سلام
من یه جوون مجرد هستم. مشکلم اینه که به شدت خجالتی ام. خیلی بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنید. این خجالت هم وقتی در مقابل جنس مخالف قرار میگیرم چند برابر میشه.
وقتی میریم مهمونی خونه فامیل، حتی خجالت میکشم تو روی دختران شون نگاه کنم، میخواستم بدونم این خجالت کشیدن خوبه یا بد؟، آیا تو آینده بهم ضربه نمیزنه؟، اگه بده چیکار کنم درست بشه؟
سلام خدمت همه و با آرزوی سلامتی برای یکایک شما عزیزان خانواده برتری
بدون فوت وقت مستقیم سوالم را مطرح می کنم و امیدوارم زحمت بکشید و نظرات خوب تون را بفرمایید.
پسری هستم که از طریق خواهرم از یکی از دوستان هم دانشکده ایشون خواستگاری کردیم، الان مدتی هست با اون خانم در حال گذراندن دوره ی شناخت قبل از ازدواج هستیم. چون اوایل روند خواستگاری من مصادف شد با ایام شیوع ویروس، با توجه به شرایط خاص این روزها تصمیم گرفتیم ادامه صحبت های ما به شکل مجازی باشه.
حالا بعد از مدتی بالاخره تصمیم داریم بیرون بریم تا حضوری هم دیدار داشته باشیم. اما از اون جایی که تمام صحبت های جدی و اساسی را قبلا به شکل تماس تلفنی یا پیامک و چت داشتیم، نمیدونم هنگام دیدار در رابطه با چه چیزی میشه صحبت کرد؟، چون هیچ نکته و یا سوال خاص دیگری به ذهن مون نمیرسه و هر دو هم به این موضوع اذعان داریم. این را هم بگم که تا الان هم تفاهم لازم را داشتیم.
با سلام به همگی
یک سوالی که شاید برای شما هم پیش اومده که در زندگی مشترک بین زن و شوهر (چه شرایطی در زندگی به وجود میاد) که زن به شوهر خیانت می کنه؟، با برعکس شوهر به زنش خیانت میکنه؟
چرا بعضی وقت ها دیده شده بعد از بیست سال زندگی بین زن و مرد یک خیانت زندگی رو کاملاٌ متلاشی میکنه. لطفاٌ خانم ها در مورد عواملی که زن ها به طرف خیانت میرن صحبت کنند و آقایون هم عواملی که آقایون به طرف خیانت میرن رو صحبت کنند. مذکرم دیروز (پسر ترشیده امروز).
با تشکر
پیشنهاد:
دختری که دوستش داشتم، بعد از ازدواجش منو از بلاک خارج کرده
خانم متاهلی هست برای رابطه ... ؟!
خاله ام با وجود متاهل بودن دوست پسر داره
سلام
من یه مرد 35 ساله هستم. فوق لیسانس هستم و دارای کار اداری فنی و از اون جایی که به مطالعات جامعه شناسی و روانشناسی هم علاقه دارم تو اینترنت در این خصوص مطالعه دارم و برنامه های علمی مربوط به این دو موضوع رو از منابع مختلف زیاد می بینم.
دلیل نوشتن این مطلب هم اینه که من یه خطای خیلی بزرگ، خیلی خیلی بزرگ و حیاتی رو مکررا می بینم که تو این وبلاگ تکرار میشه. و از اون جایی که اکثر کاربرای این وبلاگ قشر مذهبی هستن و مخصوصا دخترهای این قشر کلا از مرحله روابط اجتماعی عصر حاضر پرت هستن و هیچ اطلاعی ندارن.
از سر دلسوزی خواستم بهشون یه اطلاع کلیدی بدم از وضع امروز پسرهای جامعه ایران. چه مذهبی و چه غیر مذهبی. چون من از سر علاقه به مطالعات جامعه شناسی درباره هر دو قشر اطلاع کافی دارم.
