سلام
یادم رفته چه طوری زندگی کنم .. آخرین باری که از ته دل خندیدم یادم نمیاد .. همه ی چیزهایی که برای خوشبختی لازمه رو دارم .. پدر و مادر خانواده ی خوب .. ولی انگار به خودم قول دادم نخندم نا خواسته .. توی جمع همش ساکتم چند سالیه ..
خیلی کم مسئله ای پیش میاد که بخندم .. قبلا با کوچیک ترین بهونه ای می خندیدم .. به نظرم همه چی بی مزست .. به بچه های کوچیک حسودیم میشه ..
کمکم کنید ..
سلام
دختری هستم که هیچ حسی نسبت به جنس مخالف ندارم . از دوران بچگیم هم خیلی از زورگویی پسرهای فامیل و اینکه دخترها رو دست کم میگرفتن متنفر بودم. اصلا از نوع پسر نفرت داشتم.
الان هم که نزدیک سی سالمه هیچ وقت هیچ وقت نسبت به هیچ پسری حسی نداشتم. و نشده که به پسری خوش بین یا وابسته باشم حتی عاطفی. در ذهنم مردها یه سری ادم های زورگوی غیر منطقی بودند و هنوز هم این ذهنیتم باقی مونده. ( با اینکه پدر خودم خیلی ادم مهربونیه ).
مهمتر اینکه حس جنسی نسبت به جنس مخالف اصلا تعریف نشده برام. تا حالا اصلا نسبت به هیچ کسی دید جنسی نداشتم. بیشتر ترس دارم تا حس دیگه ای . در مورد خواستگارهامم این طور بوده و ترس از زورگویی و خود رایی مردها نذاشته بتونم ازدواج کنم.
در برخورد با جنس مخالف خیلی جدی ام . ولی چون خودم هیچ حس جنسی ندارم فکر میکنم اونها هم هیچ حسی به من ندارن. به خاطر این مثالا از اینکه با همکارم تنها باشم هیچ حس بدی ندارم ولی بعدش متوجه میشم که پشت سرم حرف دراوردن. در حالی که من هیچ منظوری ندارم و فقط فقط جنبه انسانی طرف مقابلم رو دیدم.
سلام
من یک دختر فوق العاده احساسی م ، بین 21 تا 24 سنمه ، قبل از دانشگاه رفتنم خاستگاره بسیاری داشتم که خانوأدم بخاطر سن کمم و نداشتن تجربه و درک کافی و ... مخالف بودن و اصرار به دانشکاه رفتنم داشتن.
بعد دو سال دانشگاه رفتنم سر و کله دو تا خاستگار پیدا شد . ولی حقیقتش خودم خیلی ترسیدم واسه همین موافق نبودم . ولی خانواده م خیلی بهم اصرار کردن و پافشار شدن که برگردم وحتی برادرم با ماشین خودش که حدود سه ساعت با شهر دانشگام فاصله داشت اومد دنبالم.
حالا بماند که با اصرار فراوان و نداشتن هیج میلی مجبور به رفتن شدم تو راه ازم خواست نگران نباشم و فقط بخاطر اینکه برام عادی بشه و به عنوان ی تجربه م شده بدردم بخوره.
خلاصه از فرداش خانواده پسره اومدن پدر ، مادر و خواهرش بود ولی پسرشونو با خودشون نیاوردن از رفتارشون مشخص شد که ازم خوششون نیومده و من با اینکه با نیامدن پسرشون احساس توهین شدن بهم دست داد ولی اصلا مایل نبودم .
چیزی که زیاد اذیتم میکرد شور و شوق بیش از حد خانوادم بود ، بعد از یکی دو ماه یکی دیگه اومد ولی بعد از گذشت چند روز فهمیدم مادرش رفته با واسطه کلی دعوا راه انداخته و گفته تو با چه رویی رفتی این دختر و برا پسرم در نظر گرفتی؟
سلام ب همه یدوستان
من یه دختر 20 سالم و یه مشکلی دارم که دیگه رفته رفته داره محدودم می کنه ... مشکل من اینکه بیش از اندازه مورد توجه ، دوستام ، فامیلا و کلا نزدیکانمم .. منظورم عاطفی نیستا ، از لحاظ فوضولی تو کار آدم ...
