راستش نمیدونم دوستم داره یا نه، خیلی درگیرش شدم، باید بگم که دوسش دارم و در واقع اینکه بفهمم اونم دوستم داره برام مهمه واقعا، همه چی از چشم تو چشم شدنی شروع شد که دو دقیقه طول کشید، یعنی نه مثل سریال ها. 

داشتم در رابطه با موضوعی بهش توضیح میدادم و به صورت اتفاقی دو دقیقه ی تمام به چشم هاش خیره بودم، و از همون جا ازش خوشم اومد. شاید مثل بچه های نوجوون به نظر برسه اما نمیدونم منی که دهه هفتادی هستم چرا این طوری عاشق شدم؟

پسر مغروری هستش، با این حال خوش برخورد و مهربون، از این دسته پسرهایی که عمرا به یکی بگه دوستت دارم، و از دوستاش شنیدم این عمرا عاشق کسی بشه، یعنی از موقعیت شغلیش از رفتارهاش معلومه که توقعات بالایی داره، من سعی کردم جلوش خودم باشم. 

یه شخصیته شیطون و با حال میگن دارم، من با اینکه ادب رو توی صحبت باهاش رعایت کردم هر موقع که دیدمش نتونستم جلوی این دو رفتارم رو بگیرم که منه واقعیه چند باری باعث خنده ش شدم، تا حالا هول شده جلوم و ... ، تا حالا دیدم داره یواشکی نگاه میکنه، اما من هر بار گذاشتم به پای اینکه اتفاقی بوده، نمیدونم واقعا از طرفی با خودم میگم هر قدر هم شیک و مرتب باشم عاشق یکی مثل من نمیشه، هر قدر هم سعی کنم خوب و آراسته باشم نه موهام بلونده نه هم دوست دارم ابروهام رو رنگ کنم. 


↓ موضوعات مرتبط ↓ :
عشق یک طرفه (۱۹ مطلب مشابه)