می‌ترسم به خاطر سن از چاله به چاه بیفتم

سلام

از همه دوستانی که در سن بالای 30 ازدواج کردند ممنون میشم تجربیات خود را بگویند و یا سایر دوستانی که در اطراف شون تجربه‌ای دیدند.

من دختری +30 هستم که دارای شغل و موقعیت و درآمد خوبی در شهرمان هستم. اخیر خواستگاری دارم که چندسالی از من بزرگتره (هر دو بالای 30 هستیم ایشان نزدیکتر به 40 سالگی هستند) 

روی کاغذ همه شرایط مناسب ازدواج را دارند. از نظر مالی وطبقه خانوادگی و... هم سطح هستیم و خانواده هامون از هم شناخت دارند و اکی هستند و همان جلسه اول که آنها رفتند کل اعضای خانواده ام به من موافقت شان را اعلام کردند 

مشکلاتی که به نظرم اومد

اول: 

معجزه ازدواج

سلام

من دختری هستم مثل بقیه دخترهای ایرانی. دخترهایی که به‌خاطر حرف‌های اطرافیان ممکنه این‌ حس ‌رو پیدا کنن که سن‌ شون بالا‌ رفته‌ و مجبورن تن ‌بدن‌ به ازدواج با یه ‌فرد نامناسب ‌و غیر هم‌ کفوشون.

خیلی ها توی جامعه، باحرف هاشون حس‌های بدی‌ رو به‌ بقیه القاء می‌کنند، در حالی ‌که، کسی ‌که می‌خواد ازدواج بکنه این‌حس‌ها و ذهنیت منفی سمه براش (ترس‌ نگرانی‌ها مخصوصاً ناامیدی و سوءظن به خدا). روی سرنوشت، آینده ش و واکنش خدا به دعاهاش، تاثیر می‌ذاره. 

لطفاً اگر دیدید فردی مجرده با حرف‌های منفی مون دچار ناامیدی و نگرانیش نکنیم به بهانه واقع‌گرایی! یا اگر خودتون ازدواج نکردید کم‌تر دور ‌آدم‌های منفی برید، و باهاشون بحث نکنید. خلاصه بپیچونید!

اگه دچار تشویش و ناامیدی هستید این راه‌حل رو انجام بدین. در واقع عادتی‌که خودم دارم اینه که وقتی یک حاجت یا آرزویی دارم مثلاً ازدواجم، میرم دنبال کسانی می‌گردم‌ که معجزه‌ای توی زندگی‌شون رخ داده ‌و ‌به آرزوشون رسیدن، مثلاً ازدواج موفق با وجود سن بالا یا شرایط خانوادگی یا ... ، و اون ‌رو بایگانی می کنم تا بتونم حس های بدم ‌رو خوب کنم.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
ازدواج و مسائل گوهران کشف نشده (۱۳۳ مطلب مشابه)

بحث در مورد ازدواج دختر با پسر کوچکتر

سلام

وقت‌تون بخیر

دختری ۳۴ ساله هستم. تا به حال اگر پسری حتی یک سال کوچک‌تر به خواستگاری م می اومد، ردش می‌کردم، چون نمی‌تونستم به چشم فردی پخته که بتونم بهش تکیه کنم نگاه کنم. تا اینکه فعالیت‌های اجتماعی‌م زیاد شد و شناخت بیشتری روی آقایون پیدا کردم، و دیدم می تونم به سن پایین‌تر از خودم هم اعتماد و تکیه کنم. هر چند ته ذهنم باز هم سن بزرگ‌تر از خودم یه چیز دیگه‌ست برام.

می خوام از تجربیات دیگران هم استفاده کنم که آیا خواستگار کوچک‌تر از خودم رو راه بدم؟، تا چند سال کوچک‌تر؟، آخه این اواخر خواستگار ۷ سال کوچک‌تر از خودم هم داشتم!، آیا این ‌قدر کوچک‌تر رو بذارم بعد از صحبت و سنجش اون فرد تصمیم بگیرم، یا همون ابتدای خواستگاری بدون شناخت رد کنم؟ 

ممنون از شما

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
ازدواج با پسر کوچکتر از خود (۲۱ مطلب مشابه) مسائل دختران دهه شصتی (۴۸ مطلب مشابه)

دختری 33 ساله ام، چقدر احتمال داره خواستگار مجرد سر راهم قرار بگیره؟!

24 اردیبهشت 98:

سلام 

اسفند ماه بود که یکی از هم دانشگاهی‌های دوره ارشد (هم اتاقی و دوست یکی از همکلاسی‌های آقا) تو تلگرام پیام داد خودش مودبانه معرفی کرد اجازه گرفت و شماره والدینم رو خواست......ظاهراً تواین مدت امار من رو داشته از همکلاسی‌ها ودوستانم. (نمی دونم چرااونامخفی کرده بودن). یک سال ونیم قبل هم میخواسته اقدام کنه اما ناگهان درگیر بیمار سخت وروند درمان یکی ازخانواده شون شده....هم سن هستیم و شهرهامون ۲ ساعت فاصله هست تشابهات فرهنگی داریم -خط قرمزها و تفکرات مون تا حدودی شبیه هم هست با کمی اختلاف.....خوشبختانه اون زمان در شهر ما خبری از کرونا نبود و حداقل یک مرحله انجام شد.

