سلام من خانوم هستم
به خاطر کمبود وزن شدید تصمیم گرفتم برنامه ورزشی و تغذیه از پیجی بگیرم متاسفانه مربی بدنسازی و کسی که برنامه می دن آقا هستن.
اما پشتیبان شون خانوم هستن باید براشون عکس فرستاد یا سایز بازو و.... فرستاد من عکس نفرستادم و اندازهارو فرستادم به نظرتون اشتباه کردم؟
سلام دوستان
میخواستم از این خانم هایی که بدنسازی کار کردن سوال کنم که آیا واقعا تاثیری تو هیکل تون گذاشته؟، این تاثیر تو چه مدت ایجاد شده؟، آخه باورش واسم سخته که واقعا بدنسازی تاثیرگذار باشه، ما مثل مردها نیستیم، اونا به خاطر تستسترونی که دارن راحت عضله میارن و بدن شون فرم میگیره، من تا حالا سه چهار بار ثبت نام کردم، هر بارم سه چهار جلسه بیشتر نرفتم. هیچ تغییری نمیکرد هیکلم، بعد هم اون هایی که تو باشگاه بودن اکثرا هیکل هاشون درب و داغون بود، خود مربی ها هم که فوقش معمولی بود بدن شون.
واسه همینم احساس میکنم واسه خانم ها بدنسازی تاثیر چندانی نداره، فرم هیکل تو ما بیشتر به ژنتیک ربط داره، من هیکلم مدلش خوبه، اضافه وزن دارم اما مشخص نیست چون چربی هام جاهای خوبی انباشته شده و شکم پهلو ندارم، چند بارم که رفتم باشگاه مربی ها بهم گفتن بدن بدی نداری.
اما با اینکه ظاهر بدنم خوبه در اصل همه ش چربیه وقتی راه میرم رون هام عین ژله میلرزه، وقتی بازوم رو بالا میبرم پشت بازوم آویزون میشه، داداشم همه ش مسخره م میکنه، هی میگه برو باشگاه.
من ۳۳ سال دارم و ۳ ساله که متاهلم و بچه نداریم. باشگاه رشته فوتسال ثبت نام کردم اما میترسم که پیشرفت نکنم. چون عینکی هستم و نمیشه با عینک دنبال توپ دوید. تازه عینک جدید گرفته ام و برای عمل لیزیک باید حداقل یک سال عینک بزنم تا شماره چشمم ثابت بشه. ضمنا میترسم در این مدت باردار بشم و مجبور بشم ورزش رو بذارم به کنار و افسرده بشم.
کمی ناامید شده ام بهم روحیه بدهید تو رو خدا...، مجرد که بودم برادر معتاد داشتم نمیذاشت سراغ چیزی برم، اذیتم میکرد، اذیت هاش روی دانشگاه، ورزش، کلاس زبان و ... من تاثیر گذاشت و همه رو گذاشتم کنار. الان از دست خودم ناراحتم که چرا تحت تاثیر برادر معتادم قرار گرفتم.
الانم که سنم رفته بالا و شرایطم اینجوری است.
سلام
دختری ۲۳ ساله هستم که چند ساله پشت کنکورم و امسال خدا رو شکر قبول میشم در رشته پزشکی، یه سوال دارم من تا الان چون دانشگاه نرفتم اطلاع درستی از زمان بندی های کلاس های دانشگاه ندارم ، سوالم این هستش که یه دانشجوی پزشکی آیا وقت آزاد برای ورزش خصوصا رشته های ورزشی رزمی داره؟
تا الان رشته های رزمی کار نکردم اما هفته ای سه بار رو تمرینات باشگاهی داشتم و هرگز ورزش رو تو زندگیم رها نکردم و دلم نمیخواد حالا که دانشگاه میرم ورزش رو رها کنم و تصمیم دارم که حرفه ای تر ادامه اش بدم، فقط نمیدونم آیا یه دانشجو وقت این کارها رو داره یا نه؟
از دختر خانوم ها و آقا پسرهای سایت که تجربه ورزش خصوصا ورزش های رزمی تو دوران دانشگاه شون رو دارن خواهش میکنم که لطف کنن و من رو راهنمایی کنن
ممنون
سلام
مهربان بانو هستم. می خوام بعد کنکور ارشدم، کلاس ورزشی برم ولی نمی دونم چه ورزشی، قدم ۱۸۰ و وزنم ۶۷، چون قدم بلند بود رفتم والیبال، اینجوری بودم که یه مدتی می رفتم دوباره درس هام که شروع می شد یا سخت می شد ول می کردم، شاید اگه از اون موقع حرفه ای کار کرده بودم و هدفمند و به خاطر درسم ول نمی کردم الان تو تیم بانوان بودم.
ورزش های شنا، اسکیت، زومبا رو هم قبلا رفتم ولی ادامه ندادم فقط چند جلسه ای رفتم و تمام، کاراته هم قبلا رفتم ولی چون صافی کف پا دارم گفتن که دیگه نباید ادامه بدی، ژیمناستیک هم وقتی بچه بودم رفتم، جدیدا با خودم فکر کردم که چه کاریه مثلا برم ایروبیک یا پیلاتس یا چنین رشته های ورزشی به جای این جور ورزش ها، ورزشی رو برم که حرفه ای کار کنم.
ورزش هایی مثل ایروبیک، کراس فیت و ...، به نظرم برای کارکردن حرفه ای نیستن در مقایسه با ورزش هایی مثل شنا یا والیبال، بسکتبال، ... (منظورم اینه که جهانی نیستن رشته هایی که اول گفتم فقط برای این هستن که بری اوقات فراغتت رو تو باشگاه بگذرونی لاغر کنی یا چاق کنی یا تناسب اندام ولی رشته هایی مثل شنا رو می شه حرفه ای دنبال کرد و مقام کسب کرد)، می خواستم راهنماییم کنید که چه ورزشی برم حرفه ای کار کنم؟