هیچ وقت نتونستم بفهمم چرا تو اطرافیانم چرا من ؟ ( نمیخوام بگم که آش دهن سوزیم نه ولی منم یه ادمم دقیقا مثل همه مردم ) اصلا هر تغییری که میکنم چند نفر هستن که باید بگن چرا تو این کار رو کردی ؟ دلیلت چی بود ؟
مثلاً .. من دبیرستانم که تموم شد ابروهامو یه خورده تمیز کردم .. جوری که خیلیم تو چشم نیاد ولی منظم باشه .. فرداش رفتم خیابون که برم خرید چند تا از دوستام تو خیابون بودن که با صدای بلند گفتن ... فلانی تو هم ؟ و بلند خندیدَن .. در صورتی که کسی اونا رو میدید شاید فکر می کردن ازدواج کردن و چند تا بچه دارن !
یا گوشیمو از نوکیا ساده به اندروید تغییر دادَم ... اصرار پشت اصرار که حتماً طرفت گرفته ما میدونیم حالا تو نگو ( در صورتی که من با هیچ احد الناس مذکری در ارتباط نیستم ) . یا وقتی میرم پیش بعضی از دوستام گوشیمو با پرویی تمام میگیرن و میرن اینستآ خدا نکنه یکی از فالویینگها عکس ناجور بذاره ... میگن : آخه دلت از اینا میخواد .. واقعا که خجالت بکش ؟ پس چرا فالوش کردی ؟ ( در صورتی که خودمم هر صفحه ای رو فالو نمی کنم ولی از بخت من اون لحظه اون جور پستا میاد رو کار ) .
نماز و روزه که هیچ ... رفته بودیم اردو که من صبح خواب مونده بودم نمازم قضا شد .. فقط مونده بودن که بگم کمونیستم .. ( آخه من به خیلی چیزها مقیدَم که حداقل اطرافیانم خیلی باورش ندارَن )
شاید بگین خوب تو هم جوابشونو بده من جواب 1000 تا مورد و می تونم بدم بقیَش ؟ متاسفانه اکثر دوستامم همینن و بخوام قطع رابطه کنم یه مشکل دیگه پیش میاد ؟ . حتی وقتی میخوام برم یه چادر بخرم باید 1000 مورد در نظرم باشه .. و ... صد مورد دیگه .. دلم پُره
چرا واقعا انقدر برامون مهمه علت کارهای عادی مردم ؟ مگه ما کلاً چقدر وقت داریم تو این دنیا ؟ هدف خدا از خلقت ما این بود ؟
سلام
من دختر 21 ساله ای هستم که بخاطر مسائل احساسی و عاطفی دچار افسردگی شدم. با پسری دوست نبودم و همیشه هم مواظب بودم عاشق جنس مخالفم نشم. ولی آخرش از خواستگارام و ... و ادعای عاشقی اونا ضربه خوردم و الآن به جایی رسیدم که هیچ چیزی منو خوشحال نمیکنه و هیچی بهم انگیزه نمیده!
هیچ امیدی به آینده ندارم و حتی از دعا کردن هم میترسم. سعی میکنم خودمو به خدا نزدیک کنم ولی هیچوقت دعا نمیکنم که نتیجه نده یا برعکس بشه و از خدا هم ببرم. شدیدا تنبل شدم و هیچکاری نمیتونم انجام بدم. ورزش و کلاسای هنری و درس خوندن و ... همه اینا رو کنار گذاشتم و همشون برام بی معنی شده. هیچوقت از ته دلم نمیخندم و وقتایی که میبینم بقیه با یه حرف ساده چطور از ته دلشون میخندن من واقعا حسرت میخورم! اعتماد به نفسم صفر شده و از حرف زدن هم وحشت دارم چون اصلا کلمه ها از گلوم بیرون نمیان انگار.
از شرایطی که برام پیش اومده بدم میاد هیچ کاریم از دست خودم برنمیاد، حتی ازدواجم نمیتونه منو شاد کنه .
