بعد از دوست شدن به یه استرسی، منم شبیه اون شدم

سلام

من 25 سالمه، جنسیتم خانوم هست.

یه سوال داشتم که امیدوارم از دوستان مشورت های خوبی کسب کنم، مشکل من استرس هست. اما تاریخچه استرس من از کجا اومده؟، من قبلا از دوم دبیرستانم اصلا استرس نداشتم به هیچ عنوان حتی نمیدونستم چیه و اعتماد به نفس کامل و ایمان به خدا و خودم داشتم.

اما متاسفانه دوم دبیرستان با یه دختری دوست شدم که بی نهایت استرسی بود در حد اینکه از استرس بدنش میلرزید، واقعا میرزید تن و بدن و دستش و دندون هاش به رعشه می افتاد. هر چه قدر اوج استرس اون دختر رو بهتون بگم کم گفتم، اونقدر که حس میکردی برق اون رو گرفته.

خلاصه من برام عجیب بود که چرا برای  نمره یا امتحان یا هر چیز دیگه استرس داره و هیچ وقت خودم از این اخلاق ها نداشتم. 

در نهایت قضیه دوستی من با این دختر خانم من درست شبیهش شدم و انگار تو روح جسمم پر از استرسه و اصلا حالت طبیعی نیست در حدی که مواقع هیجان انگیز یا استرس دستانم میلرزه و لبام و دندون هام میلرزه و حس میکنم قلبم داره از حرکت میافته.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
اضطراب و استرس (۲ مطلب مشابه)

در شرایط سخت زندگی، چطوری استرس رو از خودتون دور می کنید؟

سلام 

من یک پسر 31 ساله ی مجرد هستم از جوانی کار میکنم، به خاطر مشکلات مالی نتونستم برم دانشگاه و به کاسبی مشغول شدم به خاطر اشتباه پدرم بر شکست شدم و بدهکار هم شدم، رفتم دنبال یه کار که البته پول زیادی توش نبود کم کم بدهکاری هام رو صاف کردم.

الان تازه دوباره از صفر شروع کردم، اونم منی که وضعم خوب بود، یک باره به شدت زمین خوردم الان استرس زیادی وجودم رو گرفته و زندگی برام جهنم شده، اونم با این شرایط وحشتناک گرونی و تنها آرزوم مردنه که البته نه اومدن مون دست خودمونه و نه رفتن مون و محکوم به تحمل سختی ها هستیم.

از زندگی خسته شدم دیگه انگیزه ای برای زندگی ندارم، کلا از این دنیا متنفر شدم، انگار دنیای من نیست همه ش بی عدالتی  هستش، ما تو دنیایی هستیم که یک مرد تا پول نداشته باشه پشیزی ارزش نداره.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل پسران جوان (۱۵۳۹ مطلب مشابه) درد دل های پسران (۹۷ مطلب مشابه)

همیشه دوست داشتم در تمام موقعیت ها آرامش داشته باشم

سلام دوستان

یه مشکلی هست خواستم در میون بذارم که کمکی بهم بشه، من 21 سالمه و آدم استرسی هستم خیلی زیاد، توی اینترنت راجع به نشونه های رفتارهام خوندم نوشته بود که این ها نشونه های هراس اجتماعیه، یعنی کسی که میخواد توی یه جمعی مثل دانشگاه بره مدام استرس داره که نکنه اتفاقی بیافته ضایع بشه یا با کسی حرفش بشه و تحقیرش کنن.

خیلی وقته اینجوریم منتهی دیگه این استرس کلافه م کرده و یه وقت هایی میتونم کنترلش کنم ولی بازم بعد یه دوره استرسه میافته به جونم، همیشه دوست داشتم در تمام موقعیت ها آرامش داشته باشم و یه جورایی بیخیال که مهم نیست چه اتفاقی واسه م بیافته.

یه سری آدم ها رو میبینم مشکلات توی زندگی زیاد دارن ولی اصلا ناراحت نیستن یا بهتره بگم که خیلی مهم نیست واسه شون و به نظر من کار درست رو اون ها انجام میدن و آدم سالم اون ها هستن.

یه مدافع حرم بود داعشی های میخواستن ببرن سرش رو ببرن بنده خدا، ولی فیلمش رو نشون میداد هیچ استرسی توی چهره این آدم نبود و واقعا شجاعت رو میشد توی چهره ش دید، اصلا حقیقت امر اینه که من آدم ترسویی هستم و از این خصلتم واقعا بدم میاد.

↓ موضوعات مرتبط ↓ :
مسائل پسران جوان (۱۵۳۹ مطلب مشابه) خودسازی در پسران (۲۳۱ مطلب مشابه)