اما موضوعی که می خوام درباره ش بگم؛
من مکرا تو این وبلاگ و از طرف زنان و دختران این جمله رو می شنوم که خطاب به کسی که سوال طرح کرده میگن؛
سلام خدمت کاربران محترم خانواده برتر
من دختری ۲۰ ساله هستم، دانشجوی یکی از دانشگاه های دولتی تهران.ت ا حالا دوستی با جنس مخالف نداشتم با اینکه خیلی شرایطش پیش اومد. یک سری ویژگی ها برای همسر مطلوب آینده ام نوشتم و خودم هم یه ویژگی هایی دارم.
اینکه من خیلی مهربانم و دلسوز و اهل فداکاری و محبت کلامی و فیزیکی و عاطفی به همسر. و این انتظارات رو از همسر م متقابلا دارم.
ویژگی دیگه من اینه که هیچ وقت نگذاشتم حقم پایمال بشه و در این راه خیلی مبارزه کردم مقابل آدم های ظالم و سلطه جو ایستادم و اگر لازم بوده بحث کردم... و همیشه جواب آدم های زورگو رو دادم در عین اینکه خیلی مهربون و دلسوزم نگذاشتم کسی سوء استفاده کنه، ویژگی دیگه من اینه که دنبال کسب درآمد و کارآفرینی ام. و دنبال کار به طور خلاصه، دوست دارم همسری پیدا کنم که همپای من باشه تو این مورد هم.
و اینکه پدر من هم گفته اگه پسر خوبی اومد که خونه نداشت من خودم به شما خونه میدم ولی اخلاق و روحیه کار کردن برام در اولویته.
سلام خدمت کاربران فهیم خانواده برتر
بعد از اجرایی کردن قانون جدید، طبیعتا باید دقت در تائید نظرات رو بالا می بردم، این کار نیاز به صرف زمان بیشتری داشت، با این وجود باز یکی دو خط که به یکی از کاربران تهمت زده شده بود رو ندیدم و ...
برای این که کمتر شاهد چنین اتفاقاتی باشیم و از طرف دیگه بشه حداقل فرد خاطی رو با مسدود کردن تنبیه کرد، ارسال نظر در خانواده برتر از این به بعد تنها با عضویت در بیان امکان پذیر خواهد بود.
بابت اتخاذ چنین تصمیمی شرمنده ام، اما بنده بیشتر از این نمی تونم برای این جا وقت بذارم. فشار کاری سنگینی رو دارم تحمل می کنم.
ببخشید ...
پس از ورود به صفحه اصلی بلاگ روی عضویت کلیک کنید. با کلیک کردن روی این کلید به صفحه ذیل منتقل خواهید شد:
پس از تکمیل فرم مذکور روی عضویت کلیک کنید.
سلام عرض میکنم خدمت شما و سال نو رو به همه شما عزیزان تبریک میگم
میخوام سوالی رو اینجا مطرح کنم که مربوط به قشر خاصی از جامعه ما میشه. من دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد در یکی از دانشگاه های کشور هستم. در عین حال خیلی از دوره های فنی مربوط به شبکه، فناوری اطلاعات و امنیت رو هم گذروندم.
به شدت دنبال این هستم که بعد از دریافت مدرک کارشناسی ارشد، جذب یکی از ارگان های نظامی بشم. ممکنه برای خیلی ها عجیب باشه ولی واقعاً از صمیم قلب دوست دارم که این موضوع برام محقق بشه، البته بنا به دلایلی این موضوع رو با خانواده و اطرافیان درمیون نذاشتم.
تنها موردی که بشدت منو مردد کرده قضیه جابجایی شغلی برای نیروهای نظامی و مسلح هست چون من تک فرزند هستم و پدر و مادرم تقریباً سن بالایی دارن. باور کنید هیچ مشکلی با خطرات جانی و ... ندارم فقط وقتی به این موضوع فکر میکنم که قراره هر چند سال، جابجایی استانی داشته باشم و پدر و مادرم رو تنها بذارم، مردد میشم. در ضمن اینو هم بگم که پدرم رزمنده و جانباز دوران دفاع مقدس هستن
سلام وقت تون بخیر
من یه دخترم و متولد اواخر دهه هفتاد. یک بار عاشق شدم و شکست عشقی خوردم چون طرفم هم با کس دیگه ای بود و منم چیزی از حسم بهش نگفتم. اواخر دبیرستان بهترین دوستم که پنج سال با هم بودیم از شهرمون رفت واسه دانشگاه و کسی برام جای اون رو نگرفت.
