سلام
اونجوری که من شنیدم ترشحات زمان تخمک گذاری حالت چسبندگی دارند و کش میان تا اینجاش درست .
بعد از پریودی من یک هفته یا زودتر یا دیرتر این ترشحات رو دارم اما به مرور کم میشن ولی از بین نمیره.
( این ماه اینجوری بودم ) حالا سوالم اینه که اینی که طول میکشه جز ترشحات تخمگذاری هست؟ خوبه یا بد؟ کسی اینطور هست ؟
بعضی ماها هم زیاد ندارم ...
مرتبط:
پسر مورد علاقه م دوست داره کنترل کنه زندگی منو
نامزدم نسبت به من خیلی حساسه و احساس مالکیت داره
سلام ... نماز روزه هاتون قبول باشه
راستش یه سوال مسخره دارم میگم مسخره چون به هر کدوم از دوستام که گفتن همون اول فقط خندیدن ...و اینکه من یه دختر نوجوونم .
توی اینستاگرام یه آقایی منو فالو کردن منم خب قبول کردم بعد حالا از یه طریقی فهمیدم ایشون تازه ازدواج کردن . حالا نمیدونم چرا یه جوریم ؟ یه حس بدی دارم .
شاید خانومش خبر داره شاید اصلا واسش مهم نیست و اصلا بهش فکرم نمیکنه ولی میدونین من به این موضوع که هر کاری بکنی سر خودت میاد، مثلا اینکه میگن اگه با پوشش نامناسب مردی رو منحرف کنی یه روزی هم یکی شوهر خودت رو .... و اینا خیلی اعتقاد دارم و رو اینا حساسم .
حالا هم حس بدی دارم ... میشه بهم بگین این موضوع مهمه ؟ تقصیر منه ؟ یا که نه من دیوونه و خلم ؟
مرتبط:
پسرها چطوری توی اینستاگرام فالووینگ پیدا میکنن؟
شوهرم تو اینستاگرامش صفحات مستهجن رو دنبال می کنه
هدف برخی از دختران از گذاشتن عکس های شخصی در اینستاگرام چیه ؟
خانمم در اینستاگرام یه آدم دیگه میشه
خواستگارم در اینستا و تلگرام با دختران زیادی دوست بوده
با دیدن پیج اینستای دختر مورد علاقم شوکه شدم
بلاک کردن پسران غریبه توسط بعضی از دختران در اینستاگرام
با سلام و احترام
من پسری هستم بالای ۲۶ سال. لیسانسه و مجرد و البته با دختری دوست نیستم. شکر خدا چهره خوبی دارم قصد ازدواج دارم از طریق سنتی . مشکلی که دارم اینه که اگه دختری قیافش به دلم بشینه بهش دل میبندم یعنی دقیقا ۴ بار پیش اومده دختری رو یکبار ببینم بهش علاقه مند بشم بدون اینکه با دختر حرف بزنم و همش تو ذهنم باشه!
و اینکه دوس دارم اون دختر همسرم بشه و مال پسر دیگه نشه ! وقتی هم به سرانجام نرسه به شدت ناراحت میشم و گاهی اشکم در میاد.
مثلا مواردی بوده خواستگاری فرستادم و همون اول کار بدون صحبت با دخترها نافرجام موند و خانواده شون منفی دادن ولی هنوزم اون دخترا تو ذهنمه! و فراموش نمیتونم بکنم.
حس حسادت یا ناراحت شدن دارم که اون دخترا رو پسرهای دیگه میگیرن و باهاشون همبستر میشن. تصور میکنم اون دخترا با پسرهای دیگه ازدواج کردن خیلی داغون میشم و غصه میخورم. به نظر شما دوستان راهی داره این ویژگی من رفع بشه و با دیدن چهره زیبا دل نبندم ؟
تشکر
با سلام خدمت دوستان عزیزم و کاربران وبسایت خوانواده برتر
اسمم امیده 19 سالمه پارسال کنکور دادم قبول نشدم اخرای تابستون بود با یه دختر اشنا شدم خیلی دختر خوبیه خوانوادهامون خیلی شبیه همن خیلی همدیگرو دوست داریم .
عزیزی که اینو میخونی عاجزانه ازتون خواهش میکنم که کمکم کنید . داستان از این قراره که تابستون به دلیل قبول نشدن تو کنکور خیلی نارحت بودم به هر دری میزدم خیلی دلم تنگ میشدم من درس خون بودم اما کنکوری درس نخوندم بخاطر این بود که قبول نشدم خلاصه .