سلام
دختری 18 ساله م ، دانشجوی ترم اول پزشکی، اهل تهران. از اونجایی که ورودی بهمن بودم، الان حدود یک ماهه که وارد دانشگاه شدم که خب تفاوت های زیادی که بین من و همکلاسی ها و کلا محیط دانشگاه وجود داره، فکرمو خیلی درگیر کرده.
این جا همه با هم سعی می کنن خیلی راحت باشن، از همون جلسه اول یه سری از دخترها و پسرها سعی داشتن صمیمیت ایجاد کنن، همو به اسم کوچک صدا می زنن، سرکلاس بی ملاحظه به دختر یا پسر بودن کنار هم میشینن و راحتن ، توی گروه های تلگرام دختر و پسر جوک و کلیپ های طنز ( البته نه کلیپ های مشکل دار، فقط در حد شوخی ) می فرستن، با هم کل میندازن سر بحث های مختلف از فوتبال بگیرین تا هر چیز دیگه، قرار های خارج از دانشگاه مثل رفتن به کنسرت، درکه، فرحزاد و .. میذارن و در طول مسیر همه ش به بزن و بکوب دسته جمعی میگذره. و در کل دیگه نمیدونم چه طور بیشتر توضیح بدم، با هم زیادی راحتن.
از اون طرف من، دختر معتقدی هستم با پوشش چادر، و با این که آدم اجتماعی هستم و اهل بگو و بخند با دوستامم ولی در برابر نامحرم سنگینم. یعنی دست خودم نیست، نحوه حرف زدنم، نحوه برخوردم کاملا متفاوته. اصلا از حرف و شوخی اضافه با نامحرم خوشم نمیاد. توی گروه های تلگرام جز در مشکلات درسی حرفی نمیزنم.
سلام
24 ساله هستم و با پدر و مادر و برادرم زندگی می کنم برادرم تازگیا قصد ازدواج داره و شب ها اصولا دیر خونه میاد . پدرم به شدت رو من حساسیت داره به طوری که اجازه نمیده تنهایی بیرون برم حتی ماشین سوار شم تازه حساسیتش به اینجا ختم نمیشه اصلأ اجازه نمیده دو دقیقه تو خونه تنها باشم .
امشب مراسم ختم دعوت بودند و من باید تنها خونه می موندم چند بار به مادرم تذکر داد که این " بچه " باید تنها خونه بمونه و مادرمم گفت میدونم ، مادرم با این قضیه چندان مشکلی نداره اما با سوار تاکسی شدن به تنهاییم مشکل داره واسه تنهایی امشبم بابام کم مونده بود سکته بزنه ، ترسون لرزون گفت شام خورده نخورده پا میشم میام من هیچ جوره نتونستم توجیهش کنم بابا من بزرگ شدم وقتی هم که برگشت گفت به مغازه کناری ( درست از همون آدمایی که ازشون حالم بهم میخوره و داداشمم هم عقیده ست ) سپرده که تا موقعی که مغازه هستند به در خونه ما نگاهی بندازه .
واقعا نمیدونم پدر و مادرم با این حساسیتشون دارند با آینده من چیکار می کنند ؟ انقدر منو از ماشین و تاکسی ترسوندند که حتی نمیتونم تصور کنم که تنهایی ماشین سوار شم و فکر کنم همیشه باید از آژانس یا ماشین شخصی خودم که هنوز گواهینامه شو ندارم اونا دوست ندارند یه ثانیه ازشون دور شم .
بابام میگه باید تو تو ساختمون خودمو زندگی کنی تا این حد . تو رو خدا کمکم کنید تا ثابت کنم تنها باشم اتفاقی نمی افته . خونمون دو واحد هست ۳۵۰ متر و رو به رو مستأجر که خونشون ۱۳۰ متره و خونه نبودند .
سلام
مادر بزرگ من به مادر من خیلی ظلم کرده ، مادرم زندگی بشدت سختی داشته حتی بخاطر جهالت پدرم، مادرم در اوایل ازدواجش کتک خورده ، خلاصه از زندگی مادرم میشه یه رمان غم انگیز چاپ کرد ...
مادرم انقد این خاطرات رو برامون گفته واقعا منو برادرام داریم از الان یه آدم کینه ای میشیم حتی نسبت به پدرمم کینه و نفرت داریم . هر وقت به مامانم میگم بسه دیگه نگو از الان چرا ما باید کینه ای بشیمو پس فردا یه مسئله کوچیکو بزرگ کنیم.در واقع از الان تبدیل شدم به همون آدم .
