با سلام
من دختری هستم 20 ساله دانشجو کارشناسی الهیات ، مدتیه که احساس پوچی میکنم بی اراده و بی انگیزه شدم ... احساس میکنم نسبت به همسالانم کمترم .
از نظر اخلاقی و عقلی، چند وقتی است پدرم اصرار به ازدواج من دارد در حالی که من اصلا نمیدانم که از زندگیم چی میخوام و برای چی باید ازدواج کنم و هیچ برنامه ای برای ازدواج ندارم... هیچ تصوری از ازدواج ندارم ..
چطور میتونم آمادگی برای ازدواج رو بدست بیارم...
سلام
بارها در مشاوره های ازدواج برای دختران مجرد که سنشون رفته بالا توصیه شده که به مجالس زنانه برن.
اما من یه مشکلی دارم مادرم اصلا اهل اینجور جاها نیست و کلا خانواده منزوی ای هستیم نمیدونم مجالس زنانه چطور برم تا خودمو نشون بدم.
میخوام برم کلاس قرآن اما روم نمیشه میترسم بفهمن برای پیدا کردن خواستگار اومدم واقعا نمیدونم چکار کنم راهنماییم کنید لطفا و بگین چه جاهایی برم که بتونم خودمو نشون بدم.
مرتبط با شغل خواستگار :
خواستگارم همونی هست که می خواستم اما با شغلش مشکل دارم
دختران چقدر روی پرستیژ شغلی خواستگاراشون فکر میکنن؟
خواستگار 30 ساله م استقلال شغلی نداره
یه خواستگار عالی دارم ولی شغل ثابتی نداره
آیا شغل خوب خواستگار نقص قیافه و چهره رو پوشش میده؟
خواستگار خوبی دارم که شغل آزاد داره
ازدواج با پسری که خارج از استان شاغل هست
ممکنه در آینده به خاطر شغل شوهرم مسخره بشم ؟
میخوام شوهرم رو متقاعد کنم که شغلش عوض کنه
خانوم های معلم براشون مهمه شغل همسرشون چی باشه؟
خانوما دوست دارن شوهرشون چه شغلی داشته باشه ؟
سلام دختری 25 ساله ام . از وقتی رابطه جنسی رو از طریق حرفای بچه ها و ... شناختم فهمیدم هیچ تمایلی ندارم . شنیدن این موضوعات حالم رو بد میکرد و از طرفی بگم که ببخشید اینو میکنم ولی از آلت تناسلی مردان به شدت بدم میاد دست خودم نیست و حالم بد میشه .
این مشکل حاده ؟ باید به دکتر خاصی مراجعه کنم ؟ راهی برای برطرف شدنش هست ؟ چند تا خواستگار دارم ولی سر همین مساله بدون نگاه همشون رو رد کردم .
از یه بنده خدایی هم خوشم میاد . اینطور نیست از مردا بدم بیاد نه . منتهی دلم زندگی مشترک بدون رابطه میخواد و میدونم هیشکی اینو قبول نمیکنه . چیکار کنم ؟ ممنون.
سلام دوستان
یه سوال داشتم به نظر شما آدم باید پای عشقش بمونه؟ . از بچگی پسر عموم رو خیلی دوست داشتم اما متاسفانه وضعش اصلا خوب نیست . خونه و ماشین نداره . سربازی هم نرفته . حقوقش معمولیه .
تا الان چند تا خواستگار داشتم که همه شرایط مناسب رو از نظر خانوادم و خودم داشتم . اما الان تو دوراهیی موندم . قلبم میگه بمونم پای پسر عموم و سختی های زندگی ، عقلم میگه فراموشش کنم و ازدواج کنم .
اینم بکم که ما با هم دوست نیستیم اما دوتامون میدونیم همو دوست داریم و یه بارم اومدند خواستگاری که بابام با شرمندگی گفت با این شرایط نمیشه . الان خانوادم اصرار دارم که با یکی جز اون ازدواج کنم .
راه درست کدومه ؟ ممنونم.
با سلام و عرض ادب
میخوام باهاتون بی تعارف حرف بزنم و ازتون راهنمایی بخوام
دختری 22 ساله ساکن مناطق جنوب تهران هستم و ترم آخر از یه دانشگاه نسبتا خوب دولتی شهرستان. دختر همیشه شاد و در واقع فوق العاده شاد و شیطونی هستم که به زعم دوستان دوست داشتنی ام و همه بشدت به من وابسته هستن. از پدر و مادر و خواهرانم تا دوستای دانشگاه و حتی خانواده هاشون که من رو همیشه مورد لطف خودشون قرار دادن. هیچ وقت خودم رو با شرایطی که دارم کوچک نشون نمیدم و همیشه طوری بودم و تیپ زدم که هیچکس حتی نزدیکترین دوستانم فکر میکنن من دیگه ته همه چی ام.
