سلام
امسال دانشجو شدم و ورودی بهمن هستم رشته پرستاری! کلا از بچگی بچه درسخون و کنجکاو و باهوش ! بودم.
دلم میخواد وارد دانشگاه هم که میشم همینطور باشم و بتونم پیوسته و عالی هدفمو فقط رو درس بذارم و تا دکترا برم. البته با معدل الف👌
میشه لطفا مثل خواهر و برادر بزرگتر منو راهنمایی کنین چون تو نت گشتم چیزایی دستم اومد ولی خب نظرات شخصی افراد بنظرم چون یه تجربست خیلی مفید تره ...
از همه سپاسگذارم
مرتبط با آزمون های استخدامی:
آزمون های استخدامی ارزش وقت گذاشتن و خوندن دارن؟
منابع لازم برای قبولی در آزمون استخدامی بانک مرکزی
برای اشتغال میشه روی آزمون های استخدامی حساب باز کرد؟
تجربیات شما در مورد آزمون های استخدامی
معرفی منبع برای سوالات آزمون های استخدامی
سلام دوستان
دختری 21 ساله هستم چند روزی میشه یه مسئله ای فکرم رو مشغول کرده نمیتونم با پدر و مادرم مطرح کنم گفتم اینجا مطرح کنم از شما مشورت بگیرم .
من مدت یک سال و خورده با پسر عموم به قصد ازدواج رابطه داشتم چون شرایطش خوب بود قبول کردم فکر میکردم کاملا میشناسمش چون رابطمون طوریه که دائما با هم در رفت و آمدیم .
عموم و پدرم روابط صمیمی دارن .توی این مدت هیچ حرف نا معقولی بینمون زده نشد حد و مرزها رو رعایت کردیم دلیل اینکه نمیتونست بیاد خواستگاری هم این بود که هنوز کارش درست نشده بود اونم میگفت من تا کارم درست نشه نمیام جلو راستش خودمم خوشم نمیومد بدون داشتن کار رابطمون رسمی بشه چون بابام سخت گیره .
خلاصه تو مدت کاملا شناختمش و فهمیدم ما کپی پیست همدیگه هستیم هر دو تا مون غد و مغرور یعنی خدا نکنه سر یه مسئله بحثمون بشه اگه قهر میکردیم هیچ کدوم پا پیش نمیذاشت واسه آشتی .
یه بار که تا دو هفته قهر بودیم بالاخره اون پا پیش گذاشت البته دفعه بعد که یه هفته طول کشید من پا پیش گذاشتم گذشت تا چند وقت پیش سخت بحثمون شد یه جورایی بد غرورم رو شکست من گفتم دیگه نمیتونم این رابطه رو ادامه بدم و کات کردم اونم قبول کرد .
الان دوباره داره پیام میده میگه ببخشید و از این حرفا من میخوامت میخوام بیام خواستگاری و دوست دارم ولی من نمیتونم حرفش رو فراموش کنم ، از طرفی هم متاسفانه یا خوشبختانه هنوز دوسش دارم و نمیتونم فراموشش کنم .
هر وقت میبینمش تا چند روز تو فکرشم از یه طرفم غرورم اجازه نمیده نمیدونم چیکار کنم از بس بین دلم و غرورم جنگ افتاده خودمم خسته شدم به نظرتون غرورم رو زیر پا بذارم ؟ یه پسر ارزش داره آدم به خاطرش از غرورش بگذره؟
سلام
سلام
من یه دخترم ، داشتم عکس های دانلود شده رو نگاه میکردم که چند تا عکس نامناسب و فیلم تو کامپیوتر دیدم. یه برادر 17 ساله دارم که با هم از کامپیوتر استفاده میکنیم .
نمیخوام به بیراهه بره . اگه کس دیگه ای جای من بودن و میدیدن یا پدر و مادرم چه اتفاقی می افتاد؟
میدونه که کامپیوتر شخصی نیست ولی نمیدونم نگرانش شدم. فکر کنم از گوشیش ریخته تو کامپیوتر.
الان من چیکار کنم ؟ چه برخوردی داشته باشم .
میشه راهنماییم کنین ؟
با عرض سلام و خدا قوت خدمت دوستان
به حرفاتون احتیاج دارم اگر ممکن است راهنمایی ام کنید . بنده دانشجوی ترم آخر مهندسی و کارمند آموزش و پرورش می باشم.
بنده قصد ازدواج دارم و به دلیل اینکه دانشجویان دانشگاه فرهنگیان گزینش شده اند، قصد دارم از این محیط همسر خود را انتخاب کنم. و در کنار آن چون علاقمندم همسرم شاغل باشد ، شغل معلمی را بیشتر مناسب همسر خود ( چون خودم به نوعی هم مهندس هستم و هم معلم ) می دانم . با این وجود هیچ اشنا و راهی برای شروع کار نمی بینم . به نظر شما چکار کنم ؟
در ضمن بنده 24 ساله و از شهر همدان هستم .
