سلام
میخواستم نظر همه مردها و زن های مجرد و متاهل رو در مورد این سوالم بدونم:
موارد زیر رو به ترتیب عشقی که بهشون دارین، مرتب بکنین، یعنی بگین که کدوم رو بیشتر از همه تو زندگیتون دوست دارین یا خواهید داشت، دلیلش رو هم بگین اگه امکانش هست، در ضمن، خواهشا جنسیت خودتون رو هم مشخص بکنین، خیلی خیلی ممنون.
مادر و پدر - همسر (شوهر یا زن) - فرزند.
سلام
دختری هستم که از سنین دبیرستان چند تار موی من سفید شد دکتر هم رفتم آزمایش دادم و شکر خدا کم کاری تیروئید نداشتم الان که سال آخر دانشگاه هستم موهام بیشتر سفید شده واقعاً دنبال درمان و جلوگیری از سفیدی مو هستم خواهشا هر کدوم از شما اطلاعاتی در مورد سوال های من دارین ممنون می شم جواب بدین .
اینکه درمان و جلوگیری از سفیدی مو از طریق طب سنتی چه جوریه ؟ کسی جواب گرفته؟
تغییر برنامه غذایی تونسته به سلامت مو کمک کنه؟
اگر خودتون یا نزدیکاتون برای این موضوع به پزشک مراجعه کردین ، پزشک علت رو در چی ریشه یابی کرده ؟ و چه داروها و آزمایش هایی برای شما نوشته؟
در کل هر نکته ایی که در این باره می دونید ممنون میشم به اشتراک بگذارید
سلام
پسری 23 ساله ترم اخر کارشناسیم . یکسال پیش با یکی از همکلاسیام در مورد معیارای ازدواجمون حرف زدیم البته خانوادشون در جریان بودن. بعد از دو هفته من هم از بعضی معیاراشون و هم از همسن بودن مردد شده بودم که تو یه ملاقات حضوری خواستم تموم کنم که ایشون گریه کردن و گفتن شما بهترین مورد من هستین که هم تحصیلات دارین هم اینده خوبی.
من نمیدونم شاید دچار حس ترحم شدم و ما به صورت رسمی نامزد کردیم تا موقعی که درسمون تموم شد عقد کنیم. اما تو این یک سال من و ایشون بیشتر به بعضی اختلاف تفکریمون پی بردیم که ابته بعضا در هر زندگی پیدا میشه اما یه چیزی خیلی فکرمو مشغول میکنه اونم اینکه ایشون خیلی حساسه.
اینو حتی مشاورم گفت بهم. و یه مشکله دیگه هم اینه که ایشون در عرض یکسال 6-7 بار به من گفتن تموم کنیم اما فرداش میان میکن من عصبی شدم معذرت میخوام که این حرفام بیشتر در زمان عادت ماهانشون بوده .
بنظر شما به خصوص خانمها این رفتار چه معنی داره ؟
سلام
من 18 سالمه از سن کم خود ارضایی میکردم اما الان ترک کردم . خوش حالم ترک کردم اما چند تا چیز اذیتم میکنه :
1_من پوست صورتم خیلی بد شده اعضای صورتم خوبه ولی پوستم انقدر بد شده مثل ( گودی و پف بیش از حد ، جوش های خیلی زیاد ف کدر بودن صورتم و.....) اینا باعث میشه فک کنم همون دختر کثیف و گناه کار قبلم و خیلیییی دیوونم میکنه چون من خودم باعث اون کار بودم و هر روز خودمو لعنت میکنم که این کارو کردم
2_با این که نماز و دعا زیاد میخونم اما احساس میکنم هنوز خدا منو نبخشیده اخه همه چیز مثل قبله و حتی گاهی بدتر ، مگه نمیگن بهترین زمان توبه نوجوانی است و خدا توبه کنندگان و دوس داره پس چرا من هیچ چیزی حس نمیکنم ؟
سلام
یه دخترم ، ۲۰ سالمه و تا الان اصلا با جنس مخالف ارتباط نداشتم ، نکه چشم و گوش بسته باشم نه !! ولی خودم نخواستم ، چون عقیدم اینه ادم با کسی که واقعا مطمئنه ازدواج میکنه فقط حق حرف زدن داره !!
