کار من به جایی رسیده که از همه پدر مادرها بدم میاد

امروز به علت دعوایی که مادرم با بنده داشتن و سه روز خون منو تو شیشه کرده بودند سرکاری که نکردم و هیچ وپوچ آخر سر طغیان کردم و تحملم تمام شد و متاسفانه هر چی از دهنم دراومد بهش گفتم! حتی پدربزرگم رو تو قبر نفرین کردم با پدربزرگی دیگه ای که زنده اس که کاش این وصلت رو انجام نمی‌دادن! کاش سرنوشت این دو تا بهم نمی‌خورد ومنی وجود نداشتم! 

بهش گفتم اگر قرار بود بچه تو دق بدی و عذاب و شکنجش بدی قرص جلوگیری میخوردی هم خودت راحت بودی هم من!،  بچه میاری خودت جدا در عذابی بچه جدا، چرا منو بدنیا آوردی! 

این کارهاش و دعواهاش مال یک روز و یک ماه و یک سال نیست! ۳۰ سال سن دارم و از وقتی بودم همین بوده! دعوا و خشونت و توهین و بددهنی و زندگی زجر آور!، از شدت فریاد وگریه از ظهر این قدر حالم بده که آخر طاقت نیاوردم و نوشتم! 

هر دو نفرشون رو نمی بخشم و حلال نمی‌کنم به خاطر عذاب و شکنجه روحی که از بچگی سرم آوردن، اگر نمی‌ترسیدم قطعاً خودکشی می‌کردم. هر چند که همین الآن مردم روحم و جودم همه چیزم! من فقط در ظاهر زنده هستم.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) جهت اطلاع پدران و مادران (۱۵۸ مطلب مشابه)

دخترم، پدر و مادرم دیگه دارن منو دق میدن

با سلام به همه ی دوستان

من یه دختر بیست و ... ساله و دانشجو هستم، که اگه بخوام رک بگم مشکلم رو، پدر و مادر م دیگه دارن منو دق میدن.  

ما ... تا خواهر / برادریم با اختلاف سنی های زیاد، خدا رو شکر باهاشون مشکل خاصی نداشتم.

مشکل اصلی من پدر و مادرم هستن که فکر می کنن منم باید مثل خواهر و برادرانم رفتار کنم، اون ها اصلاً نیازهای منو نمیدونن، سن و سال شون بالاست (فکر نکنید بدجنسم بخونید لطفاً) هر وقت با پدر و مادرم حرف میزنم آخرش جنگ و دعواست، آخرش خودم میرم میگم غلط کردم، حس خفقان دارم به خدا سخته، نتونی تو خونه تون حرف بزنی سخته ... 

درک تفاوت نسل‌ها رو اصلاً ندارن، من یه چیزی میگم فوری ناراحت میشن و میگن این چه نونی بود به تو دادیم. جرات ندارم حرفی بزنم، تا خرخره حرف برای گفتن دارم، مشکل دارم، درد و دل دارم، به خدا چند وقته دعا می‌کنم بمیرم به خودشون هم گفتم ان شاء الله سیاهم رو تن کنید که این قدر منو اذیت می‌کنید. 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

ناراحتی از خونه مون برو بیرون

با سلام

من دختری هستم کنکوری، در خانواده ای زندگی میکنم که در اون والدین سالاری حاکمه و تقریبا حق همه موارد مربوط به آینده م جز رشته تحصیلیم ازم سلب شده. مثلا در مورد ازدواج، شهر محل تحصیل، طرز لباس پوشیدن، ارتباط با دیگران چه دوست چه غریبه چه جنس مخالف و چه همجنس، اون ها برام تعیین میکنن چه جوری باشم.

بارها مخالفت کردم و دعوای شدید راه انداختم اما نتیجه اش جمله "ناراحتی از خونه مون برو بیرون" مواجه شدم و اطمینان دارم که اون ها تغییر ناپذیرن، با این وجود درس میخونم، اما دیگه علاقم به درس خیلی کم شده، چون میدونم همه اختیار آینده م دست اون هاست و بعد از اون هم همسری که اون ها انتخاب میکنن.

بگید چیکار کنم لطفا؟دیگه باید از چه راهی برم که بفهمن من شبیه خودشون نیستم؟

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه) درد دل های دختران (۱۱۸ مطلب مشابه)

بر طرف کردن حس نفرت نسبت به مادر

با سلام

راستش من الان ۱۹ سالم هست و امسال ورودی دانشگاه بودم . مشکلاتی پیش اومده که باعث شده از مادرم متنفر شم و همیشه احساس نفرت دارم نسبت بهش ، سعی می کنم یه مدت فراموش کنم اما بازم یادم می افته و نفرت ...

سال چهارم که  بودم و کنکور داشتم مادرم به جای این که تو خونه برام آرامش رو فراهم کنه دست روی نقطه ضعف هام گذاشته بود و همه ش ناراحتی و اذیت ، طوری که من اصلا از اعصاب خورد کنی نمی تونستم درس بخونم و کلی گریه ...

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه) تعامل با خانواده (۵۱۹ مطلب مشابه)

مادرم هیچ وقت مثل بقیه مادرها منو دوست نداشته

سلام و امیدوارم حالتون خوب باشه خواهش میکنم کمکم کنید
راستش من از تیر تا حالا همیشه به اینجا سر میزنم و برای گفتن مشکلمم فقط به شما اعتماد میکنم و پیش مشاور نرفتم ( توضیح میدم در موردش ) و دوست ندارم مشکلمو به کسی بگم و ناراحتش کنم اما الان دیگه هیچ راهی به ذهنم نمیرسه..

۱۹سالمه و به لطف خدا رشته ی دلخواه دانشگاهمو اوردم و مشکلم در مورد پدر و مادرمه.

فرزند اخر خانوادمم. از بچگی و اوایل نوجوانیم متوجه بودم که والدینم یه جور دیگه ای بهم امید دارن و همیشه سعی کردم توی درسم بهترین باشم تا انتظاراتشونو برآورده کنم و قدر دان زحماتشون باشم. اونا هم مهربان و خوش قلبن و هیچوقت مشکل خیلی جدی که همه متوجه بشن یا خیلی طولانی مدت باشه باهاشون نداشتم.یکی از برادرام طلاق گرفت و برادر دومم در شرفش بود که همه امون از نظر روحی اسیب دیدیم.

برادرم یه سال با ما زندگی کرد قدمش سر چشممون بود ( به هر حال برادرمه و خیلی مهربونیا در حقم کرده و خیلی دوسش دارم) ولی بعضی کاراش به همم ریخت و تاثیرات وحشتناکی روم داشت .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل دختران جوان (۲۳۵۳ مطلب مشابه) درد دل های دختران و پسران (۲۰۹ مطلب مشابه) جهت اطلاع پدران و مادران (۱۵۸ مطلب مشابه)