با سلام
از کاربرهای محترم یک سوال دارم آن هم اینکه منطق جوان ها یا نوجوانها از لحاظ رفتار و گفتار و یا از لحاظ پوشش چیه ؟ و پدر و مادرها چه کار باید به کنند که به مذاق آنها بر نخوره و فرد خوب و عالی در آینده در جامعه ظاهر شوند.
من از تمام دوستان و اگر روانشناس های محترم و از جمله دختران و پسران عزیز میشه نظرشان را بدون تعارف و واقعی و بدون قضاوت یک طرفه جواب بدهند .
خیلی متشکرم
سلام
وقتتون بخیر.
با توجه به اینکه ماه رمضان هست و من دو تا پسر ۱۴ و ۱۱ ساله تو خونه دارم، مواقعی هست که بدلیل عذر شرعی نمیتونم روزه بگیرم. در سایر مواقع هم که در این شرایطم نماز نمیخونم و دردهای شدیدی دارم و ... . دوست دارم این مطلب رو برای پسرهام توضیح بدم و اونها رو تا حدودی آگاه کنم.
اما نمیدونم چطوری و در چه حدی بهشون بگم. لطفا راهنماییم کنید. در ضمن اینو هم بگم که پسر بزرگترم بسیار اهل مطالعه و درونگراست درحالیکه پسر کوچکترم بسیار بازیگوش و برونگرا هست. ممنون از توجه شما.
مرتبط:
یک راهنمای ساده برای تربیت جنسی کودکان
سلام
خانم 34 ساله و مطلقه ای هستم که با پسر 15 ساله ام تنها زندگی می کنم..... نمیدونم با یه نوجوون که تازه به بلوغ رسیده چطور باید برخورد کنم ؟
لطفا کمکم کنید، خیلی داغون و نگرانم.
سلام
خدا میگه که از بچگی بچه هاتونو با دین اشنا کنید احادیثی هم داریم که همینو ( اشنایی کودکان با دین و خدا و پیامبر و ... ) مطرح کردن، خب برای یک انسان که از بچگی از دین بهش گفتن تحقیق در مورد دین بی معنیه ، چون اون انسان اگه توی تحقیقاتش به چیزی رسید که خلاف دین بود یعنی به این نتیجه رسید که نمیتونه دینو قبول کنه، همه میدونین که چقدر برگشت از دین براش سخته چون از بچگی با باور های دینی بزرگ شده، میدونید یه جایی سخن بسیار زیبایی از یه نفر خوندم که اسمشو نمیگم چون اگه بگم پاسخ ها به سمت این میره که اون شخص ادم خوبیه یا بدیه و فلان....
حالا سخن : اگه شما از پدر و مادر یه بچه بپرسید که بچه ی شما دموکرات یا جمهوری خواه یا اینکه طرفدار دموکراسیه یا کمونیسم یا لیبراسیم یا... به شما میخندن و میگن بچه ی ما هنوز خیلی کوچیکه و نمیتونه این چیزا رو بگه وقتی خودش بزرگ شد تحقیق میکنه و یکی از این هارو انتخاب میکنه اما اگه از همون پدر و مادر بپرسید که بچه ی شما چه مذهبی داره خیلی سریع و بدون کوچکترین مکثی همون دینی که خودشون دارن رو به اون بچه نسبت میدن.
سلام
من یه بچه زیر دوساله دارم و هر وقت با شوهرم دعوامون میشه ، طفلکی خیلی میترسم و هول میشه و جیغ میکشه و نمیدونه چیکار کنه و وقتی که باباش میذاره میره طرف در نگاه میکنه و من تو بغلم میگیرمش که نترسه و باهاش با چشمای پر اشک میخندم که نترسه .
ولی بعدش تا یکی دو روز آروم میشه و اصلا سرو صدا و خنده و شادی نمیکنه و فقط آروم میشینه منظورم پسرم هست...
خیلی دلم براش میسوزه ، دلم نمیخواد تو این دنیا باشم و این صحنه ها رو ببینم .. بیشتر وقتا من مقصرم آخه چون خیلی حساسم و همسرم خیلی وقتا کوتاه میاد ولی بعضی وقتا از کوره در میره ...
میخوام خودمو عوض کنم خودم رو حتی بخاطر بچه عزیزمون هم که شده ولی وقتی که ناراحت میشم این کارهامو ادامه میدم ...
