال از خودم بزرگتره یعنی بیست و یک سالشه ولی چون همش با چهار سال پنج سال بزرگتر از خودش گشته فکر میکنه خیلی ازم بزرگتره . جوری میشم که وقتی پا درسام نشستم با صدای دادش اعصابم خورد میشه تا میتونم مشت میکوبم تو دیوار تا یکم آروم شم چون واقعا بد دهنه و فکر میکنه عقل کل هست . سال کنکورم بدترین سال عمرم شده .
نمیدونم چی بهش بگم از این رفتاراش دست بر داره خدا شاهده همیشه احترامش رو داشتم ولی از یه جایی به بعد اصلا نمیشه تحملش کرد . بدیش اینجاست تو اجتماع و بیرون صدو هشتاد درجه رفتارش عوض میشه و خوش اخلاق میشه جوری که اصلا ردی از کسی که تو خونه بوده نیست . خودمم جدیدا نفس تنگی گرفتم به خاطر یکم مشکل اعصابی که داشتم .
با این وجود که داد میزنه مادرم باز سعی میکنه چیزی بهش نگه و من نمیدونم واسه اینکه مادرم دیگه صدای داد اینو نشنوه باید چیکار کنم ؟
بخدا موقع عید یا هر چی بشه خودم سعی میکنم هیچ چیزی نخرم اون بهترین چیزا رو بخره ولی آخر سر هم منت میزاره و دو قورتو نیمشم باقیه تازه سرکار هم نمیره مدرک الکی گرفته همش هم تو خونس و خیلیم تو فکر پوله و امید داره از آسمون واسش بباره نه با تلاش . 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل پسران جوان (۱۵۳۹ مطلب مشابه) تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)