با سلام و احترام خدمت کاربران محترم

پسری هستم ۲۶ ساله و دانشجوی سال سوم پزشکی، که قبلاً لیسانس گرفتم و سربازی رفته ام، موضوعی که خیلی اذیتم می کنه بالاخص جدیداً که به خاطر کرونا خونه نشین هم شدم و بیشتر به این چیزها فکر می‌کنم تو تنهایی خودم، نگرانی از آینده است که همین طور سنم میره بالا و من هیچ پس اندازی ندارم و جز یک خودرو معمولی و مقدار اندکی سرمایه (5 میلیون تو بانک) و اینکه حس می‌کنم از همسن و سال هام که مشغول به کار هستند و درآمدی دارند و بعضی هاشون خونه دارن و ازدواج کردند عقب افتادم.

خودم تدریس می‌کردم و وابستگی مالی به خانواده ندارم ولی این روزها بیکاری حسابی دیونه ام کرده و باعث میشه پیوسته خودم رو سرزنش کنم، اعتماد به نفس زیادی هم ندارم که احتمالاً ریشه در خانواده و کودکیم داره، به خودم می گم تو الان باید تو این شرایط به یک ثبات مالی می‌رسیدی و حداقل توان اداره یک زندگی رو می‌داشتی ولی در واقعیت چنین نیست، به نظر شما این افکار چه مقدارش درست و منطقیه؟، آیا من عقب افتادم از قافله ی زندگی و همسن هام؟ 


↓ موضوعات مرتبط ↓ :
موفقیت در زندگی (۱۰۴ مطلب مشابه) خودسازی در پسران (۱۹۹ مطلب مشابه) مسائل دانشجویان (۸ مطلب مشابه)