سلام دوستان
یه موضوعی هست که فکرم رو مشغول کرده، من چند وقت پیش آزمایش دادم، مشکل کم خونی دارم، به نظرتون میتونم ازدواج کنم یا باید ازدواج رو فراموش کنم، همه ش از این میترسم که آزمایش قبل از ازدواج و مشخص شدن کم خونی مانع ازدواج بشه.
مرتبط:
ازدواج با دختری که کم خونی شدید داره
در جلسه خواستگاری باید به دختر خانم بگم که کم خونی آلفا دارم؟
سلام و خسته نباشید
دوستان، من یه موضوعی رو بیان میکنم ازتون ممنون میشم نظرتون رو صادقانه برام بذارید؛
من ۲۲ سالم هست، و تا الان اگه خواستگاری چیزی میخواسته پا پیش بذاره و نزدیک بشه نذاشتم، اون ها هم خب نیومدن دیگه. ولی الان یه آقا پسری هست خیلی مصر هستن و میگن خیلی علاقه به من دارن.
راستش منم کم کم عاشق شون شدم (تو یه محیط هستیم ولی هیچ ارتباط خاصی نداریم)، ولی همون بار اولی که اجازه خواستن بیان خواستگاری من بهشون گفتم نه، چند بار بعدش هم گفتم قصد ازدواج ندارم، هر دفعه هم یه توضیحی بهشون دادم که فقط منصرف بشن، واقعا پسر خوبی هم هست، اصلا دلم نمیاد اذیت بشه، اما من کلا تصمیم گرفتم ازدواج نکنم دلیلش هم فقط یه نقص تو انگشتان یکی از پاهام هست، و چون میترسم اگه به کسی جواب مثبت بدم بعد از گفتن این موضوع علاقه ش کمرنگ بشه و نظرش عوض بشه.
ترجیح دادم کلا ازدواج نکنم و پیگیرش نباشم، تا الان کارم راحت بود اکثرا سنتی میخواستن بیان جلو ،منم به مامان بابا میگفتم نذارید کسی بیاد و اون ها اجازه ندادن کسی بیاد (خانواده دلیلم رو نمیدونن و فکر میکنن فقط "فعلا" قصد ازدواج ندارم).
سلام
میخواستم ازتون یه سوال بپرسم لطفا آقایون جواب بدن.
خیلی وقت ها میشنوم از بعضی ها میگن که من اگه بخوام برم خواستگاری، حتی یه نفر هم نباید تو خانواده دختر معتاد باشه! مثلا اگه شوهر خواهر دختره معتاد باشه یعنی چی؟ (مثلا پدر دختره معتاد باشه ... ولی آدم خوبی باشه... تو شهرشون آبرو داشته باشه...، دستش به دهنش میرسه... وضع مالی متوسط به بالا ...)
دختره خودش پاک، با حجاب، باشخصیت، شاغل، از نظر زیبایی در حد خوب ...، خب آخه آقا پسر خوب، شما میخوای بری دخترشون رو بگیری، دختره که معتاد نیست، تو میخوای با دخترشون ازدواج کنی...، پدرش هم که گناه کبیره نکرده... یه عمر نون حلال در آورده خرج بچه هاش کرده...، خوب بود بره زنا کنه، نگاه کنه به ناموس مردم، خیانت کنه، از راه حرام پولدار شده باشه، این جوری بهتره یا معتاد باشه ؟
جالبه این چیزها براشون مهم نیست ولی معتاد بودن براشون مهمه، چی بگم، آقا پسرها میشه نظرتون بگین، تا چه حد معتاد بودن پدر مهمه؟
میدونم که هر کسی یه نظر داره، یکی میگه نبایدم معتاد باشه، یکی میگه طوری نیست معتاد باشه ، نظرات تک تک تون برام با ارزشه...