با تشکر از همگی دوستان
سلام
دختری هستم 26 ساله، یا مدرک مهندسی از یه دانشگاه دولتی سرشناس، ظاهر نسبتا خوبی دارم، مادر بنده زن به شدت بدبین و بد دهنی هستن، همش توهم توطئه دارن، به حدی که تو تمام سالهای زندگی ام با محدودیت تو تمام زمینه ها روبه رو بودم، از ارتباط با دوستام، تا ارتباط با جنس مخالف و حتی بیرون رفتن از منزل.
توهم اینکه دوستام همگی قصد فریب من و دارن، تمام مذکرها قصد تجاوز به من و دارن، بیرون از منزل باشم قطعا در حال هرزگی کردنم، من تا بحال رابطه ی عاطفی و دوستی و ... با کسی نداشتم، اما متاسفانه کلماتی رو در مورد من به کار می بره که به شدت عصبی ام می کنه، جدا از همه ی این حرف ها بالا رفتن سنمم دامن زده به عصبانیتم، نیش و کنایه ی اطرافیان برای دختری مثل من که همش برای بهترین بودنم تلاش کردم در کنار حس تنهایی خیلی زجر اوره.
من دلیل اصلی تجردم رو مادرم می دونم که به خاطر بدرفتاری هاش و بی خردی هاش مجبور شدم دست رد به تمام افرادی که بهم توجهی داشتن بزنم، خواستگار سنتی مناسبی ندارم، چون خانوادم خیلی غیر اجتماعی ان، باید به پیشنهادهایی ام که به خودم می شد هم جواب رد می دادم چون مادرم حرف زدن با یه پسر رو هم هرزگی می دونست، خب تکلیف من چیه؟
سلام
من یه بدبختم که توی خانواده بی فکر بدنیا اومدم ، 29 سالمه ، مجردم و یه خواهر کوچکتر دارم که با اصرار خودش با یه پسر که هیچی نداشت ازدواج کرد در طی سه ماه رفت سر خونه زندگیش.
الان هم سه ماهه حامله اس . مشکلم اینه که من با این هشت ساله حرف نمیزنم چون حیفه که اسم خواهر رو روی این بذارم .این خانم بعد از ازدواج داداشم و اومدن زن دادش به کل منی که خواهرش باشم رو فراموش کرد .
و رفت سمت زن داداش. و همه گشت و گذاراش با اون شد و در هیج جا به من محل نمی ذاشت . قرار بود با یه پسر که دوست پسرش هم بود ازدواج کنه ولی پسره خاستگاریش نیومد . اینم از سر لج بازی یا نمیدونم دلیلش چی بوده ازدواج کرد با یکی که حتی نون شب هم نداشت بخوره .
فقط دنبال این بود یه اسم شوهر روش باشه ، حتی مراسم ازدواجش هم با خرج خودش بوده . با اینا من کاری ندارم نوش جونش .
اما چون نه از من اجازه گرفت نه من در طول زندگیش براش اهمیت داشتم کلا حرف نمیزنیم . الان هم که حامله است کل نظر ها رو جلب خودش کرده و من تنهای تنها موندم . هر جا میرم تنهام . چون شوهر ندارم هیشکی محل نمیذاره بهم .
به خدا شکایت کردم که چرا اینا برای من اتفاق می افته ؟ من دختر سرزنده ای بودم اهل کار و درس بودم خاستگارم داشتم ولی مناسب نبودن ، من لیسانس دارم نمیتونم با ادم بی سواد کنار بیام .
ولی الان به جایی رسیدم که میگم تا سال بعد ازدواج نکنم خودمو راحت میکنم یا هر کی اومد حتی هیچی ام نداشت میرم ، فقط بخاطر خانواده بی فکرم که مدام با نگاه ها و رفتارا اذیتم میکنن .
اینقدر روز عاشورا اذیت شدم که عزای امام حسین هم نرفتم . خدا منو ببخشه و کمکم کنه
سلام
یه راست میخوام برم تو دل موضوع . تو رو جون همون صاحب چادر قسم فقط نرید بالا منبر و منو بکوبید من خودم ناراحتم کمکم کنید .
از خودم بگم: من یه دختر هستم که تو خانواده نسبتا مذهبی بزرگ شدم اما پوششمو خودم انتخاب کردم . من از اول چادر خیلی دوست داشتم اما برای اینکه فکر میکردم نمیتونستم سر نکردم . تا چند ماه پیش ، اما واقعا با یه سری موضوع نمیتونم کنار بیام . من همیشه یه زندگی رویایی واسه خودم تصور میکردم یه زندگی پاک و البته با عشق . من تا الان هم با کسی نبودم . اما الان که چادر سر کردم میبینم دیگه نمیتونم اون شروع عاشقانه رو داشته باشم چون به خاطر حرمت چادرم نمیشه خیلی کارارو کرد .
ازدواج هم که بدون عشق اولیه و سنتی باشه شور و شوقی و هیجانی نداره . بعد به خودم میگم دختر خوب از چادرت ناراحتی واسه دوستی با کسی که شاید یکی از ده تا خوب در بیاد . به فاطمه زهرا قسم من هنوزم چادرم و دوست دارم اما یه سری چیزا رو نتونستم هنوز از پس نفسم بر بیام خیلی رک الان چند تا مثال میزنم براتون ؛
1 - چادر که سرت میکنی دیگه از نظر همه محو میشی . واسه نگاه بد خوبه اما همه نگاه ها که بد نیست و و جنسی
سلام
من امسال کنکور تجربی دارم نیومدم درباره رشته و اینا صحبت کنم اومدم یه خورده از احوال کنکوری بودن بگم .