راستشو بخواین یه مدت طولانیه با یه اقا پسری ارتباط دارم ، البته ارتباطمون بخاطر دوستی و خوشگذرونی و اینا نبود ، ما یه داستان عاشقانه ای داریم که اگه بخوام واستون تعریف کنم که چجوری عاشق شدیم و باعث ارتباط اتفاقیمون شد از تعجب شاخ در میارین و از این بابت همیشه خدا رو شکر میکنم که به گریه هام و دعاهام جواب داد و به طرز کاملا غیر قابل باوری جوری ما رو به هم رسوند که هنوزم باورمون نمیشه.
چون من عاشقش بودم و میگفتم امکان نداره منو بخواد ، از طرفیم اونم دقیقا همینو راجع به من فکر میکرد ! حالا بگذریم ، بحثم سر اینه که ارتباطمون الکی نیس و امکانم نداره بخوایم ارتباط نداشته باشیم ، از طرفیم خونواده هامون جز خونواده های سرشناس شهرن و هیچکدوم اینجوری نیستن که ارتباط قبل از ازدواجو درست بدونن ! از طرفیم شرایط ازدواج تا چهار پنج سال دیگه جور نیست چون ایشون دندونپزشکی میخونه و میگن تا سرکار نرفتی واست زن نمیگیریم و ما واقعاااا نمیتونیم همینجوری دست رو دست بذاریم و با هم حرف نزنیم ، ارتباطمونم فقط تلفنی و چت هس !
ولی گویا مادر این اقا از قضیه دوستیمون بو برده و همش پسرشو تهدید میکنه ، من اون دختری که باهاش حرف میزنیو واست نمیگیرم و میرم پیرینت خطتو میگیرم ، میرم دم در خونه دختره ، میگم پسرم اشتباه کرده ، بچگی کرده ، نمیخوام دخترتونو واسش بگیرم و ... ( اینم بگم من اصلا جای ایرادی ندارم که کسی بخواد ازم ایراد بگیره ، چه از نظر زیبایی که خودم نمیگم ، اشناها میگن بیش از حد خوشگلی و خیلیم پاکم و باحجاب و سنگین و خونوادمم که گفتم ...
ولی واقعا نمیخوام جوری بشه این اتفاق بیفته که مثلا مادرشون بیان دم خونمون و اگه خونوادم بفهمن ، منو نمیکشن یا که دعوا و اینا ، درسته تنبیه میکنن ولی منطقیم برخورد میکنن ، ولی مشکلم اینه نمیتونم سرمو جلوشون بالا بگیرم و واااقعا ترجیح میدم برم خودمو بکشم ، ولی جوری نشه تو چش مامان بابام نگاه کنم و بگم با این پسره حرف زدم و دوسش دارم .
خیلی واسم عذابه و احساس میکنم با این اتفاق دیگه اون دختری نیستم که فک میکردن :( حالا حرفم اینه ، خونواده من امکااان نداره متوجه شن ، چون خیلی حواسم جمعه ، تنها مشکلمون مادر اون اقاس ، اگه مشکلی ایجاد نکنه ، مشکلی پیش نمیاد ...
