چطور پدرم رو راضی کنیم که پیش مشاور بریم؟

با سلام

من پدری دارم که عزت نفسش خیلی پایینه. 50 سالشه و به گفته خودش زندگی سختی داشته. 25 ساله که ازدواج کرده و من و برادرم بچه هاش هستیم. امّا هیچ وقت نشده که ما اعضای خانواده ش بتونیم باهاش راحت صحبت کنیم. وضع مالی متوسط رو به بالا داره. الحمدلله دستش به دهنش می رسه. سالم هست. ولی مشکل عصبی داره. نمی تونیم باهاش حرف بزنیم. زود جوش میاره. زود از کوره در میره. تو این 23سالی که پسرشم یک بار هم نشده که عین دو تا انسان بالغ بتونیم با هم صحبت کنیم. همه ش دادوبیداد راه نگه می داره. همه ش صداش رو بلند می کنه. دربرابر ابراز علاقه های مادرم جواب های دلشکننده‌ای میده. مثلا تو منو دوست نداری، من باورت ندارم و این ها. دیگه نمیگه که این زنه 25 ساله که داره با من تو هر شرایطی میسازه. ما خانواذه آرومی داریم. اهل حاشیه نیستیم. ساده زندگی می کنیم. اهل بریز و بپاش نیستیم اصلا. پدرم هم ما شاء الله وضعش خوبه.

به همه بدبینه. گاهی احساس می کنم که لیاقت دوست داشته شدن رو نداره. هیچ وقت من و برادرم نتونستیم راحت باهاش حرف بزنیم. چون همیشه سرمون داد میکشه. با کوچکترین موضوعی ما رو تو خونه اضافه قلمداد می کنه و میگه برید گمشید از خونه بیرون! درحالیکه تو هیچ خانواده ای همیشه اتفاق نظر وجود نداره. بچه ها وقتی بزرگتر میشن مسائل و مشکلات شون هم بزرگتر میشه. امّا پدر من همچنان با مشکلات ما مثل زمانی که 2 ساله بودیم برخورد می کنه. ظرفیت پایینی داره.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

خدایا منو بکش راحتم کن، بابای معتادم رو زنده بذار که بیشتر بکشه

سلام 

دختر بیست و ... ساله‌ای هستم که از راه تدریس یه حرفه هنری می خوام نون در بیارم. روزی حلال در بیارم. امّا متأسفانه مشکلی دارم که هیچ راهی رو برام نذاشته. دیگه عقلم به جایی نمی رسه. من پدرم معتاد هستش. یه آدم لا ابالی بی قید و بی توجه که همه زندگیش مواد و کشیدنه. خونه مون با اینکه موقعیتش مناسبه ولی نمی تونم شاگرد بیارم توی خونه. برای اینکه هر کی بیاد ببینه کلاً پا به فرار می ذاره. خیلی درخواست داشتم برای تدریس. طرف التماس می‌کرد بچه م رو بیارم خونه تون درسش بدی پول خوبم می‌داد در حد زحمتم. ولی چون این مشکل رو دارم رد کردم. الآن چند سالی هست به خاطر این موضوع نمی تونم از سواد و هنری که یاد گرفتم استفاده کنم. دوستان من با نصف مهارت من توی تدریس دارن خرجی حلال خودشون رو در میارن. در ماه حداقل پنج تا شاگرد و دارن ولی من چی.

از طرفی نمی تونم خونه کسی برم. سخته برام. بعضی دوستانم دیدم میرن خونه شاگرد ولی من نمی تونم و روی اینکه خونه کسی برم رو ندارم و همه ش فکر می‌کنم چرا وقتی خونه خوبی داریم و فضای زیادی داریم و شاگرد خودش دوست داره بیاد با مادرش ولی برعکس من پاشم برم. آخه چرا؟ 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

خلٲ عاطفی اونم برای یه دختر صدمات جبران ناپذیری داره

سلام به همه

الآن که دارم این متن رو می‌نویسم در آزرده خاطرترین حالت ممکن هستم.

