سلام

این یه تحلیل ادبی نیست ...

ساده بگم ، توی ادبیات عاشقانه بسیار دیده ایم که از دلبری های معشوق صحبت میشه و مثلا شاعر درباره راه رفتن معشوقش حرف میزنه :

نیاید این خرآمیدن ز طاووس 

یا:

می آیی و می روم من از هوش

یا شاعر از طرز حرف زدن طرف تعریف میکنه : 

لحن گیرای صدایت زود عاشق می کند 

جان من تا میشود با هیچکس صحبت نکن

اگه بخوام مثال بزنم زیادتر از این حرفهاست، حرف از چشم و ابروی زیبا نیست، خلاصه بگم چیزی که در واقعیت هست اینه که طرف داره فقط راه میره یا داره حرف میزنه یا حتی هیچ کاری نمیکنه :

اخم هایت، خنده هایت ، آن نگاه ساده ات

گرمی تند نفس هایت تفاوت می کند

ولی یکی عاشقش میشه

میدونم که خیلی افراد به خاطر تقوای بالایی که دارن علی رغم زیبایی و جذابیت بالا دست به خود نمایی نمی زنن و کسانی هم علی رغم زشتی ظاهر باز هم خودنمایی میکنن ولی سوال من اینه که آیا میشه واقعا کسی عاشق راه رفتن کسی بشه ؟ عاشق نفس کشیدن کسی بشه ؟

آیا کسانی که دلبری میکنن الزاما خودنمایی می کنن؟ یا ممکنه کسی بدون هرگونه خودنمایی باز هم جذاب باشه ؟ یا اینکه  واقعا :

پری رو تاب مستوری ندارد

در ار بندی ز روزن رخ نماید

واقعا کسانی که جذاب هستند و نگاه همه را جلب میکنن از عمد دارن عشوه میان ؟ دست خودشون نیست با ناز و ادا راه میرن و حرف میزنن ؟ بارها دیدیم که خیلی ها توی خیابون یه سوال میکنن ولی طرف مقابل غش میکنه ، این سوال کلیه مربوط به دخترام نیست  بین پسرام جور دیگه ش هست . 


↓ مجموعه مطالب مرتبط ↓ :
مسائل پسران جوان (۱۳۷۸ مطلب)
مسائل دختران جوان (۲۲۲۷ مطلب)

کاربران خانواده برتر در مورد پست (ممکنه کسی بدون هرگونه خودنمایی باز هم جذاب باشه ؟) ، (۱۶) نظر داده اند، برای مطالعه نظرات کمی پایین تر بروید