اینم بگم تا الان خیلی غیرمستقیم به پسرش گفته که میدونه که منم و ایشون هم همش انکار کرده و گفته خبری نیس ، خودت شلوغش میکنی ، با کسی ارتباط ندارم ... ولی درواقع مادرش مطمئنه که چه خبره و کم کم اوضا داره خطرناک میشه ، حالا ایشون میخواد اگه بازم مادرش چیزی گفت باهاش صحبت کنه و قانعش کنه این کارِ غلطیه بره خونه مردمو ... سوال من اینه به نظرتون چی بهش بگه ؟؟
یا کلا چیکار کنیم ؟
اخه امکان نداره بتونیم تحمل کنیم با هم حرف نزنیم ، از این دنیا فقط همینو میخوام :( تروخدا بگین گناهه؟؟ مگه چی میشه باهم حرف بزنیم؟ ما هم دل دارم ، ادمیم ، بت یا سنگ یا گوسفند که نیسیم ... واقعا ممنون میشم که افتخار بدین نظرتونو بگین ، واقعا به کمکتون نیاز دارم .... مرسی
سلام
اول از همه عذرخواهی میکنم بخاطر متن طولانیم دوم از تمام کاربران خانواده برتر خواهش میکنم شده 5 دقیقه وقت بذارن و نوشته هام رو مطالعه کنن اگر راهنماییم کنین بشدت ممنون تون هستم، نخواستین هم حداقل از تجربه ی من درس بگیرین، خواهش میکنم حتما مطالعه بفرمایید .
من دخترم 18 ساله. سوم راهنمایی بودم یه پسر از فامیل بهم ابراز علاقه کرد با تلفن عمومی با هم حرف میزدیم قهر کردیم من اون موقع خیلی بچه بودم حرفایی هم که بهش میگفتم همونایی بود که به دوستام که همجنسم هستن میگفتم بچه بودم .
بعد از اون یکی از پسرهای فامیل بشدت ابراز علاقه میکرد بهم، من اصلا توجهی بهش نداشتم تا اینکه با تموم کردن حرف زدنم با اون پسر اولی حس نخواستن کردم همه ش گریه میکردم که من چمه چرا گفت نمیخوامت و ...
اون فقط حرف میزد من فقط ساکت بودم و به اون پسر اولی که اون موقع فکر میکردم عاشقشم فکر میکردم کم کم از فکرش در اومدم و سعی کردم شکستم رو پنهون کنم و به پسر دومی روی خوش نشون دادم خانواده اش در جریان بودن که منو میخواد و با خانواده ام صحبت کردن و بابام موافقت نکرد منم ولش کردم.
یادمه از سوم راهنمایی تا دوم دبیرستان فقط گریه میکردم همه ش خودم رو سرزنش میکردم که چرا خطا کردم، چرا اونم نه یه پسر دو تا پسر، من تو فامیل به دختر محجوب و خوب و سر سنگین معروفم و اصلا بعد از اون خطایی که سوم راهنمایی کردم که خودم و خدا و چند نفر از آدم های اطرافم بخاطر دهن لقی و بچه بودنم فهمیدن، سعی کردم مثل یه دختر عاقل و بزرگ شده برخورد کنم و دیگه بشدت اخمو شدم این ناخودآگاه دیواری شد که هر کسی اجازه ورود نداشته باشه.
به خدا من بچه بودم، دقیقا همون برخورد و حرف هایی که با دوستانم داشتم با اون ها هم داشتم انگار دوسته همجنسم بودن نه چیزه دیگه ای، فقط به اون پسر اولی علاقه هم داشتم.
وقتی خواستم بیام دوم دبیرستان پسر عموم که شماره م رو از گوشی بابام درآورده بود بهم پیام داد وقتی از تو گوشی مادرم فهمیدم آشناست خیلی بد جوابش رو دادم و تهدیدش کردم اگه دیگه پیام بده نشون بابام و باباش میدم و شب همه پیام هاش رو نشون بابا و مامانم دادم .
سلام
چند وقت پیش با یه اقا پسری اشنا شدم که چهار سال از من کوچکتر بودت یعنی21. این اقا خیلی به من ابراز علاقه کردن و قرار شد همدیگه رو ببینیم. راستش من تو یه گروه پنج شش نفری تو تلگرام باهاش اشنا شدم. یعنی دوستم منو برد اون گروه و من خیلی اتفاقی دیدمش.
