به دروغ میگم رژیم لاغری گرفتم تا کسی از درونم باخبر نشه

سلام

میخواستم بدونم کسی قبلا با همچین مشکلی برخورده یا نه؟ اگه بر خورده چی کار کرده یا چه راه حل هایی به ذهنش اومده؟

دلم از مامانم پره نمی دونم از کجا شروع کنم اصلا معنی کاراشو نمی فهمم .نمی خوام از خودم تعریف کنم ولی تقریبا دختری هستم که هرکسی منو میبینه میپسنده از طرفی هم چون آدم درشتی بودم به خاطر همین من از چهارده - پانزده سالگی با این که بچه بودم ولی برام خواستگار میومد اما مامانم همیشه ازم مخفی میکرد به خاطر این که به درسم لطمه نخوره یعنی خودش همه خواستگارامو رد کرده بود تا فردای آخرین امتحان پیش دانشگاهی .
این خیلی خوب بود ولی از طرفی از فشار خواستگارها نگذاشته بود من کنکورمو با خیال راحت بدم به زور بهم فشار آورد که این خواستگاری که داری خیلی خوب فلان فلانه... تو باید حتما ببینیش. من اصلا دوست نداشتم به ازدواج فکر کنم خلاصه از اون روز بد بختی من شروع شد خانم (مامانم) هر کسی رو که دوس داشت و خودش دلش میخواست میگفت این خوبه باید ببینیش و... اصلا هم به خواسته ی من توجهی نداشت .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

احساس سردرگمی میکنم و نمیدونم به کجا دارم میرم؟

با سلام

من دختری 18 ساله هستم راستش کلاس اول دبستان میخواستن از مدرسه اخراجم کنن ( بنا به دلایلی ) و من رو پیش مدیر فرستادن راستش دیگران میگن من واقعا باهوشم و من اصلا هیچ نشونه ای نمیبینم و به شدت احساس کمبود اعتماد به نفس میکنم

راستش رو بگم از پدرم بیشتر مواقع واقعا متنفرم چون اصلا اخلاق خوبی ندارند و این مشکل اعتماد به نفس من هم از صدقه سریه ایشونه اونقدر تو ذهنم از پدرم خاطرات بد و فحش هست دلیلی برای دوست داشتن پدرم ندارم .

خب بعد از سال اول دبستان من دچار استرس شدیدی شدم طوری که کلاس دوم سر پرسش های کلاسی دستام یخ میکرد روزانه برای خوندن درسم بیش از حد وقت میذاشتم و تو درسام ممتاز بودم بعد وارد مدرسه نمونه دولتی شدم و به شدت از لحاظ درسی افت کردم چون خیلی از پدرم هم محبت ندیده بودم و زندگی عادی نداشتم به شدت وابسته و حقیر بودم تا حدی که بغل دستی ام به من میگفت نکنه هیچ غروری از خودم نداشتم و هنوز هم تا حدی این گونه هستم .

تو مدرسه معلم ها من رو اصلا به حساب نمی اوردند من تو مدرسه خیلی کم درس میخوندم و درس ها رو گزینشی انتخاب میکردم هر کدوم رو که دوست داشتم واقعا میخوندم اما همیشه جزو نفرات اخر بودم حتی تو درسایی که میخوندم سر کلاس موقعی که معلم میخواست بپرسه اونقدر استرس میگیرم که حالت تهوع بهم دست میده و حتی اگه خوب هم خونده باشم حس میکنم واقعا خنگم و موقعی که معلم ازم سوالی میپرسه نمیفهمم چی میگه با این اوضاع ازمون تیزهوشان دادم اما چون نمیخواستم حتی نمونه دولتی هم برم بهش فکر هم نمیکردم .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

وقتی شنیدم دوستم داره ازدواج میکنه خیلی ناراحت شدم

سلام

من یه دختر 21 ساله ام . یه مشکلی واسم پیش اومده که نمیتونم ازش خلاص بشم یکی ازدخترای فامیل مون جدیدا داره نامزد میکنه من وقتی شنیدم که داره ازدواج میکنه خیلی ناراحت شدم واقعا خودمم دلیلش رو نمیدونم همه ش تو دلم به خودم بد و بیراه میگم که تو که حسود نیستی نشستم قران خوندم از خدا خواستم اگه حسم حس حسادته منو از این حس جدا کنه چون خیلی دارم اذیت میشم  ولی از حسم چیزی کم نمیشه .