ولی چرا بعضی پسرها این جوری فکر میکنن؟
سلام و عرض احترام
بحث رو ادامه میدیم ، دوستانی که تمایل به این بحث ها دارند لطفا مشارکت کنند ، باید فهمید که حرف زدن، اصلی ترین راه پیدا کردن کلید مشکلات و کاهش آن ها هست، به شرطی که حرف همراه با عمل باشه.
یکی از مهم ترین علل کاهش ازدواج همین میل به تنها بودنه، معمولا در روان شناسی ، افرادی که به انزوا تمایل دارن ، افسرده نامیده می شوند، چرا ما به تنهایی گرایش پیدا کردیم ؟، چرا از هم فراری شدیم ؟، چرا کار جامعه ما به جایی رسیده که نوجوون و جوون هامون حوصله یک مهمونی کنار بزرگ تر رو ندارن؟
علت های متعددی میشه بر شِمُرد، اما قطعا یکی از اون موارد، اعتیاد به اینترنت هست!، چه ربطی داره ؟
ربطش واضحه ، کسی که به اینترنت اعتیاد پیدا کرده، و با اون خو گرفته، و بهترین همدمش شبکه های اجتماعی و فضای مجازی شده، به راحتی نمیتونه این رفیق بی کلام رو حذف کنه، این فرد کم کم به جایی میرسه که نمیخواد وقتش رو جز اینترنت با کسی بگذرونه، جلسه پیش هم گفتیم، عقده و سرکوب امیال طبیعی، منجر به کاهش میل به ازدواج میشه.
از طرفی هم ، وقتی کسی اون میل قبل به ازدواج رو نداشته باشه، و رفیق شفیقی مثل اینترنت داشته باشه، با خودش میگه اصلا چرا ازدواج کنم؟
این گونه افراد، دقیقا مثل کسانی هستند که اعتیاد شدید به مطالعه پیدا کردند، با اینکه نفس مطالعه بسیار خوبه، اما کسی که کتاب رفیقش بشه، چه بسا روزی شش ساعت هم در کتاب خونه سر کنه و با خودش فکر کنه کار بسیار مفیدی داره انجام میده، و مهمونی یا صحبت با اقوام رو کار بیهوده قلمداد کنه . جامعه ما (و البته بسیاری از کشور ها ) افسرده هستند.
یه سوال دارم ازتون؛
من یه پسرم و سی و شش سالمه، دو تا خواهر بزرگتر از خودم دارم که مجرد هستند، باور کنید حتی از فکر کردن به ازدواج و خوشبخت شدن و مسایل جنسی خجالت میکشم، چطور میتونم بی خیال شون بشم و برم دنبال عشق و عاشقی خودم، اینقدر دعا کردم که خواهرام ازدواج کتن که خسته شدم .
گناه من چیه که خواهرانم چند تا خواستگار داشتن و به خاطر بی پول بودن شون ردشون کردن و الان هم دیگه کلا خواستگار ندارن، از زمین و زمان گله دارم و عقده ای شدم .
ای کاش حداقل یه داداش داشتم تا بدبختیم رو باهاش شریک میشدم، و حداقل یه ذره حالم بهتر میشد، تو خونه ما هم هیچ کس به فکر من نیست و همه خودشون رو زدن به بی خیالی . در ضمن من بخاطر این طرز تفکرم تا حالا اهل دوستی با جنس مخالف نبودم، به نظرتون چکار کنم واسه زندگیم ، چون اگه ازدواج کنم هم خواهرانم بیشتر افسرده و داغون میشن، چون میبینن من که ازشون کوچکترم رفتم سر خونه و زندگیم و هم کلا خودم عذاب وجدان میگیرم و نمیتونم از زندگیم لذت ببرم .
