سلام خدمت کاربران محترم سایت

میخوام از خواهر های عزیز سایت راهنمایی بگیرم

دختر بیست و چند ساله ای هستم ، تمام سعی م رو کردم که بنده ی خوبی برای خدا باشم ..
بگذریم .. این رو گفتم یه پیش زمینه ای تو ذهنتون باشه . مشکلم اینه که آدم متوهمی هستم .. !
یعنی از نگاه پسر ها برای خودم فکر و خیال میکنم . این موضوع منو تو دانشگاه خیلی آزار میده .. سعی میکنم سرمو بندازم پایین و به آقایون نگاه نکنم که مبادا متوجه نگاه پیوسته ای به خودم بشم اما خب .. گاهی متوجه میشم . تپش قلبم بالا میره .. خیلی احساس گناه میکنم . مطمئنم هیچ عشق و علاقه ای بوجود نمیاد اما توهم اینکه طرف منو دوست داره ولم نمیکنه . خانم ها میدونن همین فکر که طرف دوستت داره هر چقدر هم طرف رو برای خودت مناسب نبینی ، ذهن رو مشغول میکنه .

این مشکل رو نه فقط در دانشگاه ، خیلی جای دیگه هم دارم . مثل نوجوان ها نگاه نامحرم رو میذارم به حساب علاقه و این دست خودم نیست واقعا . خیلی با خودم میجنگم .. خدا رو صدا میزنم .. دعا میکنم ..

سعی میکنم عیب و ایراد های ظاهری طرف رو برای خودم مرور کنم تا از ذهنم بندازمش اما میدونم که این راهش نیست .

اگه سوره یا دعا یا ذکر خاصی سراغ دارین که منو نجات بده از این حس بد و آزار دهنده ممنون میشم بگین . یا اگه راهکاری دارید که رو خودتون جواب داده .. ممنون میشم راهنماییم کنید .

میدونم که این مشکلم از کجا آب میخوره . فکر میکنم بخاطر این بوده که مورد توجهات عاطفی و محبت پدرانه قرار نگرفتم . ولی کاری از دستم برنمیاد ..


برای مشاهده ی نظرات مردم در این مورد کمی پایین تر بروید
موضوعات مرتبط - با کلیک روی کادر یا کادرهای زیر مطالب بیشتری را در این مورد خواهید دید :
مسائل دختران جوان