دختری در رنج سنی ۲۰ تا ۲۵ هستم که زندگی بغرنجی رو طی می‌کنم، یه مادر مریض دارم و یه پدر معتاد و فراتر از تصور بد اخلاق، این قدر که تا به این سن حتی یه خواستگارم نداشتم، حالم از این زندگی بهم می خوره، اگه خودکشی گناه نبود تا حالا ۱۰۰ باره کارم رو تموم کرده بودم، وقتی همسن و سال‌های خودم و خانواده هاشون رو می بینم دردرم هزار برابر میشه.

همیشه دعا می‌کنم خدا بخت همه مجردها رو بدون پشیمونی باز کنه و یه مرد خوبم به زندگی من پا بذاره جوری که رنج و خستگی تموم این سال ها رو با اومدنش بشوره و ببره، کلی دعا کردم تو امامزاده، تو حرم، پای سفره نذری، تو مسجد، زیر بارون که یه زندگی آروم و بی دغدغه نصیب همه و من بشه.

می دونم هر چیزی قسمت و زمانی داره امّا نمی دونم تو کدوم برهه از زندگیم قراره به این آرامش برسم، لطفاً شما اگه در آینده پدر و مادر شدین به جای ساپورت مالی همه جانبه، حمایت عاطفی همه جانبه نثار بچه تون کنین چرا که خلٲ عاطفی اونم برای یه دختر صدمات جبران ناپذیری داره؛ چون برای خودم هم تنها دلیلی که این همه منو به سمت ازدواج سوق داده همین جبران خلاء عاطفی و رسیدن به آرامشی هست که با وجود این پدر دمدمی مزاج، تو زندگیم نداشتم. 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
درد دل های دختران (۱۱۸ مطلب مشابه)

کار من به جایی رسیده که از همه پدر مادرها بدم میاد

امروز به علت دعوایی که مادرم با بنده داشتن و سه روز خون منو تو شیشه کرده بودند سرکاری که نکردم و هیچ وپوچ آخر سر طغیان کردم و تحملم تمام شد و متاسفانه هر چی از دهنم دراومد بهش گفتم! حتی پدربزرگم رو تو قبر نفرین کردم با پدربزرگی دیگه ای که زنده اس که کاش این وصلت رو انجام نمی‌دادن! کاش سرنوشت این دو تا بهم نمی‌خورد ومنی وجود نداشتم! 

بهش گفتم اگر قرار بود بچه تو دق بدی و عذاب و شکنجش بدی قرص جلوگیری میخوردی هم خودت راحت بودی هم من!،  بچه میاری خودت جدا در عذابی بچه جدا، چرا منو بدنیا آوردی! 

این کارهاش و دعواهاش مال یک روز و یک ماه و یک سال نیست! ۳۰ سال سن دارم و از وقتی بودم همین بوده! دعوا و خشونت و توهین و بددهنی و زندگی زجر آور!، از شدت فریاد وگریه از ظهر این قدر حالم بده که آخر طاقت نیاوردم و نوشتم! 

هر دو نفرشون رو نمی بخشم و حلال نمی‌کنم به خاطر عذاب و شکنجه روحی که از بچگی سرم آوردن، اگر نمی‌ترسیدم قطعاً خودکشی می‌کردم. هر چند که همین الآن مردم روحم و جودم همه چیزم! من فقط در ظاهر زنده هستم.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) جهت اطلاع پدران و مادران (۱۵۸ مطلب مشابه)

پدرم از اول ازدواجش بی مسئولیت و بی توجه به خانواده بود

سلام

من یه دخترم، پدر و مادرم ۱۰ ساله از هم جدا شدن، هر دو شاغل هستن. پدرم از اول ازدواجش بی مسئولیت و بی توجه به خانواده بود.

از همون اول می‌دیدم و متوجه شدم به زندگیش متعهد نیست و ... اما مادرم به خاطر بچه هاش تحمل کرد و طلاق نگرفت، ولی وقتی بزرگ‌تر شدم حدود ۱۵ ساله بودم بهش گفتم تمومش کن و ازش جدا شو ...، ما رو از خونه بیرون کرد تو سرمای زمستون و ...