به خدا خیلی دلم ازدواج میخواد، و اگه این مانع خواهرها رو نداشتم همون بیست و خورده ای سالگی زن میگرفتم، هر کسی تو فامیل یا همسایه ها ازدواج میکنه خواهرهانم حسودی شون میشه، چون سن عروس از اینا کمتره و تا چند روز افسرده میشن، قشنگ من میفهمم حتی بعضی وقت ها، وقتی یه تازه عروس رو میبینن بهش تیکه میندازن تا دل شون خنک بشه.
عرض سلام و تشکر از توجه و همراهی تون
بی مقدمه موضوع این جلسه رو عرض میکنم:
قبل از اینکه بخوایم باز بگیم مشکلات اقتصادی و ... ، بنظرم یه موضوع مهم تر هست که تو این تاپیک درباره ش بحث میکنیم، اونم عقده پسر ها هست . پس موضوع میشه عقده پسر ها، عقده واژه بد و توهین آمیز نیست، اصلا این قصد رو ندارم، در ادامه من نظر خودم رو میگم و از شما هم میخوام وارد بحث بشید .
یکی از دلایل اصلی کاهش درخواست ازدواج از طرف پسر ها ، دل شکستگی هست که دارن، عده ای شون حق دارن ، و عده ای شون توقع اضافی دارن، یعنی چی ؟ اونایی که توقع اضافی دارن هم به چند دسته تقسیم میشن؛
عده ای توقع داشتن بدون داشتن شغل، بهشون دختر بدن، یا عده ای شون سراغ موارد خیلی بالاتر رفتن و پاسخ رد شنیدن، پس این دسته رو کنار میذاریم .
اما اونایی که حق دارن ؛
مثلا ممکنه پسری در ابتدای جوونی درآمد بالایی نداشته، یا پرستیژ بالایی نداشته، هنوز مهندس و دکتر و استاد و معلم و وکیل و پلیس و مدیر نشده، رفته خواستگاری و بهش جواب نه دادن. حالا بعد از ده سال، اگه این فرد کارش آزاد باشه، و اگه از اصول درست کسب و کار استفاده کرده باشه، ممکنه فرد ثروتمندی شده باشه، یا اگه در حال تحصیل به صورت جدی بوده، و الان در اداره ای دولتی کار مناسب تر پیدا کرده، درسش تموم شده و اصطلاحا برای خودش کسی شده.
سلام
دوستان مدتی بود با آقا پسری برای ازدواج ارتباط داشتیم و در مورد ازدواج حرف زدیم، تا حدودی میشناسم شون و نسبت به خودشون و اخلاق شون و خانواده و فک و فامیل و دوستان شون دید کلی پیدا کردم، و خب چند وقت پیش اومدن خواستگاری، با تمام خوبی ها و کم و کاستی ها میشه گفت آدم قابل قبولی هست، ولی این وسط مشکلی وجود داره .
ما از دو تا شهر متفاوت هستیم به فاصله کم حدود ۲ ساعت، ایشون میگفتن که چند نفر از فامیل هاشون هستن که همشهری من هستن و اون چن نفر رفتار های بدی دارن از جمله اینکه اجتماعی نیستن یا چیزای دیگه.
سلام
من یه دختر ۲۱ ساله هستم، یه بیماری پوستی نادر دارم به اسم ماکولار آمیلوئیدوز که مسری نیست اما واقعا چهره بدی داره و پشت و سینه و بازو رو درگیر میکنه و تقریبا درمانی نداره، تازه باید خدا خدا کنی بدتر نشه.
سلام
دوستان بعضی وقت ها بعضی از مشکلات وجود دارن که مانع از انجام کار و تصمیمات ما میشن و ما بخاطر اون ها مجبوریم بسوزیم و بسازیم، یه سری از این مشکلات مانع از ازدواج مون میشن، میخوام بدونم تا حالا تو زندگی تون بجز مشکلات مالی و اقتصادی و نداشتن شغل آیا مشکلات و مسائلی بوده که بخاطر اون ها دیگه به ازدواج کردن فکر نکنین و بی خیال ازدواج بشین .