البته این لطف خدا و شهداست که اینطوری شده. خدا رو شکر. دختر تو دار و راز نگه داری بودم تو زندگیم. وقتی نظرات افراد مختلف رو دیدم گفتم بیام تو این وبلاگ و باهاتون کمی درد و دل کنم البه این اولین باره که دارم اینکارو میکنم.دو خواهر بزرگتر از خودم با فاصله سنی تقریبا یکسال دارم که هر سه دانشجوییم و در واقع مجردیم.
خانواده معمولی ( و در واقع خیلی معمولی ) دارم. پدرم از چند سال پیش که تصادف کرد و یک سری مشکلات اعصابی که از قبل داشت باعث شد اوضاع زندگی ما وخیم بشه. با وجود تمامی مشکلات مادی که تو این چند سال برامون بوجود اومد صبر کردم و درسم رو خوندم. جلوتر از خواهرام دانشگاه دولتی قبول شدم و اون ها رو هم تشویق کردم که خوشبختانه 1 سال بعد از من اون ها هم قبول شدن،
دختر معمولی با حجاب معمولی بودم ولی وقتی وارد فضای دانشگاه شدم 180 درجه فرق کردم. از روز اول چادر و حجاب کامل رو انتخاب کردم. اعتقاداتم رو قوی تر کردم. حس میکنم خواست خدا بود که تو یک شهر راه دور درسم رو ادامه بدم و به نقاط قوت وضعفم در تنهایی پی ببرم و تا حدود زیادی عوض شدم. دوستان زیادی پیدا کردم و ارتباطات گسترده و من باب همین قضیه وبا معرفی دوستان عزیزم خواستگارهای متعددی.
قیافه ی معمولی دارم اما سبک صحبت کردنم جوری هست که هر کسی با من حرف میزنه تصور میکنه من از خانواده خیلی فرهنگی و سطح بالایی هستم در صورتی که پدر و مادر من هیچکدام سواد ندارند و البته افتخار میکنم به این قضیه چون میتونم بگم با وجود همچین شرایط سختی و با مشکلات متعددی که در فامیل داریم به قول بعضیا بارسلون فامیل شدم تو قبول شدن تو دانشگاه و انتخاب حجاب برتر.
با این شرایط. عاشق پدر ومادرم هستم.هرچی دارم و هر موفقیت و یا محبوبیتی رو میدونم که از دعای پدر و مادرم مخصوصا مادرم که شبانه روز من رو دعا میکنه دارم.
به خاطر اومدنم به دانشگاه خیلی زودتر از خواهرانم متوجه یکسری مسایل و موضوعات شدم و در واقع خیلی رشد کردم. با دیدن دوستانم که خیلی زود ازدواج کردند دلم میخواست من هم ازدواج کنم اما میدونم که خواهرانم راضی نیستن البته خودم هم راضی نیستم. خواستگارهایی که بسراغم میان اغلب یا خیلی سطح بالا هستن (مثلا یکی از اساتید دانشگاه بنده رو برای یکی از برادرانشون معرفی کردن خیلی خانواده خوبی دارن اما ما در سطح اونا نیستیم به هیچ عنوان،خانواده ی اونها همه هیئت علمی هستن در صورتی که من.....)
یا خیلی معمولی.سطح بالایی ها تصور میکنن من خانواده آنچنانی دارم که اصلا اینطور نیست ومعمولی ها هم از جهت فکری و یا عقیدتی متاسفانه با من سازگار نیستن.از طرف دیگه شرایط مالی معمولی وسن های بهم نزدیک من وخواهرانم برای ازدواج به من این اجازه رو نمیده که بخام زیاد به ازدواج فکرکنم.پدرومادر وخواهرانم توقع دارند که من برم سرکار خودم هم دوست دارم که به سرکار برم اما نه هر کاری وا ون هم نه تا ابد.مشکل اصلی من اینه که من باید چیکارکنم؟منتظر خواهرانم باشم که ازدواج کنن؟برم سرکار وشرایط خانواده رو بهترکنم؟ میدونم کاری که میخام انتخاب کنم از لحاظ روحی اصلا با من اوکی نیست.وپیداکردن شغل مرتبط با رشته ام برام بسیار سخته.