واقعا نمیدونم این حس حسادته یا چیزه دیگس براش ارزوی خوشبختی دارم دوس ندارم کوچکترین مشکلی داشته چون واقعا دوسش دارم و دختر خوبیه تا حالا بهم بدی نکرده.

نمیدونم حس میکنم منم دلم میخواد ازدواج کنم تشکیل خانواده بدم ولی دریغ از یه خواستگار خوب. البته خواستگارداشتم ولی خیلی جدی نبوده همون اول جواب رد دادم بخاطر یه سری مسائل که جور درنمی اومد .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

با فشار عصبی و حساسیت بالای خواهرزادم چه کار کنیم ؟

سلام و عرض ادب خدمت کاربران گرامی

بنده چند هفته ای هست که برخی موضوعات وبلاگ رو دنبال میکنم و با توجه به حس مددجویی که در اغلب کاربران وبلاگ دیده میشه،تصمیم گرفتم مساله ی خواهر زاده ام را با شما در میان بگذارم و امیدوارم که راهنمایی شما عزیزان راهگشا باشه.

ایشون دختری هستند، تک فرزند ،سن زیر 25  و دانشجوی پزشکی ،و در کل به دلیل مشغله های کاری پدر و مادرش و شرایط تحصیلی خودش زمان کمی رو در کنار هم سپری میکنند، اما در این زمان محدود ،پدر و مادر ایشون از محبت کلامی و عاطفی و صمیمانه نسبت به فرزندشون کوتاهی نمیکنند.

ایشون چند سالی هست که با یک بیماری درگیره که فشار عصبی روزمره در کنار بیماری ، روند درمان رو به تعویق و حتی گاهی اوقات ،کنترل بیماری رو هم از دست ما خارج میکنه ،در صورتی که با حذف این فشار میتونستیم درمانشو تا یک ماه دیگر کامل کنیم اما متاسفانه....

خدمتتون عارضم که که این فشار عصبی به خاطر شرایط تحصیلی نیست و خدا رو شکر از هم کلاسی های خودش جلوتر هست ، در روابط اجتماعی هم قوی عمل میکنه و در جمع هم شوخ و شاد هست ، اما مشکل اول،  مشکلات و ناراحتی های روزمره هست که به وفور در تمام زندگی ها دیده میشه و بالاخره افراد با صحبت کردن ،با فردی یا از فشارش کم میکنند یا این که کلا فراموشش میکنن ،اما ایشون خلاف معمول عمل میکنند و اصلا در ابتدای جریان، با خانواده یا حالا، با بنده یا افراد درجه 1 صحبتی نمیکنن و تمایل دارند تنهایی با مسائل کنار بیان، بهتره این طور بگم که تمایلی برای ناراحت نشون دادن خودشون در برابر افراد نزدیک رو هم ندارن .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

راهنمایی میخوام پر از دردم بخدا

سلام

من دختری 18 ساله هستم فرزند اول خانوادمم . خانوادم حساسن و منم با تربیت خانواده ام یه دختره زود رنج و حساسم .

من تو 12 سال تحصیلیم 10 سالش سابقه ام درخشان بود واقعا نفر اول بودم و تمام دبیرا و اطرافیان از همه لحاظ منو تحسین میکردن ( درسی . اخلاقی . هوش و سایر موارد دیگه ...)