نمی دونم درسته یا نه وسواس هست یا نه امامیخوام مدت آشنایی رو کش بدم تا عید نوروز-هر چند به علت کرونا کاردیگه ای هم نمی تونیم بکنیم! بااینحال اون ها بامدت آشنایی تا اون زمان موافق نیستند. ارتباط هامون مجازی هست درحال حاضر.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
ازدواج و مسائل گوهران کشف نشده (۱۳۳ مطلب مشابه) مسائل دختران دهه شصتی (۴۸ مطلب مشابه)

چطور به خواستگاری پسر دائیم جواب رد بدم که ناراحتی پیش نیاد

دختری هستم سی و پنج ساله، در آستانه سی و شش سالگی، دانشجوی دکتری، پسر داییم که شش سال ازم کوچکتره ازم خواستگاری کرده. از هر نظر خوبه. مشاور ژنتیک هم رفتیم و مشکلی وجود نداره.

مشاور ازدواج هم رفتیم و مشکلی نبوده، فقط یه مسئله هست. من هیچ نوع تمایل عاطفی و جنسی به ایشون ندارم. البته با سنش مشکلی ندارم. چون خودم همیشه دوست داشتم شوهرم یا همسنم باشه یا ازم کوچکتر باشه. ولی در گذشته هیچ‌ وقت به ایشون به عنوان شوهر یا شریک عاطفی یا شریک جنسی نگاه نکرده بودم.

شاید مثلا برام مثل برادرانم بوده. مثل برادرانم دوسش داشتم و براش احترام قائل بودم و هستم‌، اما تمایل جنسی بهش ندارم. ایشون خیلی ابراز عشق میکنه ولی من عشقی نسبت بهش ندارم و نمیتونم متقابلا بهش ابراز عشق کنم. کاش این موضوع رو به مشاور ازدواج گفته بودم. ولی راستش واقعا نمیدونستم این مسئله رو چطور با مشاور مطرح کنم.

به مادرم هم نمیتونم بگم چون ایشون تفکر بسیار سنتی دارن و معتقدن که عشق باید بعد از ازدواج به وجود بیاد. من دختر خیلی گرمی هستم هم از نظر عاطفی هم از نظر جنسی. تا به حال همیشه نیازهام رو سرکوب کردم و هیچ نوع رابطه جنسی رو تجربه نکردم.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
رد کردن خواستگار فامیل (۲۹ مطلب مشابه)

آیا من در انتخاب همسر وسواس دارم؟

سلام دوستان

دختری هستم 32 ساله. فوق لیسانس مهندسی دارم و شکر خدا تو یه شرکت مشغول به کارم. وضعیت شغلی نسبتا خوبی دارم به طوری که چندین پیشنهاد کاری همزمان هم دارم(البته برای رسیدن به این نقطه تلاش خیلی خیلی زیادی کردم). اعتقادات برام مهمه اما خشکه مذهب نیستم. 

شاداب و سرزنده و خوش مشرب هستم، ظاهر نسبتا خوبی دارم و بی بی فیس هستم. از لحاظ خانوادگی هم سرشناس هستیم و خانواده موفقی دارم.  مساله ای که مدت هاست ذهنم رو به خودش مشغول کرده، اینه که علیرغم اینکه خواستگاران زیادی داشتم متاسفانه هنوز نتوستم کسی رو برای ازدواج انتخاب کنم!  اطرافیان به من میگن سخت گیر هستم، اما خودم فکر میکنم این حق منه با کسی که واقعا دلخواهم باشه ازدواج کنم. 

من از نظر مادیات و پول یا تیپ و قیافه به طرف مقابلم ایراد نمیگیرم اما دیدگاه و افکار و ایمان و عقل و دانایی و خانوادش برام مهمه. من حتی تحصیلات یا نوع شغل طرف مقابلم رو هم کنار گذاشتم تا راحت تر بتونم انتخاب کنم اما نمیشه که نمیشه....

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
نداشتن خواستگار مناسب (۸۱ مطلب مشابه)

تجربیات دخترانی که بعد از 30 سالگی ازدواج کردند

سلام

من تقریبا از سال ۹۴ اینجا هستم، اون زمان ۲۳ سالم بود، پر انرژی و تمام فکرم درس و ادامه تحصیل بود، البته خواستگار هم راه میدادم ولی تو این وادی زیاد نبودم، بعد که با سختی ها و فشارهای جامعه و خانواده بر دختران مجرد بالای ۳۰ سال آشنا شدم ترسیدم.