بعد اشنایی با اون دختر که 4 سال ازم کوچکتره خیلی به زندگی امیدوار شدم خیلی دختر خوبیه با منطق انگار 20 سالشه اینقدر فهمیده و خوب میدونم یکم زود عاشق شدیم تو رو خدا ما رو منع نکنید ما عشق پاکی داریم خیلی همدیگرو دوست داریم بعد اشنایی با اون خیلی خوش حال بودم گفتم بهترین دختره خدایا ازم نکنیش خیلی نارحت بودم از این بابت رابطه مو با خدا خوب کردم نمازمو خوندم رابطم خیلی خوب شد رسیدم به حقیقت این سخن خدا (الا بذکر الله تطمئن القلوب = تنها با ذکر خدا دل ارامش میگیرد) خیلی غم اندوه خوردم دختره خیلی خوبیه بخدا .
سلام
راستش من دختر خانوم 18 ساله ای هستم که ماهِ آینده
کنکور دارم... اما نسبت به درس بی میل شدم در صورتیکه از خانواده ی
تحصیلکرده ای برخور دارم .. سوال من از شما اصلا و ابدا درسی نیست ..
موضوع اصلی من این است که جدیدا خییییلی دوست دارم که ازدواج کنم و اینکه همسری برای خود داشته باشم . مخصوصا از وقتی با وبلاگ شما اشنا شدم این حس در من شدید تر شد ... .
علاقه ی من به ازدواج کردن فقط به خاطر امیال جنسی نیست. بلکه نیازمند پسری هستم که بتواند یار و یاور من باسد ... بخاطر همین خیییلی دوست دارم که در همین سن 18 سالگی ازدواج کنم ... و وقتی نظرات را در همین سایت میبینم که همسن های من الان متاهل هستند بسیار افسوس میخورم.
راستش به دلیل زیبایی چهره ام تا کنون چندین خواستگار داشته ام اما کاملا مطابق میل من نبودند و الان درحال حاضر نیز مورد مناسبی نیست... اما من خیلی دوست دارم تا سنم کم است و شور و اشتیاق دارم ازدواج کنم ... تو رو خدا یه راهکاری به من بدهید چون دیگه از فکر و خیال خسته شدم ... ممنونم از شما .. ان شاء الله خداوند خیر دنیا و اخرت را نصیب شما بکند .
پاسخ :
سلام
چند موضوع در سوال شما مطرح شده که نیاز به توضیح داره :
سلام
مواد لازم جهت تهیه تاج های ژله ای :
1 - نگین کله قندی مصری شماره 18 ( بسته ای 32 هزار تومان )
2 - چسب صنعتی مخصوص تاج سازی ( دونه ای چهارصد اما کیلوی بخرید قیمتش نصفم کمتر میشه)
3 - فندک اتمی (4500)
4 - سیم باروک شماره 3 ( 3 هزار تومان ) مروارید در سایز های دلخواه
5 - اما بسیار مهم خمیر سیلیکون ( گرد 10 مستطیل 15 )
مراحل ساخت :
سلام به همگی
راسش من یه خانم هستم که همیشه مسائل و مشکلات تو زندگیم، بسیار بر حالم اثر می گذاره و از روال زندگی عادی خارج میشم .
اگه خدایی نکرده برا خواهرام و برادرام و حتی خونه ی پدر شوهرم مشکلی پیش بیاد تا اون مشکل حل شه من از استرس مردم و حالم بسیار بد میشه .
من و خیلی از ماها یه زندگیه مستقلی داریم ولی هنوز که هنوزه یاد نگرفتیم مسائل رو با هم قاطی نکنیم .
اگر کسی می دونه چجوری باید یکم نسبت به مسائل دیگران بی خیال تر شم و با مشکلات آرام تر برخورد کنیم سپاس گذاری می کنم اگه راهنمایی کنند .
هر کس زندگی جدا و مستقلی داره اما متاسفانه بنده یاد نگرفتم یکم به فکر خودم باشم همواره تو مشکلات بستگانم غرق ام و نمی تونم به خودم توجه کنم .
و دیگر مشکلی که من خودم به شخصه دارم و شاید شما هم داشته باشید مشکل جبهه گیری هست مثلا طرف چون یه خطایی کرده همیشه در مقابلش جبهه می گیرم یا مثلا گاهی از کسی خوشم نمیآد هی جبهه می گیرم حتی گاهی در مقابل حرف حق این رفتارو نشون میدیم چجوری این رفتار بد خودم رو اصلاح کنم .