۱۰ سال پیش جدا شدن و ما پیش مادرم زندگی می‌کنیم... ، تو این مدت هر چند سال یه بار می اومد دم مدرسه، که بیا باهام رفت و آمد داشته باش و بیا خونه م (همون سال که از مادرم جدا شدن دوباره زن گرفت) منم بهش توجه نمی کردم و گفتم نمی خوام اون رو ببینم هرگز.

من همیشه شاگرد اول بودم و نمونه تو فامیل و مدرسه و هر جا ک می‌رفتم حتی تو دانشگاه و الان هم که سرکارم... واسه یه دقیقه نمی خوام همچین آدمی بچسبه بهم و بیاد تو زندگیم، ترجیح میدم فقط بگم جدا شدن و ازش خبر ندارم تا اینکه باهاش رفت و آمد داشته باشم ...

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

دخترم، پدر و مادرم دیگه دارن منو دق میدن

با سلام به همه ی دوستان

من یه دختر بیست و ... ساله و دانشجو هستم، که اگه بخوام رک بگم مشکلم رو، پدر و مادر م دیگه دارن منو دق میدن.  

ما ... تا خواهر / برادریم با اختلاف سنی های زیاد، خدا رو شکر باهاشون مشکل خاصی نداشتم.

مشکل اصلی من پدر و مادرم هستن که فکر می کنن منم باید مثل خواهر و برادرانم رفتار کنم، اون ها اصلاً نیازهای منو نمیدونن، سن و سال شون بالاست (فکر نکنید بدجنسم بخونید لطفاً) هر وقت با پدر و مادرم حرف میزنم آخرش جنگ و دعواست، آخرش خودم میرم میگم غلط کردم، حس خفقان دارم به خدا سخته، نتونی تو خونه تون حرف بزنی سخته ... 

درک تفاوت نسل‌ها رو اصلاً ندارن، من یه چیزی میگم فوری ناراحت میشن و میگن این چه نونی بود به تو دادیم. جرات ندارم حرفی بزنم، تا خرخره حرف برای گفتن دارم، مشکل دارم، درد و دل دارم، به خدا چند وقته دعا می‌کنم بمیرم به خودشون هم گفتم ان شاء الله سیاهم رو تن کنید که این قدر منو اذیت می‌کنید. 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

پدرم مثل برده ها باهام رفتار میکنه

سلام

 اومدم هم درد و دل کنم هم بهم یه راهکار بدین برای ادامه زندگی...

من یه دختر بین 23 تا 25 هستم تو یه خانواده ای بزرگ شدم که خودم تنها دختر خانواده هستم ... شاید مثل خیلی ها فکر کنن یه دونه بودن یعنی عزیز کرده همه ...

اما تو خونه ما انقدر که به من ظلم شده و میشه به هیچ کسی نشده، پدر مادرم کلا از اولش با هم مشکل داشتن، بابام چشم و گوشش همیشه به دهن خانواده ش بوده، تا الان که دیگه سنی ازش گذشته...

تقریبا از 6 یا 7 سالگی که یادم میاد من هر اشتباهی میکردم بهم میگفت تو شیطونی، تو چشمات اینو نشون میده، کوچکترین کار بچگانه ای میکردم منو توبیخم میکرد، اما برادرهای دیگه م براش جون و نفس بودن.

همیشه منو بازخواست میکنه، هیچ جا جرات ندارم برم، میگه من تشخیص میدم، هیچی هم برام نمیخره، فقط همون غذایی که میخورم، هر جا میرفتم بعدا زنگ میزنه به کسی که تو اون جا بوده میپرسه شاید من چیز بدی پوشیدم یا کاری کردم، خونه دوستانم نمیذاره برم،  زنگ میزنه به باباش میگه راضی نیستم دخترم بیاد، دیگه دوستام باهام قطع رابطه میکنن.

می خوام هزینه هایی که بابام صرف زندگیم کرده رو بهش برگردونم

سلام

من یه دختر مجرد هستم، از وقتی بچه بودم تا الان زندگی پر فراز و نشیبی داشتم از کمبود محبت تا کمبود مالی. الان وضع مون بهتر شده ولی من امیدی به زندگی ندارم و پشت کنکوری هستم، با اینکه خیلی تلاش کردم ولی نشد، شرایط یه جوری می شد که توانایی تغییرش رو نداشتم.