امیدوارم با نظرات شما بتونم خوشی رو در زندگیم بیارم .
سلام من خانمی حدود 30 ساله متاهل و دارای یک فرزند زیر 3 سال هستم ،من در زندگی مجردی سختیهای زیادی کشیدم که اصلا قابل گفتن نیست وهیچ وقت آرامش نداشتم همیشه کابوس میدیدم.......
تا اینکه به لطف خدا ازدواج کردم با مردی بسیار خونسرد و مهربان ، اما به خاطر همان سختی ها صبرم رو از دست دادم مشکلی که حالا دارم اینکه فرزندم بسیار ناصبره، واقعا با رفتارش منو به مرز جنون کشیده، به طوری که در فامیل مثل شده، بخاطر بچه مجبور شدم کارم رو که 7 ساله زحمتش رو کشیدم از دست بدم، که ضربه سختی بود .
دیگه اعصاب بچه رو ندارم سریع و به شدت عصبانی میشم و رفتار های میکنم که برای خودم هم عجیبه، مثلا امروز که بچه با جیغ هاش عصبانیم کرده بود براش آرزوی مرگ کردم ، یا امشب که پوشکش رو از پاش باز میکرد و با جیغ و داد نمیگذاشت شلوارش رو پاش کنم با عصبانیت کشیدمش تو حیاط و دعوا کردم اونم خیلی ترسید و گریه کرد .
خیلی ناراحت شدم هرگز در تمام عمرم فکر نمیکردم از این حرکات انجام بدم، همیشه یک رفتار آرمانی تو ذهنم داشتم. ولی.......
رفتارم با همسرم هم خیلی بد شده، با کوچکترین موصوع با او پرخاشگری میکنم اگر هر کسی غیر از او بود تا حالا صد بار من رو طلاق میداد.
هر کاری میکنم که عصبانی نشم نمیشه، از طرفی چون مادر شهر کوچکی هستیم و به خاطر موقعیت شغلی نمیتونم به مشاور مراجعه کنم یا پیش روانپزشک برم .
شما چه تجربه ای تو این زمینه دارید، به نطر تون من چه کار کنم آخه این عصبانیت شدید و وضع اعصاب داره دیوانم میکنه و زندگیمون رو مختل کرده، بچه هم به رفتار اش ادامه میده .
سلام
پسری دارم 17 ساله از خانواده مذهبی هستیم . نماز میخوینم و روزه اهل بیت .. به همه چیز اعتقاد داریم.
چند روز پیش موقع خونه تکونی متوجه صحبت تلفنی پسرم با یک دختر شدم . اتفاقی از جلو درش رد میشدم شنیدم درش نصف باز بود و نصف بسته .
از صحبتاش متوجه شدم که دوست دختر شه . هی میگفت "عزیزم ،.... حتی اسمش هم سپیده بود.
نمیتونم به شوهرم بگم باهاش صحبت کنه .شوهرم خیلی مذهبی و غیرتی . میدونم اگه بگم کتکش میزنه از طرفی هم نمیخوام با کسی دوست شه یا بمونه .
نمیدونم چیکار کنم .؟ چطور باهاش صحبت کنم ؟ چطور از مضرات دوستی براش بگم ؟ من اصلا دوست ندارم پسرم دوس دختر داشته باشه نظر شما در این باره چیه ؟
به نظرتون با این وضع جامعه بذارم دوست بمونه ولی دوستی سالم . گفتم از خانواده مذهبی هستیم منم اصلا برام قابل هضم نیست این دوستی ها . نظر شما در این باره چیه؟
یا علی
سلام
ما یه نی نی 9 ماهه داریم که شب ها عادت داره تو تخت ما میخوابه و یا اینکه حداقل تا زمانی که خواب نرفته تو تخت ما هست تا کامل خواب عمیق فرو بره و بعد بخوابونیمش سر جای خودش .
اینطوری این کوچولوی مزاحم! ، دوباره نصف شب چند بار بیدار میکنه من و باباش رو و شیر که خورد و خواب رفت دوباره سر جاش میخوابونیم ...
حالا کسانی که تجربه دارن بگن من چیکار کنم که میوه دلمون سر جاش عادت کنه .
ممنون
با سلام
احتمالا ادبیات من برای دوستان آشنا باشه ، چون تا حالا چندین پست نوشتم و آقای نجفی هم لطف کردن نمایش دادن.
