با سلام

من یک دختر زیر ۲۵ سال هستم .  سوالی مدتی برایم پیش آمده که من فرد نرمالی هستم یا خیر .

اول توضیح مختصری درباره خودم :

دانشجو ، محجبه ، اهل آرایش نیستم ، با آقایون در دانشگاه اگه ضرورتی پیش بیاد صحبت میکنم ولی معمولا وقتی لازم هست صحبت کنم مودبانه و رسا میتونم حرفم رو بزنم . تو دانشگاه نسبتا فعال هستم در زمینه های درسی و غیر درسی .

من مشکلم این هست که خیلی آدم احساساتی هستم یعنی درباره همه چه زن و چه مرد .‌ اوایل دانشگاه خیلی خوشحال بودم که در دانشگاه  درگیر عشق و عاشقی نشدم و همه هم کلاسی ها را به چشم برادری می دیدم . مخصوصا این که باهاشون صمیمی هم نمی شدم روی این موضوع اثر داشت .

ولی الان مشکل اصلی ام این هست بعضی از آقایون سال بالایی دانشگاه رو که می بینم و از فعالیت ها و رفتارشون به نظر میاد آدم خوبی هستن ، دیگه یکم سختم میشه چون وقتی تو دانشگاه بعضی هاشون رو می بینم یکم هول میشم چون نا خود آگاه این موضوع تو ذهنم میاد که اگه ایشون بیان خواستگاریم به نظرم مورد مناسبی میان . برای همین یکم هول میشم و سعی میکنم برم جایی که نبینمشون . و از دست خودم عصبانی میشم . به نظرتون این رفتارم نرمال هست که این فکر درباره بعضی آقایان  به ذهنم میاد ؟ البته این طوری نیست که عاشقشون بشم .

( چون من قبلا چیزی شبیه عشق رو فکر کنم تجربه کردم چند بار ولی به نظرم شبیه همین حس ها بوده فقط خودم به این فکر هام بها داده بودم و بال و پر دادم و جدی گرفته بود ) . من الان یه کم‌ خسته شدم از این فکر ها . خودم رو مشغول می کنم و برنامه ریزی نسبتا دقیقی برای کار هام دارم ولی بازم تو دانشگاه گاهی در حد کوتاه این فکر ها به ذهنم می رسه . دلم میخواد همه پسر هایی که به نظرم خوب و مومن میان رو برادرانه دوست داشته باشم نه که به این فکر کنم اگه بیاد خواستگاریم چقدر خوب میشه .


مردم در مورد این موضوع (۳۹) نظر داده اند، برای مشاهده بخش نظرات کمی پایین تر بروید
↓ در مورد این موضوع بیشتر بخوانید ... ↓ :
مسائل دختران جوان (۱۹۲۱ مطلب)