بعد از یه هفته ما با هم قرار گذاشتیم و همو دیدیم. چند هفته ای گذشت و ما علاقه مون به هم خیلی زیاد شد. راستش من قبلا ارتباط زیادی با پسرها نداشتم و یه جورایی حس خوبی بود برام.
حس میکردم تو 25 سالگی وقتش بود که رابطه رو شروع کنم. من خیلی زود دلبسته این اقا پسر شدم. البته اونم منو دوست داشت و من اینو حس میکردم.
بعد چند وقت کم کم اخلاقاش عوض شد. بنای ناسازگاری گذاشت که ما اینده ای با هم نداریم. در صورتی که من خودم قبلا اینو خیلی بهش گغته بودم و اونم چون یه رابطه شکست خورده داشته گفت من فقط احساستو میخوام سن و اینده برام مهم نیست و هر وقت خواستگار خوبی داشتی برو.
این مساله و بداخلاقی ها و بی توجهی هاش شروع شد. راستش تو اول رابطه مون اون منو خیلی بیشتر دوس داشت اما به مرور کمتر شد و این من بودم که با گذشت زمان هی بیشتر علاقه مند میشدم بهش...خیلی اذیتم کرد به خصوص اینکه میدونست من بهش علاقه دارم و تحت هیچ شرایطی ترکش نمیکنم.
سلام
من دختری 25 ساله هستم . از خانواده ای با وضع مالی متوسط رو به بالا و تعریف از خانوادمون نباشه مقید، اصیل و محجبه ، البته مدرن و جد اندر جد ما آدم های درستی هستند. نماز روزه محرم نامحرم ، حلال حروم سرمون میشه، تحصیلات عالیه داریم.مواد مخدر و سیگاری و مشروبی دورو برمون نیس. تمام سعیمون اینه که خوب باشیم.
اما هیچ وقت همه ی خوبی ها با هم جمع نمیشه. و من توی این خانواده در کنار همه ی چیز های خوبی که دارم. از جمله تحصیلات خوب، قیافه و هیکل بی نقص و ظاهر مدرن و شیک ام ، دارای بیماری دیابت نوع 1 هستم. و از 18 سالگی مبتلا شدم. و انسولین تزریق می کنم.تنها غصه ی خانواده ی من تو زندگی همین هست و لاغیر .
وقتی مبتلا شدم اصلا فکر نمیکردم دقیقا چه بلایی سرم اومده نمیفهمیدم یعنی چی؟
و اصلا فکر نمیکردم با این شرایط در آینده باید چکار کنم؟ تا اینکه تو این سن ،از اطرافیان می شنوم که میگن چرا ازدواج نمیکنی؟ سنت داره میره بالا - شانست کم میشه و هزار تا حرف دیگه که آزارم میده .
سلام
من زنی هستم 36 ساله و استاد دانشگاه . مدتی است به یکی از دانشجویان خودم علاقه مند شده ام که حدود 25 سال سن دارند . حدود دو سه سالی که در ترم های مختلف ایشان با من درس داشتند شناخت بنده از ایشان بیشتر شده .
من حدود پنج سالی است که از شوهر قبلیم جدا شدم و تنها زندگی میکنم . میخواهم صادق باشم هم احساس تنهایی شدید و هم نیاز شدید جنسی خیلی مرا ازار میدهد .
اما باور کنید اینها تنها دلایل من برای ازدواج نیستند نه . عرض کردم من 36 ساله هستم و بچه نیستم که چشم بسته وارد یک زندگی جدید شوم با توجه به انکه یک بار تجربه داشته ام .
از جهات مختلف و شخصیت ایشان مناسب بنده هستند . اما حال نمیدانم چه طور این مسئله را به ایشان مطرح کنم . این را هم عرض کنم طی بعضی صحنه ها که خود شاهد بوده یا از سایر دانشجویان دخترم شنیدم ایشان ازدواج با خانومی بزرگتر از خود را اشکالی در ان نمی ببینند و خودشان گفته اند که مادرشان چند سالی از پدرشان بزرگتر بوده . از این جهت خیالم راحت است . لطفا خواهران گرامی کمکم کنند . چه طور علاقه خودم را به ایشان ابراز کنم .
