سلام به همه خواهر و برادرهای گلم

حقیقتاً مدتی هست که برام سوالی پیش اومده. بذارید داستانم رو این طور براتون تعریف کنم. من یه دختر ٢٨ ساله ام که لیسانس و فوق لیسانسم از دانشگاه‌های تهران گرفتم و بعد از کلی مانع و مشکل یه جایی مشغول به کار شدم (که البته از شرایطش و درآمدش اصلاً راضی نیستم). تنها زندگی می‌کنم و تمام مسئولیت زندگیم هم طبیعتاً با خودم هست. تقریباً همه دوستان نزدیکم ازدواج کردن و ارتباط مون قطع شد و با همکارانم هم صمیمی نیستم. با خانواده م خوبم ولی خب ازشون دورم. 

امّا نکته اصلی داستان من بر می گرده به شروع شیوع کرونا. خلاصه بگم که تو این مدت ٦ ماهه من دچار حالات عجیب غریبی شدم. توهمات مختلف، اضطراب‌های فوق العاده وحشتناک، احساس تنهایی و درماندگی سنگین، بی انگیزگی، وحشت از مرگ و خلاصه اینکه هر روز هم بدتر از دیروز بود. 

سوال من اینه که آیا بین دوستان کسی هست که حالات روحی متفاوت از قبل رو توی این دوران تجربه کرده باشه؟ و اگه آره راه حلش چی بوده؟ 

راستی این هم بگم که خانواده م میگن به دلیل مجرد موندنت تو این سن هست. میگن تو تنهایی و همین باعث افسردگی و اضطرابت شده. آیا به نظر شما مجردی تا این سن می تونه همچین تبعاتی داشته باشه یا به واقع با این شرایط مملکت و آدم‌های اطراف مون، ازدواج نه تنها راه حل نیست بلکه ممکنه مشکل رو بدتر کنه؟ 

فقط خواهشا نگید ازدواج خوب! لطفاً فقط در مورد صرفاً ازدواج نظرتون رو بگید. چون تا قبل ازدواج حتی با در نظر گرفتن همه شرایط بازم نمی تونیم بگیم ازدواج مون خوب خواهد بود یا نهو


پیشنهاد:

یکی پیله کرده که چرا تا حالا ازدواج نکردی، چی بهش بگم؟

دختری 29 ساله ام که جهیزیه ندارم، به ازدواج کردن امید داشته باشم؟

یه بغض سنگینی رو گلومه که فقط خدا حالم رو میدونه و بس

دیگه نمیکشم، دیگه نمیخوام این زندگی رو ...

همه چیزمون رو الکی و برای هیچ باختیم

سهم من از این زندگی فقط کلفتی پدر و مادرم هست

نمیدونم سرنوشتم چرا اینجوری شد ؟

سر طبیعی ترین مسائل زندگی جیگرم خونه

این که یه دختر مجرد خونه بگیره و مستقل بشه بده ؟

چطور خانوادم رو قانع کنم که سر کار برم ؟

صبح تا شب توی خونه حسرت زندگی دوستانم رو می خورم

چرا منو کسی نمیخواد؟ ، این سوال شده عقده

تنها چیزی که تا آخر عمر با منه حسرته

درد و دل یه دختر دهه شصتی

یک دخترم که در آستانه 30 سالگی دچار بحران شدم

دختر 28 ساله ای هستم که دیگه هیچ هدفی ندارم

صفحه گفتگوی گوهران کشف نشده

مدتی هست که دلم عاشقی کردن می خواد

در 53 سالگی هنوز مجردی رو تجربه می کنم

27 ساله شدم، دلم می خواد یک مرد کنارم باشه

همفکری دخترانی که امید ازدواج ندارن

با توجه به واقعیات جامعه یه دختر 30 ساله چقدر شانس ازدواج داره ؟

دختری 33 ساله ام، خانواده م از مجرد موندنم خسته شدند

هم سن های تو الان بچه دارن، چرا ازدواج نکردی؟

مجبورم نون خور اضافه به نظر بیام چون خواستگار مناسب ندارم


لطفا این مطلب را با دوستان تان به اشتراک بگذارید ←
از کاربران محترم خانواده برتر در این پست ، (۱۲) نظر تائید شده است، برای مطالعه نظرات یا کمی پایین تر بروید یا اینجا (کلیک-لمس) کنید.
↓ موضوعات مرتبط ↓ :
درد دل های دختران (۸۳ مطلب مشابه)
↓ موضوعات پربیننده و منتخب ↓ :
ابراز علاقه دختر به پسر نیاز جنسی دختران نیاز عاطفی دختران دختران مجرد 30+ سال پسران مجرد 30+ سال آموزش های شوهرداری آموزش های زن داری دوستی به قصد ازدواج مشورت در ازدواج خانم ها ازدواج موفق دکتر فرهنگ دوران عقد مسائل زناشویی درد دل های پسران آموزش ترک خودارضایی آموزش کنترل فشار جنسی مسائل خانم های چادری فشار جنسی قبل از ازدواج