تو این پست نمی خوام دوباره به دعوای دهه 50-60 با بچه های نسل 70-80 دامن بزنم بلکه سوالی برام پیش اومده که جواب به اون در زندگی آینده خیلی از عزیزان می تونه یک ابزار تجربه باشه.
خود بنده از یک خانواده تقریبا مذهبی هستم که غالبا حدود رو رعایت می کنیم و خیلی از روابط از دید خانواده نکوهیده و ناهنجار محسوب می شه. ولی برام جالبه که تو کل اقوام تقریبا دهه هفتادی رو ندیدم که یا ازدواج نکرده باشه و یا این که با جنس مخالف ارتباط نداشته باشه (چه مذهبی چه غیره ...).
سلام
من یکی از کاربران تقریبا فعال سایت هستم که گاها نظراتی رو هم می دهم. یک موضوعی بود که می خواستم به شکل سوال مطرح کنم که در نهایت تصمیم گرفتم در قالب یک توصیه کلی خدمتتون ارائه کنم.
من خودم دهه شصتی ام. فکر می کنم به سنی رسیده باشم که زیاد از روی احساسات حرفی رو نزنم. مطلبی رو که می خوام بگم شاید خیلی از دوستان من جمله خودم باهاش مواجه شده باشند ولی ازتون تقاضا دارم سعی کنید برای فرزندانتان دیگه این داستان رو تکرار نکنید.
خواهش می کنم بچه ها سعی کنید در آینده برای فرزند آوری تون برنامه داشته باشید. برای فرزندانتون برنامه داشته باشید. همینطوری بچه آوردن نه تنها نعمت نیست که از دید من نغمت به حساب میاد.
علاوه بر برنامه ریزی که باید داشته باشید می خوام صحبت هامو معطوف به پدر و مادرهایی کنم که دارای فرزندان هم جنس اند. دو پسر (یا دختر) و بیشتر.
اگر بخواهیم هدف از این مبحث را خیلی خلاصه توضیح بدهیم می توانیم بگویم که ما باید به بچه ها کمک کنیم تا شکرگزار استعدادهای کشف شده و نشده ی خودشان باشند. به خاطر کمبود ها و نواقصی که دارند احساس ناراحتی نکنند و در عوض سعی کنند استعدادهای آشکار و پنهان خودشان را تقویت کنند .
شما به عنوان پدر یا مادر چه شناختی از فرزندتان دارید ؟
اگر شناخت شما از او ناقص باشد ، طبیعتا نمی توانید رفتار مناسبی با او داشته باشید . پس در اولین قدم باید شخصیت فرزندتان را کشف کنید و به او کمک کنید تا ویژگی های مثبت و منفی خودش رو بشناسد . فرض کنیم فرزند شما نسبت به دیگران قد کوتاه تری دارد . اگر حس کردید از این بابت ناراحت است یا توسط دوستانش مسخره میشود ، باید او را راهنمایی کنید که ویژگی های مثبتش را بهتر بشناسد به طوری که غصه ی کوتاه قدیش را نخورد .
این که به فرزندتان کمک کنید تا ویژگی های مثبتش را بشناسد یک امر ضروری و حیاتی محسوب میشود . اگر این اتفاق بیافتد فرزندتان در مقابل ایرادهایی که دیگران از او میگیرند ناراحت نمی شود چون ویژگی های مثبتش را شناخته و به آن ها افتخار کند .
نتیجه ی بعدی این کار افزایش اعتماد به نفس بچه ی شماست . بچه ای که اعتماد به نفس ندارد و به طور مداوم غصه ی نداشته های خود را می خورد نمی تواند آینده موفقی داشته باشد . نمی تواند مستقل شود و همیشه از لحاظ روحی و روانی در عذاب است .
به یک مثال توجه بفرمائید :
" دختری هستم که بیشتر به خاطر رفتارهای اطرافیان و حرفهایی که میزنند اعتماد به نفسم کم شده و وقتی از حرفی که دیگران به من میزنند ناراحت میشم در آن لحظه کاملا ساکت میشم و جوابی بهشون نمیدم تا چند وقت به حرف هایی که به من زدن فکر میکنم . وقتی همسالان یا افرادی که چاق و زیبا هستن را میبینم زوم میکنن رو لاغریم و خیلی رک این حرف را به من میزنند و نظر میدن . این باعث حساسیتم میشه "
اگه این خانم ، دختر شما بود چه رفتاری با او میکردید ؟