پدرم فوق لیسانس روانشناسی و فرهنگی هستن و یه نمایشگاه اتومبیل دارن مادرمم فوق دیپلم و فرهنگی هستن

کلا 3 تا بچه ایم من پشت کنکوری تجربی هستم . خواهرم نهمه و امتحان تیزهوشان رو در پیش داره برادرمم که پیش دبستانیه

مادرم مشکل عصبی دارن ( نه به صورت فجیع نه فقط بخاطر ناراحتی و ... تمام این فشارهای عصبی و ناراحتی رو معده اش اثر کرده و ممکنه بی هیچ دلیلی معده اش درد بگیره )

پدرمم سال 85 که من پنجم بودم سکته قلبی کردن و قرص مصرف میکنن (در بین قرصهای هم پدرم هم مادرم میدونم که قرص اعصاب و ضد افسردگی هست متاسفانه)

من دو سال آخره دبیرستان رو به معنای واقعی خراب کردم کسیکه نمره زیره 19 نداشت معدل پیش دانشگاهیش بزور به 11-12 رسید!

دو سال آخر خواستگارهایی اومدن که علنی شدن و فقط دوتاش بشدت منو درگیر کردن بقیه اشون رو پدر و مادرم یا سایر فامیل رد کردن (قبل از اون پدرو مادرم به هر دری میزدن که من نفهم و لطمه به درسم وارد نشه)

سال سوم پسر عموم بود من اصلا ازش خوشم نمیومد و گفتم نه مادرم خیلی اصرار کرد بچه ی خوبیه چون آشناس و میشناسیمش و موقعیتش خوبه ( بورس دبیری زبان خارجه ) من میگفتم نه حتی یبار گریه کردم جلو خانواده ام روش داد کشیدم حامد من ازت بدم میاد چرا از رو نمیری چرا هی پافشاری میکنی ؟ ( موقعیت پدرم و یکی از عموهام نسبت به 4 عمه ی دیگه ام و 2 عموی دیگه ام خیلی بهتره میشه گفت تو شهر و محل سکونتمون سرشناسیم و دقیقا بابام و عموم از همه لحاظ شرایطشون مشابه هست مثلا هر دو فرهنگی زن هاشون فرهنگی فقط ما بچه ها چن سال اختلاف سنی داریم باهم و من از بچه های همین عموم که مث ماست بزرگترم و این پسرعموم که اومده بود خواستگاریم بچه ی یه عموی دیگه امه)

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

قبل از هر کاری که میخوام انجام بدم منفی فکر میکنم

سلام بچه ها 
دختر 24 ساله ام که دانشجو هستم. مشکلم اینه که همیشه قبل از هر کاری که میخوام انجام بدم منفی فکر میکنم .
مثلا میخوام به دوستم پیام بدم یا بیرون برم یا کسی منو ببینه .یعنی ذهنم عادت کرده به منفی نگری و یه جورایی تسلیم افکار منفی میشم چون میترسم اتفاق بیفته .
مثلا موقع امتحانات چیزی که واقعا اذیتم میکنه اینه که هرچی میخونم ذهنم نمیذاره تمرکز کنم همش احساس میکنم موقع امتحان دادن غلط مینویسم با فراموش میکنم یا نمیتونم موفق بشم .
مثبت نگری برام سخته چون بیشتر اوقات کم تر اتفاقات مثبت رو میبینم که اتفاق بیفته. ممنون میشم راهکارای موثر بگین .
لطفا نگین که مشاور یا روانشناس برم . همه میگن خودم باید خودمو درست کنم ولی خیلی سخته. مرسی که کمکم میکنین

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

تجربیات شما در مورد درمان شپش موی سر و موخوره

سلام
طول عمرم یه بار موهام انقد بلند شده، تقریبا تا گودی کمر ، حالا همین بار انواع و اقسام درد و مرض ها رو میگیره . مدتیه هم شپش زده): بخاطر بچه کوچیک که تو خانواده داریم و میره دبستان .

اول اینکه بگین چیکار کنم اینا از موهام برن؟

یه شامپو مخصوص گرفته بودم اسمش یادم نیست، اثر نکرد . از گل ختمی هم استفاده کردم ولی چون موهام بلنده خوب نتونستم، و اثر نکرد .

