سلام

باید و نبایدهای رابطه‌ی جنسی
(نگاه فقهی گذرا به احکام همبستری)

دین اسلام که شریعت کامل و شاملی برای حیات بشر دارد و به تمامی نیازهای بشر که امروزه دانشمندان طبقه‌ بندی کرده‌اند پرداخته است و زاویه‌ های مختلط زندگی بشر را نیز بی‌برنامه نگذاشته‌اند.

رابطه‌ی جنسی در اسلام در دو امر حصر شده است:

{الذین هم لفروجهم حافظون * إلا على أزواجهم أو ما ملکت أیمانهم} (سوره‌ی مؤمنون و معارج)

امروزه با توجه به توافقات بین‌الملل هیچ کنیزی وجود ندارد، بنابراین تنها راه «ازدواج» باقی می‌ماند.

اما به نبایدها برسیم:

1) رابطه‌ی جنسی در زمان حیض:

به اجماع فقهاء، رابطه‌ی جنسی در زمان حیض حرام است و در این مدت نباید ارتباط رخ جنسی رخ دهد (بقره: 222)

البته این به معنای دوری از زن نیست؛ در ادیانی مانند دین زرتشت، زنان در ایام عادت ماهانه ترک می‌شدند و تمامی جسم آنان نجس پنداشته می‌شد، و از فاصله‌ی دور غذا را به آن زن بینوا پرتاب می‌کردند، مبادا سبب پلیدی آنان شود! اما در فقه اسلامی مرد می‌تواند در این مدت کنار همسرش باشد و با خوش‌رفتاری در کنار او بماند تا این مدت سپری شود، همان‌گونه که پیامبر اسلام (صلی الله علیه وآله وسلم) با همسران خود چنین بوده‌اند. (وسائل الشیعة، 2/323؛ صحیح البخاری، 1/67)

2) رابطه‌ی جنسی از پشت:

جمهور فقهای شیعه این عمل را «مکروه» دانسته‌اند و غالب فقه های اهل سنت حکم به «حرام» بودنش داده‌اند. علاوه بر ضررهایی که بر سلامتی خانم در این عمل می‌تواند واقع شود، از دیدگاه بهداشتی نیز بی‌خطر نیست و همچنین بسیاری از اهل علم آن را «خلاف ادب» دانسته‌اند، و باید توجه داشت که این موضع اصلاً و ابداً برای رابطه‌ی جنسی ساخته نشده است .

نگارنده: محمد شاه


↓ مجموعه مطالب مرتبط ↓ :
راهنمای زوج های جوان (۶۱ مطلب)
مطالب کاربران (۶۴۵ مطلب)

مردم در مورد این موضوع (۵۹) نظر داده اند، برای مشاهده بخش نظرات کمی پایین تر بروید