به خواستگارهای معمولی تن بدم وقید اعتقاداتم رو بزنم؟
خیلی بده آدم تو زندگی پشتوانه ی محکمی مثل پدرش ضعیف باشه و شغلشو از دست داده باشه و نتونه تو رو که خیلی بهش نیاز داری درک کنه...همه بخان بهش زور بگن .....بازم خداروشکر میکنم که با این شرایط به موفقیت های خوبی دست پیدا کردم.
به درگاه خدا همیشه شکر کردم و نا امید هم نشدم به هیچ وجه.
جون حس میکنم هنر اینه که تو شرایط سخت بتونی خودتو حفظ کنی وبا شرایط کنار بیای و به موفقیت برسی.... وگرنه تو شرایط رفاه کامل و خیلی چیزای دیگه که همه میتوننن...
به درگاه خدا جز دعا و صبر چیز دیگه ای ندارم که بتونم انجام بدم.
به امید روزی که همه بتونن از پس مشکلاتشون بربیان ...
علی علی
سلام
من یه دختر 31 ساله هستم . زندگی شادی داشتم و خوب درس خوندم. دکتری گرفتم تو یه رشته دیگه لیسانس گرفتم. همه فرصت های شغلی بدون هیجان و حقوق پایین رو رد کردم. تقریبا تو این 13 سال همواره مورد توجه آقایون بودم. هیچ وقت دوست پسر نداشتم. اما بخشی از دوستانم آقایان همکلاسی و هم دانشگاهیم هستند. 3 بار نامزد کردم. اما هر سه بار به هم زدم. وقتی نامزد میکنم افسرده میشم و مثل یه بیمار همش روی تختم افتادم. اما وقتی بهم میزنم نامزدیم رو به فاصله یه هفته شاد و سر حال و پر انرژی میشم....
لطفا کمک کنید. بگید چیکار کنم... تا نامزدی رو به هم نزنم و تو دوران نامزدی افسرده نشم...
سلام
خانومایی که ازدواج کردید چقدر برند لوازم برقیه جهیزیه تون برای همسر و خانوادش مهم بوده .
آقایون برند لوازم جهیزیه چقدر واستون مهمه ؟
من جهیزیم رو دارم میخرم اما با اون فروشگاهی که قرارداد داریم خیلی برندای معروفی مثل بوش یا تفال نداره میخواستم بدونم آیا در آینده برند معروف برای پسرا و خانوادشون مهمه ؟
سلام.
من پدری دارم که خیلی ناجور عذا میخوره .... بسیار پر سر و صدا... حتی وقتی میخواد برنج بخوره، قاشق رو که میکنه توی دهنش هورت میکشه! خیلی موقع خوردن هول میزنه .... غالبا اطراف دهنش کثیفه چون خیلی کثیف غذا میخوره متاسقانه.
وقتی کنار عذایی مثل کباب ، گوجه باشه پوست گوجه رو با دستش میکنه و بعد هم انگشتاشو میکنه توی دهنش، محکم انگشتشو با صدای فجیعی میکشه بیرون.... موقع خوردن سبزی انقدر مشت پر بر میداره که سبزی به زور توی دهنش جا میشه و غالبا از دهنش یه مقدارش بیرونه. یا وقتی داره خیاری چیزی میخوره، به قدری با حرص اونو گاز میزنه و میجوه، که از فاصله ی دور میشه صداشو شنید، انگار داره نارگیل گاز میزنه!!!
خلاصه طرز خوردن ایشون وحشتناکه. بارها مادرم و ما بهش گفتیم این طرز خوردن زشته، اصلا باور کنید ما اعصابمون خورد میشه انقدر سر و صدا راه میفته، اما ایشون نه تنها زیر بار نمیرن، تازه بهشون بر میخوره...
حتی اگر مودبانه و با احترام بگیم...تا حالا چند تا از فامیلامون بهمون متلک انداختن،یا با نیشخند سر سفره زیر چشمی نگاش میکنن... حق هم دارن... باور کنید ما هم خجالت می کشیم...
