سلام روزتون بخیر
من ۱۸ سالمه و پسر هستم. از موقعی که یادم هست همیشه همه بهم به یک چشم دیگه نگاه میکردن، از خانواده تا اقوام و حتی همکلاسی های مدرسه ام. چون رفتار های غیر عادی داشتم (رفتار های دخترونه) همیشه علاقه به روسری و چیزهایی داشتم که مامانم استفاده میکرد و اصلا هم فکر نمی کردم زشت باشه.
خیلی ها بهم میگفتن دختر، بالاخره هر کس هم باشه ناراحت میشه. اما هیچ وقت به خدا نگفتم من چرا اینطوری هستم، چون خدایی منو خلق کرده که از همه ی موجودات داناتره. من با این کار ها بزرگ شدم و الان رشته تجربی هستم، همین طور گذشت تا خودم خسته شدم، چون وقتی ۱۷ سالم شده دیگه همه ش ناراحت بودم، چون میدیدم بقیه پسر ها چقدر متفاوت هستند و من اینطوریم و خانواده ام هم مخصوصا بابام خیلی سخت گیره، بار ها هم در مورد رفتارم هم مامانم هم بابام بهم هشدار دادند.
تا اینکه مادرم مهر ۹۸ بهم گفت برات وقت گرفتم برین پیش روانشناس به خاطر مشکلت، من هم خیلی خوشحال شدم چون میخوام تغییر کنم و به قالب واقعی خودم رو بپذیرم. من رفتم پیش روانشناس و الان ۶ ماهه که پیش روانشناس میرم.
↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل پسران جوان (۱۵۳۹ مطلب مشابه)