سپاس از همگی شما
سلام خدمت همه بزرگوارن
ممنون از وقتی که برای خواندن متن یه آدم ناامید و خسته میذارید . امیدوارم با جواب هاتون به حالی بهتر برسم ...
حقیقتش بنده 27 سالمه، تو این عمری که از خدا گرفتم از وقتی که خودم، خوب و بد و تشخیص دادم تمام سعی مو کردم برای خشنودی خدا، برای اینکه روبروش شرمنده نباشم، گاهی وقتا میشد طی یه اتفاقی اینقد خسته میشدم که دیگه حتی حاضر نبودم نمازم بخونم البته این نماز نخوندن و قهر کردن بچه گونه، مربوط به همان دوران بچگی بود مثلا همون دبیرستان...
ولی بعدش فهمیدم این خودمم که به خدا نیاز دارم این منم که با روی برگردوندن ازش آرامشم مختل میشه، این منم که تمام وجودم دچار خلا عاطفی میشه، به خاطر همین دیگه اگه از این احساسا بهم دست میداد، ترک واجبات نمیکردم چون واقعا خداوند به نماز من و شما احتیاجی نداره این ماییم که بنده ایم و محتاج....
خلاصه گذشت و شدم 27 ساله، و طوری زندگی کردم که هر لحظه برای مرگ آماده بودم و ترسی نداشتم... مبرا از گناه نبودم اما تمام سعیم این بود گناهی نکنم فقط و فقط به خاطر خودش.. وقتی باهاش درد دل میکردم با تمام وجود احساسش میکردم اینکه داره بهم گوش میده صدامو میشنوه و همینا آرومم میکرد حتی اگر بنده هاش داغونم کرده بودند....
خسته تون نکنم....
سلام
خستگی امانمو بریده، خیلی خسته ام خیلی خیلی خیلی، حتی غذا خوردن هم سختمه، ساده ترین کارای زندگی هم برام سنگینه، با تمام وجود دلم میخواد بمیرم اما در کمال ناباوری حتی حوصله خودکشی کردن هم ندارم، رسما یه مرده ی متحرکم، متحرک که چه عرض کنم، بی تحرک، هیچ کس و هیچ چیز برام مهم نیس .
من قبلا اینطوری نبودم، از اول صبح تا آخر شب بکوب مشغول بودم، بدنم خسته میشد اما روحم نه، انگیزه داشتم، کلا واسه زندگی انگیزه داشتم خیلی بیشتر از یه آدم معمولی، اونقدری که همه میگفتن تو چطوری میتونی، هر روز زندگیم برنامه داشت، یه بار به یه دوستم زنگ زدم ساعت دوازده صبح خواب بود و من همش با خودم فک میکردم این چطوری میتونه اینطوری زندگی کنه .
مدت طولانی به شدت تحت فشار شدید روحی و روانی بودم، از همه نظر داشت بهم فشار میومد و من با تمام توان مقاومت میکردم، اما آخرش دیگه له شدم، یه جور فرسایش شدید و طولانی مدت روحی و روانی که با تمام وجودت سعی میکنی همچنان سر پا بمونی، اما یه جایی دیگه پاهات میشکنه.
اگه بخوام از مشکلات بگم باید یه کتاب در موردش بنویسم، از مشکلات مالی بگیر تا مریضی و مرگ، اونم وقتی که در سخت ترین و سرنوشت ساز ترین مرحله ی زندگیت قرار داری، و انتظارات نامحدود بقیه از تو، و حتی انتظارات نامحدودی که خودم از خودم داشتم و خودم رو بابت تمام اون چیزی که نه تقصیر من بود و نه در توان من بود سرزنش میکردم، شخصا معتقدم که شکنجه ای که خودم به خودم دادم خیلی سخت تر از شکنجه ی بقیه بود و دقیقا این همون چیزی بود که منو از پا درآورد .
الان همه چی خوبه، همه ی مشکلات برطرف شده، اما من خوب نیستم، مث یه ماشین فرسوده ی بدون بنزین میمونم که تو مسابقات رالیه، همه میگن برو اما من بنزین ندارم، من هیچ توانی ندارم، خیلی خسته ام خیلیییییی، روحم خسته است .