خواهرانم که دهه شصتی بودن همه قبل ۲۰ ازدواج کردن و برادرهایم هم حداکثر تا ۲۳ مزدوج شدن و من الان ۲۷ سالمه و افرادی که برای آشنایی بهم معرفی میشوند همه سنتی و ۹۹ درصدشون بی نتیجه و فقط یک جلسه تشکیل میشه .و گاهی انقدر ناامید میشم که افکار خودکشی به ذهنم میرسه ، احساس بی ارزشی و طرد شدن بهم دست میده.

این پست زدم و خواستم از افرادی که بالای ۳۰ سال تونستن ازدواج کنند دغدغه ها  و تجارب شون را به اشتراک بگذارند و اینکه چطور تونستند روحیه شون رو حفظ کنند و موفق شدند. شاید برای امثال من راهگشا باشه، بخصوص قدیمی های خانواده برتر که بالای ۳۰ ازدواج کردند مثل خانم ها ... و ... ، البته اگر خودشون دوست داشتن

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
ازدواج و مسائل گوهران کشف نشده (۱۳۳ مطلب مشابه)

احساس میکنم شدم آزمایشگاه حکمت خداوند

سلام

میدونم مشکل من شاید تکراری باشه، اما از غصه زیاد و از شدت و ناراحتی و نا امیدی خوابم نبرد ، نوشتم تا سبک بشم. ببخشید که پراکنده نوشتم همه ذهنم و روحم درگیر هست بگذارید به حساب درد دل . 

دختری 31 ساله هستم . 

مثلا درس خون ، لیسانس ، ارشد و دکترا بی وقفه  قبول شدم، روزانه دولتی دانشگاه خوب با کلی مقاله و استعداد درخشان و ... . دروان تحصیل با کار دانشجویی و وام و اینا گذر کردم ، رشته ام یک رشته آزمایشگاهی عملی سخت بود با استادهایی سخت گیرتر ، دو ساله با نمره عالی از پایان نامه دفاع کردم ، الان در شرایط سختی هستم سخت تر از گذشته .

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
درد دل های دختران و پسران (۲۰۹ مطلب مشابه) ازدواج و مسائل گوهران کشف نشده (۱۳۳ مطلب مشابه)

دارم به خواستگاری که دوستش ندارم فکر می کنم

سلام 

من دختری مجرد بالای 30 سال هستم که در یکی از مقاطع بالا تحصیلی در حال تحصیل هستم ، مادرزادی دچار مشکلی در ناحیه پا هستم، ولی اصلا برام مهم نبود هیچ وقت ... و اعتماد بنفس بالایی داشتم همیشه ، با اینکه این مشکل رو دارم ولی همیشه هر جایی می رم خواستگارهای زیادی دارم . 

ولی نمی دونم چرا نمی تونم مثل گذشته با اعتماد بنفس باشم ، هر موقع خواستگاری برام میاد احساس می کنم من لیاقت آدم های خوب رو ندارم و نمی دونم چرا به شدت احساس بی ارزش بودن می کنم ( دلیلش اصلا رفتار بقیه نیست چون برعکس بقیه همیشه من رو موفق می دونند و بهم انرژی مثبت می دهند) . 

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مشورت در ازدواج خانم ها (۲۳۰۴ مطلب مشابه)

دخترم، در 34 سالگی بالاخره حس ازدواج رو پیدا کردم

سلام

دختری 34 ساله هستم و مجرد. با قیافه خوب و هیکل خوب. (طبق گفته دوست و آشنا و همه ) سنم به ظاهرم اصلا نمیخوره. و همه بدون استثنا تعجب میکنن که 34 سال داشته باشم حتی دوستام اول فکر میکنن که سر به سرشون میذارم.  و بعد با کلی تعجب و زدن به تخته های در دسترس بالاخره قبول می کنن. از یه خونواده سنتی پر جمعیت که مشکل و نقص خاصی نیست.

فقط همون مشکلات خونواده های پرجمعیت که بچه در عین بودن در جمع شلوغ، اما تنهایی هاشو داره... و خیلی زودتر بزرگ میشه ...تنها مجرد خونواده هستم.  سالهاست ورزش میکنم و امسال بعد از سالها، تحصیل رو شروع کردم و ارشد میخونم. به کتاب و فیلم علاقه دارم. مخصوصا فیلم از هر ژانری بسته به شرایط روحیم.

مشکلم مشکلی هست که اکثریت جوونها دارن. بالاخره حس ازدواج رو پیدا کردم. نگین چرا اینهمه دیر، من اینم.  هیچوقت حاضر به ازدواج نشدم. با توجه به اینکه خونواده پرجمعیتی هم دارم، خواستگارهای متفاوتی در گذشته داشتم و الان هم کم و بیش هست. اما همیشه با بحث ازدواج مشکل داشتم و فکرم این بوده که اون شخص خاص هست که باید منو یاد ازدواج بندازه، نه اینکه برای تکثیر و ادامه بقا و نسل ازدواج کنم. و اینکه برام عشق یکیه و خدا یکی.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مشورت در ازدواج خانم ها (۲۳۰۴ مطلب مشابه) ازدواج و مسائل گوهران کشف نشده (۱۳۳ مطلب مشابه) مسائل دختران دهه شصتی (۴۸ مطلب مشابه)