سلام دوستان
دختری هستم بیست و چهار ساله . یکی از اقوام نزدیک چند سالی هست که قصد ازدواج با من رو دارند و خواستگاری کردند و به گفته خودشون و اطرافیان بسیار به من علاقه دارند، البته خودم هم از این بابت مطمئن هستم. همیشه از این میترسم که این علاقه بعد از ازدواج از بین بره، نمیدونم چرا همچین فکری دارم ولی خیلی از این موضوع میترسم، آیا ترسم درسته؟
من نمیدونم به ایشون علاقه دارم یا بهشون عادت کردم . ( البته نهایت ارتباط ما در حد پیامک هست همین هم درحد احوال پرسی روزانه . چون خواستگاری کردند و در کل پدر و مادرم هم در جریان هستند. یعنی من حتی برای تماس تلفنی هم جواب نمیدم، در این مورد خودم خیلی سختگیری می کنم ) .
چند بار هم بهشون جواب رد دادم ولی مدام اصرار میکنند و چون آشنا هستند و در کل دو خانواده راضی هستند و من بیشتر به خاطر همین مخالف هستم یکی بحث فامیل نزدیک بودن و مشکلاتش و دومی بحث اینکه با وجود جواب منفی من خانواده بازم اصرار به این وصلت دارن و نمیتونم این قضیه رو درک کنم.
به دلایلی قرار شده چند ماه بعد جواب آخر رو بهشون بدیم. ( نزدیک که میگم منظورم یکی از پسر عمو، پسرخاله پسر دایی یا پسر عمه هست، ببخشید که واضح نگفتم منظورم کدومشون هست )
سلام دوستان ...
من یه چند وقته که به یه مسئله ای فکر میکنم ... . شاید یکم مسخره باشه ... . یه وقت که نشسته بودم با خودم دو دو تا چهارتا میکردم متوجه شدم هر چی ارزو کردم از دم سر ضرب خدا به یکی دیگه داده..
در این حد تو این امر مشهور شدم که دوستام زنگ میزنند میگن فلان ارزوت بوداااا همین الان برا من اتفاق افتاد.. یا فلان دعات بودا الان برا من گرفت...
مثلا همیشه میگفتم دوست دارم با کسی ازدواج کنم که صدای اذان گفتنش از مسجد بیاد ... دوستم بعد از یه چند ماه زنگ زد گفت میشنوی صدا اذانو این صدا نامزدمه دعات برا من گرفت ... . از اینااا خییییلی زیاده ها من فقط یکیشو گفتم . خدا خودش میدونه من هر دعایی میکنم صدرصد مستجاب نمیشه حالا هر چقدر امید داشته باشم به محضی که بگم بیخیال حتما دعا مستجاب میشه..
واقعا چر!؟
تلقین نیستا چون قبلا من اصلا به این موضوع فک نمیکردم یهویی تمام ارزوهام که برای بقیه اتفاق میوفته به ذهنم اومد..
به اینکه چرا هیچ دعاییم, نگرفته!
حسود نیستم نوش جانشون ولی خب یعنی من خودم لیاقت هیچکدوم از ارزوهام نداشتم!؟
سلام دوستان
من دختریی هستم که شرایط ازدواج رو ندارم یعنی اینکه سنم رفته بالا حالا من همیشه باید حرفای مردم رو تحمل کنم دختر ... و غیره ... و خسته شدم از حرفای مردم که عادت دارن تو کار ملت فضولی کنن .
منشا اونم فقط زن جماعته . اینایی که گفتم فقط مشکلاتی که بود برام پیش اومد که هر وقت بهم میگن دختر ... عذاب میکشم و تحملش واقعا برام سخته و حالا خونوادم برام نگران شدن که ما تا ابد زنده نیستیم رو سرت .