سلام
راستش من قبلا در گذشته دختر تقریبا مذهبی بودم و بشدت به نماز و دعاهای مختلف و حجاب مقید بودم. ولی الان واقعا از ته قلبم اعتقاد ندارم. و حتی فلسفه و دلیل این اعمال رو هم نمیدونم .
من درباره حجاب کلی مقاله خوندم و راستش فقط به حجاب بدن و اندام اعتقاد دارم چون واقعا باعث جلب توجه و گرفتن ارامش میشه ولی به حجاب مو اعتقاد ندارم.
دیگه نمیخوام حجاب داشته باشم. مادرم بشدت محجبس و پدرم هم شدیدا متعصب. از زمان کودکیم فقط بهم سخت گرفتن و اذیتم کردن که از همه چادریا متنفرم.
اونا خودشونو فرشته میدونن .همیشه وقتی یک تار موم پیدا بود چنان نگاه غضبناکی بهم میکردن و بهم توهین میکردن که به گریه می افتادم. میگفتم مگه من چیکار کردم؟ میگفتن خجالت بکش دختره ی بی حیا. و من از بچگی همیشه این خاطرات تلخ و از این ادمای خشک مذهب ریاکار داشتم .
جالبه که این زن ها همیشه مجالس غیبت و تهمتشون به راهه و از بقیه گناها ابایی ندارن فقط یک تارموی من شده اسباب جهنم خدا. واقعا که از همه چادریای خشک مقدس جانماز اب کش و این مردای ریاکار که خودشونو حاج اقا میدونن و همه رو نصیحت میکنن و خودشون همه جور کثافت کاری می کنن متنفرم.
من میخوام ازاد باشم ازاد و بی ریا با خدای خودم. بخدا الان انگار به ارامش رسیدم .انقد ارومم با خدا در ددل میکنم. حتی نمازامو عاشقانه میخونم وقتایی که احتیاج به در ددل با خدا دارم نماز میخونم نه با بیحوصلگی و غر زدن.. ولی دیگه نمیخوام درگیر این افکار مسخره اونا بشم.
سوال اول : نظرتون درباره ترک کردن اینجا توسط خودتون یا سایر کاربرها چیه؟
تو این مدت 7-8 ماهی که تو وبلاگ بودم دیدم کاربرهایی که بودن و الان نیستند. و هستند کاربرهایی که می خوان برن! هر کسی هم برای رفتن خودش دلیلی میاره . من نظرات بعضی هاشون رو آنالیز (!) کردم و دیدم که اغلب دلایل زیر رو عنوان می کنن:
---- فضای اینجا یکدسته (منظورشون اینه که اغلب بچه ها مذهبی ان) .
من خودم ادم مذهبی نیستم ولی دارم راحت نظر می زارم و هیچ مشکلی ندارم . اصلا هم اینکه یک نفر مذهبی بیاد از اعتقاداتش بگه و اگه مخالفش هم باشم باز ناراحت نمی شم! دلیلش اینه که تو جامعه ما آدمهای مذهبی و غیر مذهبی کنار هم داریم زندگی می کنیم . اگه از هم فرار کنیم که چیزی درست نمی شه. خود من تو زندگی واقعی هم همینطورم و با هر دو قشر دوستم . نه تنها ضرر نکردم بلکه کلی هم فایده داشت که بتونم آدمهای مختلفو بهتر بشناسم. فقط باید شنیدن صدای مخالفو تو خودمون تقویت کنیم و نظرات مخالفمونو محترمانه بگیم.
---- بعضی ها نظراتشون توهین آمیزه .(یعنی به قشر خاصی یا فرد خاصی با تندی حمله می کنند)