سلام 

۳۳ سالمه و نه ساله با فرزند اول خانواده ای ازدواج کردم و طبقه دوم خانه پدر شوهرم زندگی میکنم دو تا بچه دارم ، مشکلات خیلی زیادی رو تجربه کردم خیلی خیلی زیاد ، خیلی شب ها با گریه خوابیدم ، ولی الان دیگه عادت کردم ، هنوزم گاهی اشکم در میاد ولی خب عادت کردم ، یه سری مشکلات حل شدن ، یه سری مشکلات باهاشون کنار اومدم و یه سری هنوز عذابم میدن ، حالا صاحب آپارتمان شدیم که نصف خونمونه .  

آپارتمان نشینی سخت نیست ؟ سر و کله زدن با همسایه ! مزاحمت همسایه مرد ! عشوه همسایه ی زن ! مساحت ! من به خونه ی بزرگ عادت کردم . در کل میترسم چند سال مشکلات اینجا رو تحمل کردم حالا که به آسایش تقریبا نسبی رسیدم برم اون جا و تازه با مشکلات اون جا شروع بشه و سرو  کله بزنم ، پیر شدم رفت ! 

نکته : 

خروجیه رفت و آمدمون جداست اما صداها واضحه و میفهمن کی میاد کی میره و اونام فضول

تربیت بچه خیلی برام مهمه که اونا تا الان بچه اول رو لوس کردن و وابسته به خودشون

شما باشین ترجیح تون اینه که بمونین یا برین ؟

((لطفا عقلانی و بی طرف جواب بدین نه احساساتی))


↓ مجموعه مطالب مرتبط ↓ :
تربیت رفتاری پسران (۸۲ مطلب)
تربیت رفتاری دختران (۶۶ مطلب)

مردم در مورد این موضوع (۳۸) نظر داده اند، برای مشاهده بخش نظرات کمی پایین تر بروید