من راستش تصمیم گرفتم خونه کرایه کنم توش زندگی کنم تا بعدا خیالشون راحت باشه تا اینو به مامانم گفتم وای خاک بر سرم شد برین قرص فشارمو بیارین الان فشار خونم میره بالا من به مادرم گفتم مامان فک کردی این تصمیم گرفتن خونه برام راحته ؟نه راحت نیست . میدونم مردم حرف در میارن ولی من باید به فکر اینده خودم باشم .
سلام
امیدوازم حال همگی خوب باشه ... مشکل من یه مشکل خانوادس .. من ۱۹ سالمه .. و دارم برای کنکور میخونم ..
من و ایضا خانوادم کلا زبونی که حقمون بگیریم نداریم ... البته پدر و مادرم از من و خواهر برادرام بهترن ...
گاهی اوقات فکر می کنم خدا ما رو فراموش کرده ... من خیلی رو این موضوع حساسم و همیشه به خانوادم نق میزنم که چرا حرف مردم رو راحت قبول می کنین ؟
هر کسیم که فکرشو میکونین میتونه راحت ما رو اذیت کنه ... قبلا یه همسایه داشتیم که خیلی اذیتممون میکرد که خدارو شکر از اون جا رفتن ...
در خونمونه ، اصلا زبون این جور کار ها رو نداریم . من یه مدتی میگفتم نمی خوام مثل خانوادم باشه .... ولی نشد یعنی تو خونه زبون داشتم اما جلوی مردم نه ... .
خوب در خونمون نیست ... اگه یه جایی میرم یا کاری رو میخوام انجام بدم اگه یه چیزی اذیتم کنه نمیتونم بگم یا بخوام که مراعات کنن . دست خودم نیست فقط می تونم بیخیال بشم یا بزنم زیر گریه ... .
از همین سادگیمون خواهرم با کسی ازدواج کرد که اصلا ناباب بود و کارش به طلاق کشید . به قران دلم برای خودم می سوزه بیشتر برای خانوادم ... نه زبونی داریم نه زوری ...
خدایا می شنوی صدامونو ... انقدر گریه میکنم که اصلا مشخص نیست یه دختر ۱۹سالم ... دیگه به همینم مشهوریم خانواده مظلوم یا اینا اصلا زبون ندارن که ... چرا به دنیا اومدم ک این روزای خانوادمو ببینم ...
راهکار بدین خسته شدم نمیخوام این مدلی تو این دنیا زندگی کنم همیشه به خودم میگم خدا رو شکر که یه قیامتی هست ... یا ۱۹ سالش گذشته بقیشم سریع میگذره .
چرا همیشه باید ما مراعات بقیه رو بکنیم ...
سلام
من یه مشکلی دارم خیلی عذابم میده ... . دیگه خستم کرده. نمیخوام از خودم تعریف کنم ، من دختر باهوشی ام ولی ارتباط برقرار کردنم خیلی ضعیفه. زود بهم بر میخوره ، ناراحت میشم ، گریه میکنم.
به خاطر اینکه ناراحت نشم و یه وقت خدایی نکرده کسی بهم چیزی بگه ، خیلی کم حرف میزنم، خودم حالم داره از خودم بهم میخوره. اگه یه مطلب یا موضوعی رو عالی بلد باشم ولی بازم اگه یکی ازم بپرسه ، فقط صدای تپش قلبمو میشنوم! نمیدونم چجوری میخوام برم دانشگاه . تازه اونجا مختلط هم هس ! بدتر
شاید باورتون نشه ، ولی من طی سال گذشته شاید هر شب گریه میکردم. اصلا بعضی موقع ها دلیلشو خودم نمیفهمم! از کنفرانس دادن اصلا فراریم! مطلبو عالی میگمااا ، از برم ، ولی انقدر صدام میلرزه و قرمز میشم که همه با تعجب نگام میکنن. شاید بعضیا بگن برو مشاوره و ... اینا ، ولی مامانم درکم نمیکنه و منو نمی بره ، میگه تو خیلی ام خوبی! از اینکه بخوام وارد جامعه بشم میترسم، خیلی مسخرس نه ؟، تازه به خاطرش از بزرگترین آرزوم دارم میگذرم در صورتی که لیاقتشو دارم.
خسته شدم ، همه غمو غصه هام تو دلم سنگینی میکنه! خیلی حالم بده و دارم اذیت میشم . کمکم کنین