من پدرم بازنشسته اموزش پرورشه و یه زندگی فوق العاده معمولی داریم و قشر متوسط شهر خودمون حساب میایم فکر کنم واسه جامعه دیگه میشیم پایین .
الان کنکور جوری شده که طرف یا پولداره یا مخه دوستم از اول تابستون فقط شیش میلیون فقط خرج کلاساش کرده اونوقت منی که ندارم باید بشینم تو خونه وقتی یک جلسه مشاوره خصوصی پنجاه هزار تومن شده.
اخه بدبختی اینه دلمم نمیاد بابامو تحت فشار بذارم اخه میدونید حس میکنم اگه کنکور قبول نشدم چجوری تو چشمای بابام نگاه کنم که با قرض و چک و اینا منو میفرسته کلاس ؟
خب چیکار کنم وضعمون اونقد خوب نیس... کتابام نگاه کنی قیمتاشون همه رو بخری قیمتاش میشه نجومی. تنهایی هم نمیتونم .
دارم تمام تلاشمو میکنم اما خب بازم من مث اونی که رفته کلاس نمیتونم باشم... اخه چرا انقد همچی گرونه:( تو رو خدا نگید رتبه برترهای کنکور خیلیاشون وضعشون خوب نبوود.
چون همش میشه شعار. فکر میکنم همش یا ملی قبول میشم یا ازاد نمیرم . بابام میدونم از زیر سنگم شده پول جور میکنه واسم اما اخه نداره میدونم نداره شرایطش جوری نیس که منو بفرسته ازاد..: ( خدا خودش کمکم کنه
سلام خانوده برتری ها کمکم کنید
سن 22 ، انصراف داده از تحصیل ، بی کار و الاف ، دارای خانواده ای که کاملا از لحاظ عاطفی از هم پاشیده ، معتاد به خود ارضایی ، مضطرب و افسرده ، مثبت بودن اچ بی اس انتی ژن در خون و مزمن بودن این مشکل .
هیچ کس رو ندارم حمایتم کنه ، دیگه از همه چی بریدم ، زندگی برام فقط گذر زمان شده ، صبح تا شب کارم شده گشتن توی سایت همسریابی شاید بتونم یکی رو راضی کنم باهام ازدوج کنه ولی هیچ کس و هیچ کس حتی جواب هم نمیده.
حتی به خانم های 40 سال به بالا هم پیشنهاد ازدواج دادم ولی به خاطر سن کمم قبول نمی کنن ، من اگه یکی حمایتم کنه بهم توجه کنه حالم خوب می شه میرم سر کار یا درسم رو میخونم ، پدر و مادرم که اصلا به فکر نیستن ، گریه هم نمی کنم ، مثل یه چوب خشک شدم .
از لحاظ مسایل دینی هم به هیچ رسیدم فکر کنم جام توی داغ ترین جای جهنم باشه ، به خاطر این که افسردگی و گوشه گیری رو از کودکی داشتم دوستی برای خودم انتخاب نکردم و الان کاملا تنهای تنها هستم ، حتی کسی رو ندارم باهاش درد و دل کنم . منظورم یه دوست خوبه .
وضعیت زندگیم مشخص نیست ، انگار دارم روی هوا راه می رم ، بقیه مسائل هم که توی بالا گفتم ، خانواده هم که از لحاظ احساسی صفرن ، خودم حدس می زنم همه این مشکلاتم ارثی باشه ، به شدت نیاز به توجه دیگران دارم ، اصلا این شده برام یه نیاز مثل اب خوردن و غذا خوردن.
هر کاری می کنم تا دیگران توجهشون طرف من جلب بشه ، خدا هم که فکر کنم کلا با من کاری نداره ، هیچ وقت نتونستم توی زندگیم روی یه تصمیم بمونم همیشه نصف و نیمه رها می کنم میرم .
سلام
عزاداری هاتون انشاالله قبول باشه
میدونم سوال من که بیشتر درد و دله تا سوال جز موضوعات سایت نیست . اما واقعا برام شب و روز نذاشته .
خواهرم از اون دسته ادماس که خواباش تعبیر میشه انقدر که یه بار برا مرگ پدر دوستش خواب دیده بود هنوز خط اول تعبیرشو نخونده بود زنگ زدن خبر مرگشو دادن .
این فقط یکیه ها . الان دو شبه که یکی میاد تو خوابش بش میگه تو ۱۲ خرداد میمیری خیلی استرس دارم باید چیکار کنم تعبیر نشه؟
شما فک کنید همیشهههه خواباش تعبیر میشه هم خوب هم بد حالا خواب تاریخ مرگش رو دادن اونم نه یه بار دو بار ، یه بار اواسط تیر مرداد بود خواب دید یه بار که همین چند روز پیش .
همش میترسم