سلام

دختری 23 ساله و دانشجوی ترم آخر  پرستاری هستم. مانتویی هستم آرایش میکنم اما موهامو بیرون نمیذارم. با پسرا گرم نمیگیرم اما سلام و احوال پرسی میکنم در همین حد با پسرا رفتار میکنم و کلا آدم کم حرف و آرامی هستم  .  پسرای زیادی تو دانشگاه و حتی تو بیمارستان نگام میکنن واسم میخندن دور ورم تاب میخورن که قشنگ مشخصه قصدی دارن .

منم وقتی این رفتارشون رو میبینم بی تفاوت رفتار میکنم. بی محلی نمیکنم خودمم نمیگیرم فقط آروم سرمو می ندازم پایین رد میشم همین.  اما هیچ کدوم نمیان مستقیم بهم ابراز علاقه کنن تا حالا حتی نیومدن پیشنهاد دوستی یا آشنایی بدن نمیدونم چرا دوست دارم علت اینو بدونم .

مثلا تو دانشگاه مطمئن بودم چند نفر دوستم دارن اما حتی یه نفرشونم پیشنهاد دوستی یا ازدواج  بهم نداد همه فقط در حد نگاه و خنده و چرخیدن دور و ورم همین و تمام. 

تو بیمارستان هم یکی از پزشکا بهم توجه میکرد همیشه موقع حرف زدن در مورد مسائل کاری و بیمارا زل میزد تو چشمام عاشقانه نگام میکرد  یا تحویلم میگرفت اونم همیشه اطرافم می چرخید اما حتی اونم نیومد بهم ابراز علاقه کنه منم بهش علاقه مند شدم اونم فهمید که دوستش دارم  اما کاری نمیکنه هیچ کاری الانم فوق تخصص قبول شده داره میره و من دارم دیونه میشم 😞

چرا همه پسرا فقط نگام میکنن چرا هیشکی نمیاد جلو چرا هیچ کسی بهم ابراز علاقه نمیکنه نیاز عاطفی شدیدی پیدا کردم احتیاج دارم به یه رابطه عشقی دو طرفه اما انگار قرار نیست واسم اتفاقی بیافته همه فقط نگام میکنن خیلیا نگام میکنن  هیشکی نمیاد جلو. نمیدونم چرا به نظر شما چرا کسی نمیاد من چه رفتاری باید داشته باشم یعنی اشکال از رفتار خودمه ؟

حتی وقتی سال اول دانشگاه بودم یکی از پسرای دانشگاه بود که اونم همیشه نگام میکرد مذهبی بود ازش خوشم می اومد بعد اونم هیچی نگفت درسش تمام شد و رفت بعد از کسی شنیدم که اون پسر عاشقم بوده... 

واقعا نمیدونم چیکار کنم انگار قرار نیست هیچ وصلی باشه حس میکنم هیچ وقت ازدواج نمیکنم. دوست دارن و نمیان جلو آخه چرا .... انقدر احساس تنهایی میکنم که از زندگی عقب موندم به درسم و خودم دیگه نمی رسم بی توجه شدم همش دوست دارم بخوابم یا تو نت باشم به شدت افسرده شدم حتی حوصله سفر رفتن هم ندارم انقدر افسرده بودم که تابستون هر چقدر دوستم اصرار کرد باهاشون برم اردوی مشهد قبول نکردم احساس خستگی شدیدی دارم .  

کاش بگین اشکال کار چیه یعنی من باید با پسرا بگم و بخندم تا همچی درست شه و بیان  جلو؟ من لنگ اومدن هر پسری نیستم فقط خب دوست دارم یکی بیاد جلو و بدرد هم بخوریم و همون یه نفر واسم کافیه اگه کسیو داشتم میتونستم به زندگیم برسم.

شما بگید من چیکار کنم ؟ کمک کنید