راستش از این رفتار پدرم جلوی همسر آیندم خجالت می کشم... ممکنه بعدها به روم بیاره و تو سرم بکوبه... از طرفی پدرم هم نه انتقاد پذیر و نه درست بشو! من چکار باید بکنم؟ آقایون شماها باشید،این ویژگی پدر همسرتون رو به روی همسرتون میارید؟ اینم بگم که پدر بنده از اینکه جلوی دیگران باد گلو بزنن هم ابایی ندارن.... واقعا شورش رو درآوردن... شاید باورتون نشه اما باد معدشون رو هم که صدا داره شده که جلوی بقیه.. ....
با سلام و عرض خسته نباشید....
دوستان میخواستم نظرتون رو درباره ی ازدواج اینترنتی بدونم .... یک مورد برام پیش اومده و من کاملا سرگردونم.
من دختری 18 ساله هستم. بزارید راستشو بگم ؛
من یک بار ( حدودا یک ماه پیش ) رفتم چت روم و اونجا تازه فهمیدم چه محیط مضخرف و افتضاحیه... میخواستم ازش بیرون برم که با ی پسر گفتگوی کوتاهی داشتم.. و اون گفت که واقعا ازم خوشش اومده و گفت که نمیخوام از دستتون بدم... ازم ایمیل خواست و من گفتم عمرا... باور کنید حدود یک ساعتی فقط اصرار میکرد و میگفت نمیخوام شما رو از دست بدم و گفت که من توی عمرم تا حالا اینقدر به کسی اصرار نکرده بودم ولی شما با بقیه فرق دارید و... خیلی خیلی اصرار کرد و گفت که فقط هدفشون ازدواجه... منم دادمش (با خودم گفتم که یه شرطایی بزارم که ول کنه بره)
گفتم که ارتباط ما ( از طریق ایمیل ) فقط ماهی یکبار باشه و بشرطی هست که به هیچ عنوان شماره نخواد ولی در کمال تعجب گفت من همه رو میپذیرم. ( اینطوری گفته بودم که یا فراموشم کنه و یا منصرف بشه) یکماه هیچ ایمیل و پیامی نداد و در واقع به قولش عمل کرد... دیشب ( دقیقا بعد از یک ماه ) بهم ایمیل زد و من گفتم که این جور رابطه ها درست نیست و باید کاملا هدفدار باشه... راهمون هم خیلی دوره و اینکه سنشون کمه (19)... نه شغلی و نه درآمدی و شما تازه امسال میخواید کنکور بدید و ما حتی همدیگرو ندیدیم که از هم خوشمون بیاد و اینکه شما 5 سال دیگه به سن ازدواج میرسید...))
گفتن که بلاخره بزرگ میشیم و اینکه قرار نیست 5 سال صبر کنیم نهایتا تا دو سال دیگه اگه همه چی خوب پیش رفت خانواده رو در جریان قرار میدیم و اگه شما واقعا دختر مورد علاقه ی من باشید بخاطرتون خیلی چیز ها رو قبول میکنم و به خواستگاری میام.
و اینکه من هم شغل دارم و هم درآمد ولی میخوام از طریق درس خوندن هم به جاهای خوب برسم...و مهمترین خصلتم صداقتمه و ممکنه بخاطر صداقتم خیلی چیز هارو بهتون بگم که شما قبول نکنید..و اینکه بزودی اگه خدا بخواد و همه چیز خوب پیش بره ملاقات ما رقم خواهد خورد...
ی چیزی هم خیلی رک و راست بهش گفتم: ((امیدوارم قصدتون مخ زنی نباشه...))
گفت (( نه نیست...من ساده تر از این حرفام که بخوام مخ دختر مردم رو بزنم و اینکه باور کنید من پسر بدی نیستم...من توی چت روم و اینا با دخترا که صحبت میکردم هیچکدوم مثل شما نبود و اینکه من تو دنیای بیرون و واقعی هیچ وقت دنبال ارتباط با دخترها نبودم ...من کسی نیستم که هردقیقه دلم بخواد با ی دختر باشم من فقط یک دختر نجیب و باوفا و با ایمان میخوام و اینکه از نجابتی که توی هر کلام سادتون هست خوشم اومده.توی چت روم هزار تا پسر بد و بی ادب بود من که تا حالا به شما بی ادبی نکردم....))
اینم بگم که پسر مودبیه و در مورد مسائل جنسی نه اون موقع که توی چت روم بود و نه حالا کلم ای حرف نزده.... و میگفت (( لطفا جلو پای دو جوون سنگ نندازید مطمئنم از من خوشتون میاد و خواهشا بهم اعتماد کنید))
و با تاکید میگفت: (( من....قصدم.....ازدواجه.... ))
بنظرتون چیکار کنم؟ به راهنماییتون احتیاج دارم...لطفا اونهایی که تجربه ای-چیزی در این زمینه دارن به یاری سبزتان محتاجم!