سلام وقت تون بخیر
من دختری حدود ۲۲ الی ۲۶ ساله هستم .حدود یک ساله با آقا پسری به قصد ازدواج آشنا شدم و از لحاظ اخلاق و مسائل دیگه که طولانیه تفاهم داریم. من ایشون رو یه بار از نزدیک دیدم به همراه مادرم. پسری با درک ،کاری و مهربونه. این مدت منو آزار و اذیت نکرده. بالاخره جوری هست که میخواهم بهش تکیه کنم و دوسش دارم. این حس دو طرفه است.
من به پدرم گفتم و اومدن خواستگاری و چند نفر از اقوام ما بودن که خوش شون اومده بود. اما یه مشکلی وجود داره. کسی جز منو پدر مادرم خبر نداره. این آقا پسر از ابتدای آشنایی گفتن مادرش ۳ سال پیش دچار اعتیاد شده، پسر خاله اش باعث شده، اینم چون اثرات جنگ روش بود. خواهرش گم شده بود و سختی کشیده بود وقتی دختر بود نمیدونم چرا رو آورده بود به مواد شیشه. و پسره خودش خیلی ناراحت و پیگیر قضیه بود الان میگه یک ساله چیزی ازش ندیده تنهاش نذاشتن و با قرص اینا کنترلش کردن، حالش خوبه، سرش به خونه و زندگیشه ، قبلا بیخیال اونا بود. کار خونه نمیکرد.
سلام دوستان
برادری دارم 30 سال سن دارد وکیل هست یه خونه 100 متری جای خوب داره و یه خودروی 500 میلیونی و درآمد ماهانه خیلی خوب ( به ما نگفته ولی 10 تومن کمتر نیست)، پسر خوبیه، اهل دختر بازی و اینا نیست اصلا، به شدت دوست داره ازدوج کنه، اما چون زانو درد داره میگه هیچکس به من زن نمیده .
سلام
پسری هستم که شرایط ازدواج رو دارم و میخوام ازدواج کنم اما دو تا خواهر دارم که هر دو ازدواج کردند اما شوهران بسیار بدی دارند، یعنی برای خودشون و زندگیشون خیلی خوبن ولی برای خانواده من مشکلات زیادی دارند، منظورم اینه با من و پدر و مادرم نمیسازند ( علت اختلاف رو نمیگم تا بحث طولانی نشه، هر دو دامادمون از خانواده های یه گروه از فامیلامون هستن برای همین مشکلات و اختلافات زیادی برامون بعد اینکه داماد دوم اضافه شد بوجود اومد. )
حالا مشکل من اینه که این دو تا خواهر و دامادهامون کلا چند سالیه با ما به کل قطع رابطه کردند و هیچ رفتو آمد و تماسی با هم نداریم و اگه خواستگاری و مراسمی من برای ازدواجم داشته باشم این دو تا خواهر و دامادهامون اصلا حضور نخواهند داشت.
میخواستم بدونم این قضیه چقدر مهمه برای خانواده های عروس در جواب مثبت دادن یا قبول کردن، اصل قضیه و کنار اومدن و پذیرفتن این قضیه؟ من و پدر و مادرم به آدم های خوش نام و خوش اخلاق و خوش برخورد در بین دوستان و اشنایان معروفیم ...
سلام
چند تا چرای بزرگ تو ذهن منه و میخوام اینجا مطرحش کنم .مطمئن نیستم به جواب همه شون برسم اما میپرسم.
بچگی هام رو با عشق اینکه بزرگ میشم و مردی میاد سراغم که هم خودش عاشقم باشه هم منو عاشق خودش کنه سپری کردم. یه کم بزرگتر که شدم حدودا 14- 15 ساله فهمیدم عشق و عاشقی در کار نیست ... وقتی دوستم تازه نامزد کرده بود و ازش پرسیدم که چجوریه؟ این عاشق شدنا بهم رسیدنا تهش چیه؟ اونم رک و پوست کنده بهم گفت "س"!
