سلام دوستان

دارم به 27 سالگی نزدیک می شم... به لطف پروردگار از بابت خانه و مسکن شخصی و کار و حقوق تأمین هستم و کارمند بوده و حقوق مکفی دارم و خونه شخصی دارم و خودرو هم خودم فعلا اقدام به خریدش نمی کنم.

از جهت خلق و خو و ادب و شخصیت اجتماعی هم الحمدالله میگن بد نیست... خیلی ها هم میگن عالیه... خیلی ها میگن کاش جات بودیم... نمی دونم...ان شاء الله خوب باشه.

از جهت ظاهری هم خودم چهره م رو متوسط به پایین می دونم... اگر چه بقیه متوسط می گن.. اما الحمدلله قد و هیکلم مناسب هست. 185 به بالا قدم هست و تیپم رو خودم خیلی دوست دارم.. بقیه هم همیشه ازم به خاطر خوشلباسی و همیشه مرتب پوشی و خوش تیپی تمجید کرده اند..

از جهت دینی هم سرم تو کار خودم هست... خدا رو شکر در بین اهل فامیل به خوش دینی و قرائت قرآن و ادعیه و دست به خیری معروفم.. لکن خدا اعلم به انسان است از خود او ... خدا خوبی ها را قبول و بدی ها را پاک کند.

خلاصه...دیگه وقت ازدواجم هست... اصلا کم کم داره می گذره.. خصوصا که این دوران چقدر گذراست... آه از جوانی..

اما یک احساس ترسی هنوز هست... توکل بایدم... اما هنوز ترس هست... ترس از پا پیش گذاشتن...

پیشنهاد و مطلب و مشورتی داشتید بگید.. می خوام کم کم اقدام جدی بکنم... هر پیشنهاد و نظری داشتید در رابطه با بالا بردن ضریب موفقیت در زندگی زناشویی منو بی نصیب نگذارید.

یا علی