سلام دوستان خوب من
چندین ماه است که با این وبلاگ آشنا شدم و بیشتر خواننده نظر دوستان بودم . امیدوارم مرا یاری فرمایید.
دوستان دختری 27 ساله هستم که در حال امادگی برای مقاطع بالاتر تحصیلی هستم و در حال حاضر مدرک کارشناسی دارم . در خانواده ای نسبتا مذهبی و تحصیلکرده ای زندگی میکنم .
از لحاظ ظاهر معمولی به بالا هستم و در نظر خانواده و دوستان و البته خود حقیر ،دختری ارام متبسم و اجتماعی و اهل مطالعه هستم و دارای اعتقادات مذهبی ، منتهی به شکل متوسط هستم .
اهل نماز و روزه و عاشق اهل بیت ، از لحاظ حجاب هم به محرم و نامحرم معتقد هستم منتهی مانتویی هستم اهل ارایش هستم اما کم و موهایم کاملا پوشیده نیست اما خیلی هم حجابم شل نیست و مانتویی به اصطلاح فشن نیستم و در کل هم حجابم را دارم و هم شیک پوش هستم و به شدت به حجاب رفتاری معتقدم و صمیمیت و راحتی با اقایون را نمی پسندم .
تا بحال با وجود پیشنهاد های دوستی هیچگاه اهل دوستی با پسر نبودم چرا که با چهارچوب فکریم مغایرت داشته و خواستگارانم چه انانی که سنتی بوده و چه انانی که که با علاقه مطرح شده متاسفانه از لحاظ اعتقادی و یا فکری و فرهنگی با خودم و خانواده تفاوت بسیار داشتند رو رد کردم .
تمامی این عرایض مقدمه ای بود تا عرض کنم من به هیچ عنوان دختر ایده آل گرایی نبودم "چرا که من هم قطعا ایده ال نیستم و کم و کاستی دارم" و یا به دنبال صرف چهره و پول نبودم و اندازه میانگین برایم مدنظر بوده چرا که با روانشناسی در این زمینه صحبت کردم و ایشون فرمودن حداقل از ده نمره باید 5 را به خواستگارت بدهی تا بتوانی وارد مراحل بعدی اشنایی شوی .
برایم مناسبات مذهبی همسرم مهم است چرا که از لحاظ مذهبی در کف و حداقل قرار دارم و اگر قرار باشد همسرم همین حداقل های مذهبی را نداشته باشد دیگر از چهارچوب مذهبی تعریف شده ، خارج شده و یا اینکه از لحاظ فرهنگی با من و خانوادم به جهت اینکه خانواده تحصیلکرده و فرهنگی دارم اگر در یک سطح نیستیم حداقل نزدیک باشد اما تا بحال این امر محقق نشده .
سوال من این است ایا در حال حاضر پسری وجود دارد که این حداقل ها را دارا باشد ؟ چرا که متاسفانه تابحال در نقطه ی صفر و صد بوده اند یا خیلی مذهبی بودند و یا حتی بدیهی ترین و حداقل دینشان ،نماز خواندن را نداشتن! و یا از لحاظ سطح اجتماعی و یا فرهنگی حتی نزدیک به هم ، هم نبودیم!! واقعا مستاصل شدم و گاهی به این موضوع فکر میکنم که شاید ازدواج در تقدیر من نیست....
با سلام
من 18 سال دارم و امسال وارد رشته دندانپزشکی شده ام قیافه و اندام زیبایی دارم و همه از قیافه ام تعریف میکنند وضع مالی خوبی داریم و مادرم فرهنگی است تنها مشکل من این است که پدر و مادرم سه سال پیش از هم طلاق گرفته اند و من با مادرم زندگی میکنم .
همیشه به این فکر میکنم که چون فرزند طلاقم با وجود تحصیلات خوب و قیافه نمیتوانم خواستگارانی خوب داشته باشم و این موضوع برای من ایراد به شمار میاید و نمیتوانم با فرد دلخواهم ازدواج کنم ایا واقعا این گونه است؟
خواهش میکنم راستش را بگویید
مرتبط:
احساس میکنم نه تنها کنکور، بلکه کل زندگی ام رو باختم
همه چیزمون رو الکی و برای هیچ باختیم
احساس میکنم تو یه ماجرای دو سر باخت قرار گرفتم
چرا بعضی ها فکر می کنن بچه های طلاق به درد ازدواج نمی خورن ؟!
در اسلام در مورد حق و حقوق بچه های طلاق چیزی بیان شده
سلام
من یه دخترم یه سوال داشتم از اقا پسرا
من 27 سالمه چهره خوبی دارم یعنی همه میگن چشمات قشنگه و چهره ی نازی هم داری. پوستم سفیده .مذهبی ام ولی خشک نیستم محجه ام اما همیشه شیک پوش هم تو خونه هم بیرون همیشه هم بیرون از خونه در عین اینکه حجاب دارم شالای رنگی سر میکنم و یه ارایش خیلی زیاد ملایم دارم.
با اینکه یه مقدار درونگرام ولی از لحاظ اجتماعی خوش بر خوردم با مردم دایره دوستام کوچیکه ولی راضی ام.
بهم یگن خیلی لطیف احساساتی و زنانه ای . سلیقه امم برای همه چیز تعریف میکنن نقاشی هم میکنم موسیقی هم خیلی دوست دارم به سنتی و تلفیقی کارای هنری هم دوست دارم عاشق کتاب خوندن هم هستم و دارم فوق لیسانس یکی از شاخه های پزشکی رو هم میخونم.
همیشه هم برای خودم برنامه میچینم که فلان صفت اخلاقی رو کسب کنم یا عادتهای بدمو کنار بزارم. اینا رو که گفتم برای تعریف کرذن نگفتم فقط خواستم شخصیت کلیم رو و چیزی رو که دیگران میگن بگم.
حالا مشکل من اینه من قدم 160 ولی اضافه وزن دارم حدود 80 دلیلش هم متابولیسم پایین و کم کاری تیروییدمه چون هر چی رژیم میگیرم و ورزش میکنم افاقه نمیکنه .
ورزش ام دو برابر بقیه و غذا خوردنم خیلی معمولیه حتی گاهی واقعا کم. پسرا تو همه کامنتها گفتن اندام خیلی براشون مهمه بعد چهره . میخواستم بدونم کسی حاضر با دختری مثل من ازدواج کنه؟
سلام
مدت ها هست که میخوام مشکلم و اینجا بنویسم و نظر دوستان بشنوم ولی متاسفانه از ترس اینکه نکنه کسی پی ببرد که من کی هستم نذاشتم و از طرفی اینجا به نظرم میانگین سنی زیاد نیست و شاید دوستان تجربه ی زیادی نداشته باشن ولی خواهشم اینه لطفا هر کس به ظن خود راهنمایی کنه بخصوص افراد با تجربه .
من ۲۵ سالم هست و دانشجوی دکتری هستم در یک رشته خیلی خوب. به خاطر استعداد زیادی که داشتم خیلی سریع مراحل تحصیلم فقط و فقط با تکیه بر خدا و تلاش خودم و دعای مادرم پیش رفت.
در شرف ورود به شغل مناسبی هم هستم توکل بر خدا، من بخاطر اخلاقی که داشتم و حالا به قول دیگران چهره خوب و اخلاق خوب تا حالا خیلی خواستگار داشتم که همه به صورت سنتی بوده و به همه جواب رد داده ام بدون آنکه بدانم کی هستند .
چون مشکلی دارم که هیچ کس از آن آگاه نیست بخصوص دوستانم که بلا نسبت همگی منو خر خطاب میکنند .
علت این هست که پدر من اخلاق بدی دارد و زندگی با اون خیلی قابل تحمل نیست . مادرم تمام این سالها به خاطر ما در این زندگی سوخت و ساخت حالا برای من غیر ممکن است که او را تنها بگذارم چون بدون ما زندگی برای او واقعا سخت خواهد شد .
از پدرم هیچ گاه راضی نیستم چون این فقط بخشی از ماجراست و بخش دیگر این است که پدر من به شدت بد رفتار است و من میدانم که رفتار او با همسر آینده من زندگی ما رو خراب خواهد کرد ...... گرفتار شده ام سخت .....
اگر دلم پیش یکی از خواستگار هایم نبود هیچ گاه این سوال را اینجا مطرح نمیکردم و به همین شکل مجرد در کنار مادرم تا ابد ادامه میدادم ولی .... واقعا مانده ام .... دعایم کنید و به نظرتون چیکار کنم.....