اول سال پدرم برای کنکورم هزینه کرد و امسالم که گذشت با کلی کار خونگی خودم نتونستم پول زیادی در بیارم و مشاوره و آزمون ناقص رفتم، کتابم که همش ناقصه، واقعا گرون بود. خانواده ی فقیری نیستیم ولی هر ماه کلی بیمه و قسط وام و خونه و کرایه ی مغازه میدیم و از خرج خونه که بگذریم چیزی نمیمونه.

مدتی هست اخلاق بابام عوض شد و ناامیدم میکنه  که من سست شدم تو درس خوندن و ...، حتی اون سالی که خودم با پول خودم درس خوندم بابام کلی اذیتم کرد اول روزو که استارت زدم و گفتم کتاب میخوام خونه متشنج شد کاملا.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
خواستگاری دختر از پسر (۶۲ مطلب مشابه) پشت کنکوری ها (۱۳۳ مطلب مشابه)

ناراحتی از خونه مون برو بیرون

با سلام

من دختری هستم کنکوری، در خانواده ای زندگی میکنم که در اون والدین سالاری حاکمه و تقریبا حق همه موارد مربوط به آینده م جز رشته تحصیلیم ازم سلب شده. مثلا در مورد ازدواج، شهر محل تحصیل، طرز لباس پوشیدن، ارتباط با دیگران چه دوست چه غریبه چه جنس مخالف و چه همجنس، اون ها برام تعیین میکنن چه جوری باشم.

بارها مخالفت کردم و دعوای شدید راه انداختم اما نتیجه اش جمله "ناراحتی از خونه مون برو بیرون" مواجه شدم و اطمینان دارم که اون ها تغییر ناپذیرن، با این وجود درس میخونم، اما دیگه علاقم به درس خیلی کم شده، چون میدونم همه اختیار آینده م دست اون هاست و بعد از اون هم همسری که اون ها انتخاب میکنن.

بگید چیکار کنم لطفا؟دیگه باید از چه راهی برم که بفهمن من شبیه خودشون نیستم؟

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) درد دل های دختران (۱۱۸ مطلب مشابه)

واقعا چرا انقدر من بدبختم

سلام

من یه دختر 27 ساله هستم، احساس میکنم دیگه کشش زندگی رو ندارم، شاگرد اول مدرسه مون بودم از کلاس اول تا پیش دانشگاهی، پشت کنکور موندم که پزشکی قبول بشم به خاطر ضعف مالی و زندگی تو یه شهر خیلی کوچیک و بی امکانات نشد که قبول بشم، دیگه داشتم دیوونه میشدم داشت کارم به دکتر اعصاب میکشید، انتخاب رشته کردم رفتم لیسانس گرفتم، ولی دوسش نداشتم.

اومدم بشینم خونه باز واسه کنکور بخونم، خونه مون هر روز دعواست، هر روز، اصلا نمیشه زندگی کرد، هر روز بابام و خواهرم دعواشون میشه، من و مامانم همه ش میونه داری میکنیم، مادرم میره دکتر اعصاب، مشکل معده پیدا کرده، من غصه ی اونم میخورم.

کلی گشتم واسه جای خواب امن، بهزیستی رو هم چک کردم، نمیدونم خدا منو نمیبینه، از نماز خوندن افتادم، افسرده شدم، یه دختر شاد بودم پدرم رو در آوردن، کاش وقتی بدنیا می اومدم میمردم، انقدر بدبختی نمیکشیدم، تو دانشگاه دانشجوی ممتاز شده بودم، استعداد درخشان دانشگاه واسم بنر زده بود، مادرم زنگ زد تو خونه صدای داد و بیداد می اومد، خواهرم جیغ میکشید، التماس شون میکردم آروم شن، به خدا اشکم رو درآوردن، رفته بودم سر کلاس بچه ها میگفتن شیرینی بخر من حالم سر خودش نبود، اصلا نمیذارن عین آدم زندگی کنم، اگه پسر بودم میرفتم کارگری مامانم هم با خودم میبردم، بدبختی اینجاست که دخترم، واقعا چرا انقدر من بدبختم.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) درد دل های دختران (۱۱۸ مطلب مشابه)