منی که تا اون روز فکر میکردم مردی که عاشقت میشه و تموم تلاشش میشه این که بهت برسه بخاطر خودت دوستت داره، بخاطر شخصیتت، وقارت، اخلاقت و ... نمیدونستم مسئله س انقدر برای مرد با اهمیت باشه. اصلا درک نمیکردم این قضیه رو. پس همه عشق ها بخاطر همین این کلمه است؟ س.ک.س؟!
سلام
دوستان سوال بنده جنبه مشورتی و نظر سنجی رو با هم داره .
بنده پسری مجرد با سن 25+ هستم, در یک ایرلاین خارجی خلبان هستم, درامد ماهیانه ام در این رتبه حدود هفت میلیون تومان در ماه است ( که در 10 سال اینده به ماهی 20 میلیون در امد خواهد رسید)
,البته هرماهی که پرواز داشته باشم,به ازای هر چهار ماه کار کردن دو ماه مرخصی میگیرم که برگردم ایران, پس میشه گفت سالی چهار ماه خونه هستم و مابقی بر سرکار هستم.
شرایط خانواده هم یک برادر دارم که تو بهترین داشنگاه تهران لیسانس گرفته و مهندسه, پدر شغل ازاد, مادر خانه دار, زندگی معمولی و متوسط جامعه داریم, یک خونه و یک ماشین معمولی و یک مغازه, حاشیه خاصی هم تو خودمون نداریم.
اما,اما از اینجا شروع میشه که میخوام همسرم حتما شاغل باشه چون فکر میکنم با شرایط من سرش شلوغ باشه و گرم باشه خوبه, و کمتر احساس تنهایی کنه, البته ترجیح من اینه که حتما ایشون پزشک باشن که دلایل زیادی برای این انتخابم دارم.
اینم بگم دندونپزشک نباشه بهتره,چون تو پزشکی راه برای پیشرفت بیشتره,بخاطر اینکه شغل من وابسته به مکان نیست میتونم برای گذروندن طرحشون هر جای ایران که بود باشون باشم, و خودم یکی از بزرگترین مشوقاشون بشم برای پیشرفته روز افزون ایشون, و صد البته با سختیای زندگیشون بنده تا حدودی اشنا هستم, که باید در نبود من به تنهایی با این سختیا دست پنجه نرم کنن.
دوستان عزیز سلام و عرض ادب
بروم سر اصل مطلب ؛
پسری هستم بیست و یک ساله از خانواده ای اصیل . در تهران ، خدا رو شکر از لحاظ مالی و ظاهری هم مشکلی ندارم ، بعد از اخذ دیپلم و بررسی به این نتیجه رسیدم که به تحصیل علاقه ندارم و به شغل آزاد علاقه دارم ، ابتدا به ساکن همه تحقیرم کردند و طردم کردند بابت این تصمیم ، اما من محکم ایستادم و بعد از سه سال کارمندی خدا رو شکر برای خودم کار میکنم و کاسب شدم .
قضیه اصلی اینجاست که در کنار همه این ها که استقلال مالی، فکری ، اجتماعی و وضع مالی خوب ، اما در کنارش متاسفانه بیماری قند دارم و پدر و مادرم از هم جدا شدند و من تنها با پدرم زندگی میکنم ، حدود یکسالی هست هر کجا خواستگاری میریم یا به دلیل بیماری ، یا مدرک تحصیلی یا طلاق پدر و مادر من رو رد میکنند و در عین ناباوری میبینم که پسری رو پذیرفتند که استقلال مالی ندارد ، ماشین ندارد، خانه ندارد ، شغل ندارد ، درسته که در اینده میتونه بدست بیاره اما ایا این شرایط فعلی من که شامل بیماری و طلاق پدر مادر میشه دست خودم بود مگـه ؟! درسمم علاقه نداشتم .