-دوم اینکه بگید شما برا مراقبت از موها چیکار میکنین؟ که هی موها موخوره نزنه ؟ انواع روغن ها و ... که استفاده میکنین و راضی هستین بگین .

ترجیحا گیاهی باشه، شیمیایی هم بگید برا اونای که بعد من میخوان از این مطلب استفاده کنن . آقایون هم اگه نظری دارید بگید .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه) تجربیات پزشکی (۳۲۲ مطلب مشابه) زیبایی و بهداشت پوست و مو (۷۵ مطلب مشابه) بهداشت فردی (۳۹ مطلب مشابه) دفع شپش و رشک موی سر (۱۲ مطلب مشابه)

من اصلا نمی دونم غرور مردونه چیه!؟

سلام

وقت بخیر

دختری هستم که تا به حال با چند مورد از آقایون که برای آشنایی و ازدواج در ارتباط بودم یه چیز مشترک از همشون شنیدم که خودم نمی دونم مشکل از کجای کاره.

من در برخورد با آقایون قدرت جذب بالایی دارم. در واقع از لحاظ روان شناسی موارد رو به خوبی رعایت می کنم و بدون تابلو بازی می تونم محترمانه و زیرکانه جذبشون کنم.

حتی یک بار سر یکی از پسرای بسیار مغرور دانشگاه با دوستام شرط بستم و شرطو بردم ( منظورم لبندی و لوده بازی و خروج از حریم محرم و نامحرمی نیست; بلکه صرفاً بلدم چطور باهاشون در ارتباط باشم. البته بالعکس با هم جنسای خودم زیاد نمی تونم ارتباط برقرار کنم! شاید چون از اخلاق غالب هم جنسام خوشم نمیاد.) ولی مشکل من اینجاس که از تمامی اون  آقایون ( تمامی روابطم هم به درخواست خودم نافرجام موند متاسفانه... ) بدون استثنا اینو شنیدم:

تو غرور منو له کردی! من مغرور تا به حال به پای هیچ دختری نیفتاده بودم ولی با تو این کارو کردم ولی تو غرور منو به لجن کشیدی! تو خوابم نمی دیدم روزی غرورمو برای دختری خورد کنم ولی اینجوری جواب ببینم!

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

رفتار جنس مخالف نسبت به خودم برام خیلی مهمه

سلام

من یه دختر ۱۸ سالمه و مذهبی ام ولی مشکل من اینه که رفتار جنس مخالف نسبت به خودم برام خیلی مهمه همش احساس میکنم دوست دارم جوری باشم تا جنس مخالف بهم نگاه کنن یا مورد جلب توجه اونا باشم .

با این که بعضی وقتا واقعا از پسرا متنفر میشم ولی با این حال برام مهمه که جلوشون شیک و تمیز باشم ولی اصلا دوست ندارم که اینجوری باشم اه حالم از خودم بهم میخوره  من تا یه چند ماه دیگه باید برم دانشگاه خوب اگه اینجورب باشم که بدبخت میشم چیکااااااااار کنم که نسبت بهشون سرد و بی احساس بشم .

بعد یه مشکل دیگه هم که دارم اینه که حرف دیگران برام خیلی اهمیت داره مثلا اگه کسی کوچکترین حرفی بهم بزنه خیلی ناراحت میشم و تا عمر دارم حرفش تو دلم میمونه و دنبال راهی برای انتقام گرفتن هستم اخه من نمیدونم چرا اینجوریم بدتر این که زود عصبانی میشم و هر چی دلم میخواد به طرفم میگم حالا با فحش یا نیش و کنایه ، هر چی...

