سلام

یه دختر هستم اوایل 20 سال . سنی ندارم  ولی چون یکی دو سال تو زندگیم مشکل داشتم ظاهره ام رو به روز بی کیفیت تر شد . البته قبلشم خیلی خوشگل نبودم ، ولی خب پوستم نرم بود . موهام پرپشت و مواج بود ، قد بلند بودم و لاغر و مانکن ، الان ولی نه ، خیلی لاغرم شدن دو تا استخون ، پوستم حس میکنم داره روز به روز بدتر میشه ، ریزش مو گرفتم ، جلو سرم کم پشت شد بقیه موهامم زبر و تار و نازک شده و همش تو هم گره میخوره. شبیه علف ... ، عینکی شدم و ...

همیشه وقتی تو خونه ام تو اتاق تنها میشینم و با خودم فکر میکنم ، چهره ای که از خودم میاد تو ذهنم خیلی برام آزاد دهنده اس ، به این فکر میکنم که حالا ازدواج کردم ...حالا همسرم اومد نشست نزدیک و سرش و اورد نزدیک صورتم... خب پوست که بده دماغم که تو ذوقش میزنه. اگه دست کرد تو موهام چی ...

این فکرا آزارم میدن. مثه یه رشته فکر وسواس گونه مدام تو سرم تکرار میشن به حدی که گریه میکنم  و هر شب با چشم خیس میرم به خواب .

این موضوع حساسیتم رو ظاهرم از زمانی بدتر شد که یه آقا پسری خیلی دور و بر من میومد و باهام مهربون بود و هی پافشاری میکرد که باهام آشنا بشه .خدایش هم پسر خوب و خانواده داری بود خانوادشو میشناختم .

اما من از ترس اینکه بهم پیشنهاد ازدواج بده  ازش دوری کردم تا همه چیز تموم شد. چون هر جوره فکر کردم دیدم چهره و اندام و اخلاق و ... چیزی نیست که  به درد اون پسر بخوره .

آخه میدونید اون خیلی جذاب  و مردونه بود. ولی من که بهتون گفتم، چهره ام دخترونه نیست تازه رفتارمم دخترونه نیست. نه ناز بلدم نه صدام آهنگین نه شیطون و لوسم. میدونید چی میگم؟ مثه اون عروسکایی که  پسرا دوس دارن نیستم ( حالا این جمله رو گفتم پسرا ناراحت نشن و بیان اعتراض کنن که چرا شماها به ما پسرا میگین ظاهر پسند ، منظوری نداشتم، حق میدم که شماها دخترای خوشگلو دوس دارید چون خودمم همیشه حسرت دخترای ناز و خوشگلو خوردم ، خدایش هم تا حالا از هیچ پسری بابت ظاهرم سرزنش ندیدم ..ولی تا دلتون بخواد توسط هم جنسام مسخره شدم ... )

من خانواده ام زیاد مایل نیستن پول خرجم کنن پس نمی تونم تو فکر عمل و دکتر و  ... باشم
گفتم شاید بهترین راه این باشه که فکرمو عوض کنم . جوری که ذهنیت یکم نسبت به خودم مثبت بشه یا حداقل بتونم بیخیال چهره ام بشم تا در آینده بتونم ازدواج کنم .

نگید علف باید به دهن بزی شیرین بیاد و اگه طرفت تو رو پسندید پس دیگه مشکلت چیه... چون میدونم اگه حتی همه دنیا هم بهت بگن خوشگلی ولی تو ذهنیتت نسبت به خودت منفی باشه بازم زجر میکشی.حرفای بقیه رو باور نمیکنی و از رابطه ات لذت نمیبری...

چطور حال خودمو بهتر کنم ؟