نمیخوام کسی دلسوزی کنه یا درکم کنه، فقط دلم میخواد یه حرف خوب بشنوم، شاید کمک کنه
با سلام و عرض ادب خدمت تمامی دوستان
پسری هستم که چند ماهی بود که بنا به دلایلی به این وبلاگ سر نمی زدم. منتها الآن دوباره یکی دو روزی میشه که دارم بعضی از وقت ها به این وبلاگ سر می زنم. یه چیزی برام خیلی جالب و عجیب بود و اونم این بود که می دیدم تازگی ها خیلی مد شده که پسر ها میان این جا می نویسن که جماعت به داد ما برسید که ما خیلی خوشتیپ و زیبا هستیم و این دخترا دمار از روزگار ما درآوردن!!! آهای، دخترا از ما خواستگاری می کنن، با ما خیلی گرم می گیرن، کار رو برای ما دشوار کردن، زیبایی دردسر های زیادی رو برای ما ایجاد کرده، نمی دونیم چرا این طوریه و قص علی هذا...
خواستم این جا از تجربیات خودم بگم تا بعضی از هم جنس های خودم هم کمتر هوا برشون داره و هم جو گیر نشن و هم شاید یه ذره بیشتر رعایت کنن...
دوستان،من خودم پسری هستم که قیافه به نظر خودم زیبایی ندارم منتها خیلی از دوستانم معتقد هستن که خوشتیپم، باور کنید که خودم هم به نظر خودم خوش تیپ هم نیستم و به نظرم کاملا معمولی هستم اما هر چه که هستم این رو متوجه شدم که خیلی از دختران، از مدل تیپ و قیافه من خوششون میاد.
سلام
من حدود سه ساله عقد کردم دو سال هم هست ازدواج کردم . همسرم بسیار مرد خوبیه. من روم نمیشه ازش تعریف کنم. فقط بلدم بهش بگم مثلا آفرین که انقدر برای من زحمت میکشی یا آفرین نمازات همش سر وقته. بیشتر از این دیگه نمی تونم .
روم نمیشه راجع به چهرش یا ... حرف بزنم. روم نمیشه بهش بگم چجوری دوست دارم باشه. یه چند بار ازم یه چیزایی خواسته که بهش گفتم خجالت میکشم و عصبانیش کردم. میگه چطور روت میشد تو مجردی موهاتو بریزی بیرون و ... برای نمیتونی بکنی. من که شوهرتم و برای من باید بی حیا باشی... من نمیدونم چرا خودم اینجوری ام. در برابر غرورم مقاومت شدید دارم.
خیلی دوست دارم از حامی بودنش و رفتارای مردانش تعریف کنم ولی عاجزم. عاجز.
سلام
نمی دونم از کجا بگم ولی دلم گرفته . سختی هایی که کشیدیم بماند ولی وقتی یاد شب عقدمون میوفتم غصه م میشه . من و شوهرم سر سفره عقد اصلا شبیه بقیه عروس دامادها نبودیم . شوهرم از فرط استرس و نگرانی از آینده توی خودش بود . من هم بدون هیچ حس هیجان و امیدی به ی نقطه خیره بودم .
آخه میدونین شوهرم موقع خواستگاری بیکار بود و قرار بود کارش درست بشه ( که البته هنوز هم نشده ) و از بابت مسئولیت بزرگی که داشت قبول میکرد کاملا نگران بود .
از اون طرف من بدون اینکه هیچ احساسی بهشون داشته باشم نشسته بودم سر سفره عقد . شوهرم منو دوست داشت اینو بارها و بارها مطمئن شدم و میدونم که عاشقمه از تپش های قلبش اوایل عقدمون کاملا متوجه میشدم .
ولی من با اینکه بعد از 2 سال از عقدمون دوستش دارم ولی هیچوقت عاشقش نبودم . هیچوقت قلبم نزد هیچوقت دست و پامو گم نکردم هیچوقت شبیه ی عاشق نبودم و این بزرگترین حسرت زندگیمه .
شاید الان بگین خوشی زده زیر دلت ولی اینطور نیست ما مشکلات زیادی داشتیم و داریم همونطور که گفتم شوهرم هنوز هم نتونسته ی شغل ثابت در شان خودش پیدا کنه.
عروسیمون هنوز معلوم نیست کی باشه. کلی حرف و حدیث پشت سرمون بوده ولی با همه اینا من از بی عشقی میسوزم .
بعضی اوقات میگم ایکاش منم عشق رو تجربه میکردم ولی حیف....