همینا باعث شده دوستی نداشته باشم و بقیه ازم متنفرند البته به خودم حق میدم چون واقعا کارایی از هم کلاسیام میبینم که باید فحشا بهشون بکشی ولی با این حال دوست ندارم اینجوری باشم لطفا کمکم کنید

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

توهم هایی که زندگی منو مختل کردند

سلام
من 21 سالمه و دانشجو مامایی هستم. مشکل من توهم هایی هست که زندگی من رو مختل کرده. من وقتی 10 سالم بود رمانی خوندم که وقایع مربوطه در قرن 19 میلادی در انگلیس رخ میداد. از اون من حدود 5 بار دیگه هم رمان رو خوندم و خیلی دوستش داشتم اما بعد از مدتی فهمیدم من غیر طبیعی شدم.
دائم خودم رو در نقش قهرمان رمان تجسم میکردم و شاید این خیالات 7 یا 8 ساعت در روز طول می کشه. مشکل دیگه اینه که شخصیت های رمان از نظر ظاهر مثل ادم های امروزی نیستن و همین باعث شده من به شدت از پسرا بدم بیاد چون هیچ کدوم شبیه قهرمان های رمان نیستن.
من دیگه میخوام تو حال زندگی کنم تو قرن 21 . این توهمات به همین جا ختم نمیشه به شکل های دیگه هم متجسم میشن.
لطفا راه حلی ارائه بدید و میخوام بدونم ایا ففط من همچین دنیای خیالیی دارم و آنرمالم یا ادم های دیگه هم همچین دنیایی دارن؟
یه مشکل دیگه این که من قضیه ی این دنیای خیالی رو به چند تا از دوستام گفتم اونا هم مثل اینکه قصد آزار منو دارن و از یک ایمیل ناشناس پیام میدن که آره من فلانی هستم ( مثلا یکی از شخصیت های رمان ) وقتی میگم چرا اینکارو میکنید میگن ما نیستیم و واقعا همون شخصیت های رمان بهت ایمیل میدن.
میدونم دروغ میگن و قصد دست انداختن منو دارن .من چیکار کنم؟ چطور میتونم این ایمیل هارو پی گیری کنم؟ آیا میشه از طریق ایمیل ادرس خونه ی کسی که ایمیل میفرسته پیدا کرد؟ من میدونم کسایی که باهاشون درباره دنیام حرف زدم کجا ساکنن ، اگه از طریق ایمیل بشه حدود ادرس اونارو پیدا کنم رسواشون میکنم با این کارا میخوان ننگ روانی بودن به من بزنن. حالا لطفا راه حل بگید .

ممنون

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

چه جوری اعتماد بنفس مادرم رو برگردونم

سلام
دختری 19 ساله هستم، دانشجو. برادر 12 ساله دارم، و مادرم 40 سال دارن. درآمد پدرم خدا رو شکر خوبه و مشکل مالی نداریم.
دو تا از زن دایی هام و یکی از خاله هام شغل و درآمد مستقل دارن اما مامان من خانه دار هستن و طبیعتا درآمد مستقل ندارن. به همین دلیل اعتماد به نفسشون پایین اومده و انگار احساس مفید بودن نمیکنن.
همین مسئله باعث شده پرخاشگر بشن و اکثر مواقع دعوا داشته باشیم توی خونه. لطفا راهنمایی کنید چه جوری اعتماد بنفس مادرم رو برگردونم و کاری کنم که احساس مفید بودن داشته باشه؟

ممنون

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

21 سالمه ولی هنوز باید با مادرم برم بیرون و پشتش قایم میشم

سلام دوستان

من از فوبیا رنج میبرم ، بیشتر از مردم و اجتماع  ترس دارم ! دکتر رفتیم یه مدت قرص خوردم ، قرص ها دو ماه اول روی من اثر داشت بعد اثرش رفت با اینکه میخوردم اما عوارضش اومدم عوارض وحشتناکی داشت چون نمیخوام پست طولانی بشه اینجا نمیگم میرسیم به موضوع اصلی : 

لاغر هستم نه زیاد با قد کوتاه حدودا 156 و این حدا ریزه میزه ام که کوتاه تر نشونم میده به قولی بی بی فیس که چند پست قبل دیدم و برخلاف کامنت ها که خیلی ها خوششان می آمد بنده وحشتناک ترس دارم میترسم مثلا برم سوپر مارکت بگن بهم کوچولو مامانت کو ؟ درکم کنید نگید این خله و از این حرفا به هر حال ترسه دیگه ! 

