ما دخترا قبل از ازدواج باید آشپزی بلد باشیم؟
دخترای مجرد، آشپزی بلدید؟
آیا این موضوع برای پسرا مهمه؟
در مورد آشپزی:
فلسفه آشپزی کردن در خونه چیه ؟
آیا دختران امروزی به هنر آشپزی اهمیت میدن ؟
اگه دختری آشپزی بلد نباشه شما قیدش رو می زنین؟
مادر زنم میگه دخترم مامانیه، آشپزی بلد نیست
سلام دوستان عزیز
دختری هستم که تازگی ها ۲۰ ساله شدم، بجز ماکارونی و برنج هیچ غذایی بلد نیستم درست کنم یعنی تمرین نکردم در حالی که ۲ تا از دوستام با اینکه یکی شون هم از من کوچیکتره بهترین غذا ها رو درست میکنن، ولی من راستش اصلا سعی نکردم و وقت نذاشتم.
از غذایی که مامانم آماده کرده خوردم و درس خوندم!!! ولی خب ماکارونی هم خداییش حرف نداره یعنی استعدادم خوبه، حالا سوالم از خانم ها اینه که شما قبل ازدواج تون آشپزی بلد بودین یا وقتی ازدواج کردید به مرور یاد گرفتید، یعنی لازمه الان منم وقت بذارم واسه یاد گرفتن آشپزی یا بذارم کم کم بعد ازدواج دیگه مجبورم و یاد بگیرم.
درسته درس میخونم در آینده ان شاء الله کار، اما خب حقیقت زندگیه و آشپزی هم در درجه اول به نظرم یه هنره. ممنون میشم هم خانم ها و هم آقایونی که تجربه مناسبی دارن راهنماییم کنن.
سلام به همه عزیزان خانواده برتری ...
من حدود 1 سال و خورده ای میشه که خانواده برتر رو میشناسم و روزی بین 3 تا 5 بار میام اینجا تا از مطالب عزیزان استفاده کنم. من رضا هستم و احتمالا کسی منو نشناسه چون زیاد اینجا کامنت نمیذارم.
مشکلی که بهش برخوردم اینه که ممکنه به زودی ها ازدواج کنم و البته تمام معیارام رو که زیر و رو کردم دیدم یه معیار عجیب دارم و هر چی سعی میکنم وانمود کنم مهم نیست نمیشه ...
من برام خیلی مهمه که همسرم یه آشپز خیلی درجه یک باشه که بتونه غذاهای خیلی خاص درست کنه ( باور کنید نمیتونم جلوی خندم رو بگیرم ببخشید ) ولی خیلی مهمه و برام تبدیل به ترس شده که مبادا آشپزیش خوب نباشه و بیچاره بشم . افرادی رو مد نظر داشتم اما چون احساس کردم ممکنه آشپزیش خوب نباشه اصلا حرفشم پیش نکشیدم...
سلام خدمت کاربران گرامی
سوال من اینه چگونه بدون کمک مادرم و بدون رفتن به کلاس آشپزیی یه کدبانو عالی بشم؟
راستش من عاشق و شیفته هنر آشپزیی هستم. مادرم نمیتونه بهم یاد بده چون مریضه دیابت داره، برای زخم های پاش بده بیاد تو آشپزخونه و همین طور کمرش هم درد میکنه که با عصا راه میره، هزینه های کلاس آشپزیی هم بسیار بالاست و پول ندارم بدم، من بخوام حتی حلوا و شله زرد درست کنم به تنهایی خب یه چیز شیرینه و مادرم نمیتونه تست کنه چون دیابت داره. پس نمیتونم بفهمم که خوب شده یا نه یا هر غذای شیرین دیگه یی رو، از اون جایی که بابام تا حالا به دست پخت مادرم عادت کرده، منم میخوام یه کدبانو عالی بشم دقیقا مثل مادرم. و خودم علاقه زیادی به این هنر زیبا دارم.
یعنی در عرض سه ماه تلاش کنم میتونم دست پختم رو بهتر کنم، مامانم اختیارات زیادی الان بهم داده، گفته میتونی مواد غذایی رو راحت بدون ترس استفاده کنی و یاد بگیریی و تجربه کسب کنی حتی خراب بشه مهم نیست، من واقعا از مادرم ممنونم که تو این اوضاع گرونی مواد غذایی میذاره یاد بگیرم و تجربه کسب کنم.
بعضی وقت ها انگیزه م رو از دست میدم تا خورشم شور میشه یا برنجم نمک نداره، به نظرتون چطوری روحیه مو حفظ کنم و ناامید نشم؟