قبل عاشق شدنم تا به حال حس خاصی به هیچ پسری نداشتم و نه رابطه ای، با اون فرد هم که هیچ، و بعد اون شکست عشقی حس خلائی که بدنبال داشت. باور کنید از جایی که انتظارش رو نداشتم یه پسری تو مسیر زندگیم قرار گرفت، باعث میشد کمتر به شکست عشقی و از دست دادن دوستی که بی اندازه دوستش داشتم فکر کنم و حالم بهتر بشه.
منم به چشم دوست و هم صحبت نگاهش میکردم. هر چی زمان گذشت ما بهم نزدیک تر و هم دورتر شدیم نزدیکتر از نظر احساسی و دورتر از نظر حس خوب. چون ما آینده ای با هم نداشتیم اینو هر دو مون میدونستیم، این رو رابط مون هم تاثیر گذاشت چون وقتی کسی رو دوست داری انگار همه چیز فرق میکنه و هیچی دیگه مثل قبل نمیشه یا عالی تر میشه یا بدتر!
سلام
من خانومی ۲۵ ساله هستم که ۵ ساله ازدواج کردم. همدیگه رو دوست داریم و رابطه ی خوبی داشتیم تا به الان.
مشکل من شکاک بودنمه، به خاطر تجربه ی بدی که زمان مجردی داشتم و یکی از مردان متاهل فامیل بهم ابراز علاقه کرد از اون به بعد کلا بدبین شدم نسبت به همه ی مردان، به سختی تونستم به همسرم اعتماد کنم و باهاش ازدواج کنم.
اوقاتی که مدت طولانی گوشی دست همسرم میدیدم استرس میگرفتم، ترس اینکه نکنه الان داره با یه نفر دیگه چت میکنه، نکنه داره بهم خیانت میکنه و ... ، به خاطر همین گه گاهی گوشیش رو چک میکردم، اون اوایل دوران عقد که وایبر بود دیدم که توی یه گروه مختلط عضوه و توی مخاطباشم یکی دو تا اکانت دختر بود، ولی من به روش نیاوردم چون خودم محکوم میشدم که چرا گوشیش رو چک کردم.
بعد یه مدت گروه رو حذف کرد، ولی این تو ذهن شکاک من موند، یه قانون هم گذاشتم که هیچ کدوم حق نداریم اینستا نصب کنیم!، خلاصه تموم این سال ها من مخفیانه یه وقت هایی گوشی همسرم رو چک میکردم...
به نام خدا
قطعا یکی از مهم ترین و پرکاربردترین مهارت های یک انسان فن بیان هست که همه ی ما در موقعیت های مختلف و باهر سن و سالی به ان نیازمندیم.
حتما شما هم به نحوی در مورد سخنران های بزرگ تاریخ شنیدید. اون ها میتونن با صحبت هاشون روی بقیه چنان تاثیری بذارن که گویا هیپنوتیزم شدن. قدرت متقاعد کنندگی خیلی بالایی دارن که بسیار از ان در به ثمر رساندن اهدافشان به کار گرفته اند.
مصداق بارز این امر آدولف هیتلر هست که بر همه آشکار میکنه قدرت کلمات و استفاده ی هوشمندانه از آن ها چطور میتونه شنونده را در جهتی که در نظر داریم به حرکت در بیاره ... .
او به خوبی توانست کاریزمای شخصیت خود را به سخنرانی هایش تزریق کند و با زبان بدن طراحی شده بر تاثیر و بازدهی آن بر مردم بیفزاید.
من چندین سوال از دوستان عزیز دارم، چون به شدت در زمینه ی فن بیان ضعیفم، شاید سوالاتم احمقانه به نظر برسن اما برای من بسیار مهم و کلیدی اند.
چه تمرین هایی برای افزایش دایره لغات و استفاده صحیح از لغات در هنگام صحبت کردن سراغ دارید؟
چه کلماتی را نباید در یک مکالمه تاثیر گذار به کار برد؟
سلام به تمام دوستان
بچه ها یه چیز واسم سوال شده ...، چیزی که واقعا به هیچ وجه نمیتونم جواب سوالم رو پیدا کنم!، من فکر میکنم یکی از پسراهای فامیل دورمون که اختلاف سنیمون ۳ ساله و نیمه، یه جورایی دوستم داره. از ایشون اطلاعات زیادی ندارم و فقط میدونم که پسر خوبیه (بنا به تعریفات بعضی از افراد فامیل).
یه چند دقیقه نشستم با خودم عاقلانه فکر کردم، که آیا نگاه هاش از روی علاقه س یا نگاه معمولیه، آیا سلام نکردن هاش دلیل خاصی داره؟ یا به خاطر اینه که بهش سلام نمیکنم اونم سلام نمیکنه؟
دقت که کردم دیدم هیچ شواهد و دلایل عقلانی واسه اینکه ایشون به من علاقه داره پیدا نکردم و فقط حسم بهم میگه که ازت خوشش میاد! نمیدونم چرا ؟
من کلا دختر درس خونی هستم، آدم مذهبی هستم (یعنی اینکه واجبات مثل نماز و اهل دوستی با جنس مخالف نبودن و چیزهای دیگه). نمیخوام وقت و عمرم رو صرف کسی کنم که نمیدونم میاد خواستگاریم یا نه، نمیخوام پس فردا که پشت سرم رو نگاه میکنم،بگم ای کاش به حسم اعتماد نمیکردم. ای کاش فرصت های زندگی و خواستگارهام رو به خاطر این پسر از دست نمیدادم.
سلام و عرض ادب
من پسری هستم که سال آخرم، قصد دارم که در دانشگاه افسری و تربیت پاسداری امام حسین (ع)(دانشگاه تحت نظر سپاه) تحصیل و وارد کادر افسری سپاه بشم. اما اگه مثلا خدا صلاح ندید که من وارد این دانشگاه بشم، به احتمال زیاد در دانشگاه افسری امام علی (ع) (دانشگاه نیروی زمینی ارتش)، یا در دانشگاه علوم و فنون هوایی شهید ستاری (دانشگاه نیروی هوایی ارتش)، یا در دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خمینی (ره) (دانشگاه نیروی دریایی ارتش) تحصیل کنم.
یعنی قصد دارم که یک فرد نظامی بشم. البته الان میخوام یه برادری راهنماییم کنه که مشاغل نظامی دقیقا چطوری اند؟، و من از کجا بدونم که از پس شغل نظامی برمیام یا نه؟
سلام
چه جوری ترس مون رو از چیزهای ناشناخته از بین ببریم یا کنترلش کنیم؟، ما دو ماه دیگه یه امتحان سرنوشت ساز جلو مون هست، براش تلاش هم کردیم، من خودم از دهم تست میزدم، ده ساعت میخونم، نمی رفتم بیرون به خیال اینکه از اون موقع خودم رو کنکوری میدونستم، الان که اومدم دوازدهم، فهمیدم فشار واقعی یعنی چی.
نمیدونی تستی بخونی یا تشریحی یعنی چی، من تا الان تشریحی رو در حد عالی بلدم، تو روزهای مدرسه روزی ۵ ساعت میخوندم تو مدرسه دولتی، ولی برنامه م ۷ ساعته بود، تست هم میزدم ولی به نسبت بقیه کمتر، الان که اومدم اینجا دارم خوب تستی میخونم.
ساعت مطالعه م رو بردم بالا، تست هام رو دارم هر روز بیشتر میکنم. ولی یه ترس تو وجودمه، میترسم از آینده م، میدونم این حس و حال رو اکثر کنکوری ها دارن، تمام تلاشم رو دارم میکنم واسه کنترلش، آهنگ و کلیپ انگیزشی، وویس های خوب، حتی فضای مجازیم رو هم به شدت محدود کردم، اینستا ندارم، تلگرام فقط تو دو سه تا کانالم ولی چت نه.
ولی هنوز هم استرس و اضطراب دارم، امروز یه دو ساعت خوابم برد همه ش کابوس میدیدم که هیچ فرقی با واقعیت نداشت.