برای همین الان 21 سال به بالا هستم با این سنم هنوز که هنوز باید با مادرم برم بیرون و پشتش قایم میشم اگه مادرم نیاد که دیگه بیخیال باید بشم هیچ کاری را تا الان خودم انجام ندادم برای همین از همه موقعیت هام موندم و شکست خوردم .

راستش یه بار طلسم رو شکستم و گفتم هر چی شد که شد من خودم تنها میرم یعنی جونم در اومد البته فقط مسیر خیابون رو طی کردم طی 10 یا 20 دقیقه و جای نرفتم که حرف بزنم احساس میکردم آدم ها بدجور نگام میکنن اما وقتی رسیدم خونه خوشحال بودم .

لطفا نگید برید دکتر یا مشاور چون خیلی روی خودم کار کردم که تونستم از مرحله خیلی بد به اینجا برسم که خودم تنها یه مسیر رو برم اما میترسم جای مهم مثل بانک، مغازه یا بازار برم .

تپش قلب و ...

بگید من چیکار کنم که بر این هم غلبه کنم ؟ چون به هیچ وجه نه میخوام قرص بخورم نه مشاور شما ماءشالله یه پا خودتون مشاورید .

بر فرض محال البته از نظر شما محال نه از نظر چشم فوبیایی من اگه یه لحظه فکر کنم یکی داره بد نگام میکنه همون لحظه به خودم چی بگم و چیکار کنم ؟ اینو جدی گفتم واقعا میترسم برم جایی با این سنم ! اما میخوام انجامش بدم اما به حرف های شما احتیاج دارم نه قرص ...

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

دختری 19 ساله ام که به شدت ترسو هستم

سلام
دختری نوزده ساله هستم دانشجو  ، به شدت ترسووووو هستم به شدت ، به طوری که روزایی که کلاس ندارم از صبح زود بیدار میشم میشنیم تا وقتی که کسی بیاد یا خانوادم برگردن..

یعنی اگر پنج صبحم بخوابم ساعت هفت بیدارم از ترس.. نمیدونم چیکار کنم..  وقتی تنهام کلا تو اتاق خواب نمیرم. حتی اگه چیز واجبی بخوام..  تلویزیون روشنه و صداش زیاده  برقام همش روشنه!  اصن به یاد ندارم وقتی تنهام خودمو تو ایینه نگاه کرده باشم..  یه جا میشینم همش حواسم به دورمه... خیلی اطرافیانم اذیت میشن خیییییلی . خودم بیشتر از اونا.. 

شبام که همییییشه پیش مامانم میخوابم..  نمیدونم خیلی عذاب میکشم...  خدا نکنه صدای چکه ی ابی یا تکون خوردن ظرفی بیاد..  انقد گریه میکنم که میخوام بمیرم..

مشاورم رفتم گفت باید باهاش روبرو شی ، میگفت برو تو اتاق کاملا تاریک به زور بشین..  اصلا به هیچ عنوان برقو روشن نکن.. من نتونستم به بیست  ثانیه نکشیده گریه کردم و برق و روشن کردم..

تا حالا نه چیزی دیدم نه هیچی نمیدونم این ترس واسه چیه.  از بچگیم همینطوری بودم الان شدتش بیشتره.. اسم جن میاد عرق سرد میشینه روی صورتم یخ میکنم.. طوری شده که هیچکس خوابشم واسه من تعریف نمیکنه مبادا بترسم..
تا یکی حرف میزنه مامانم اشاره میکنه که حرف نزن این میترسه.. اینارو نوشتم قلبم تند تند میزنه چون واسم سخت بود ، خییلی
کمکم کنید خسته شدم. 😭😭😭

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

دوست دارم تودار باشم اما اگه چیزی نگم دق میکنم

سلام

من دختری ام پائین 25 سال !
متاسفانه یه اخلاقی دارم که فقط خودم میدونم و اونایی که مثل منن که چقدر اخلاق بدی و بس ! اینکه اصلا آدم تو داری نیستم یعنی یه چیز میگم یه چیز میشنوین حتی یک مورچه هم رو دستم بیبینم میرم شیپور بر میدارم و داد میزنم که آهای مردم من مورچه رو دستم دیدم !

دیگه حالم از خودم بهم میخوره خسته شدم هر چی که شد کوچیک ترین اتفاق زندگیم رو به همه میگم یعنی من مشکلاتم رو میخوام بگم خون گریه میکنم و اونا اصلا یک سر سوزن توجه نمیکنن میگن خب حالا چیکار کنم ؟ یا آخی  ! یا بدترش : برو دیگه داری مارو هم افسرده میکنی .

نه تنها مشکلم حل نمیشه بلکه بدتر میشه مخصوصا مادرم هرچی میشه بهش میگم و بعد بر علیه ام استفاده میکنه قشنگ تمام حرفام رو مثل گلوله میکنه و به صورت یک اسلحه رو به روم میگیره .

تو دنیای مجازی هم همینه من کسی رو حتی نشناسم هم یک سلام و احوال پرسی گرمی بهش میکنم و اتفاقای روزم میگم در نهایت یک شکلک واسم میفرسن ! هر چند زیاد تو چت و این چیزا نیستم .

حالا برگردیم به دنیای واقعی مثلا همینا دقیقا نقطه مقابل من اند هر کاری کنند چه بزرگ چه کوچیک به من نمیگند مطمعنا" کسی مثل من توقعش میشه .

یه شب خوابیدم فردا صبح بیدار شدم ظهر زنگ زدم به مادر بزرگم دیدم انتن نمیده عصر زنگ زدم گفته چیشده گوشیت ؟ گفت اخه تو جاده بودیم !!!!!!  تا نگو همشون رفتن مسافرت نه تنها به من نگفتن بلکه به خانواده ام هم نگفتن چون پدر مادرم هم به همین شکل اند براشون مهم نیس نمیدونم چرا من اینطوری ام واسه همین خیلی زورم میشه .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)

مسئولان دانشگاهمون خیییلی بداخلاق و خود برتر بینن

سلام
ما مسئولای دانشگاهمون خیییلی بداخلاق و خود برتر بینن!بعد همش هم منتظر فرصت هستن که ددانشجوهایی که بهشون مراجعه میکنن رو تحقیر کنن و یا بتوپن بهشون!کلا همه ازشون ناراضی هستیم!داستان اینه که من وقتی ینفر بهم بی احترامی میکنه و یا سرد جوابمو میده,بشدت بهم میریزم و حس بدی نسبت به خودم بهم دست میده!مثل کسی میمونم که انگار ازش سواستفاده شده!هیچوقتم از یادم نمیره!

بعد چند روز  پیش تو یه,قسمتی کار داشتم،با اینکه نه حرفی زده بودم و نه کاری خواسته بودم برام انجام بدن،ولی مسئول اون قسمت بشدت با من بدرفتاری کردن و بهم توپیدن!منم حسابی دلم شکست و جلو بقیه هم خجالت کشیدم!نمیدونستمم رفتار درست در مقابلش چیه و چیکار باید بکنم که دور از ادب هم نباشه! از اون روز همش ناراحتم و دلم واسه خودم میسوزه!

سوالم اینه که تو همچین شرایطی اگه جای من بودین چیکار میکردین که هم از خودتون دفاع کرده باشین،هم اینکه بی ادبی نکرده باشین و شخصیت خودتونو حفظ کرده باشین و اینکه طرفو شرمنده کنید بخاطر رفتار زشتش؟

من خیلی همچین شرایطایی برام پیش اومده و واقعا دلم شکسته! ولی نمیدونم تو اون لحظه باید چیکار کنم تا حس اینکه مورد سوء استفاده قرار گرفتن رو نداشته باشم؟
شما بگین تو همچین موقعیتایی رفتار و حرف عاقلانه چیه؟

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه)