سلام

وَ مَا أَصَابَکُم مِّن مُّصِیبَةٍ فَبِمَا کَسَبَتْ أَیْدِیکُمْ وَ یَعْفُو عَن کَثِیرٍ ﴿شوری - 30﴾

و هر [گونه] مصیبتى به شما برسد به سبب دستاورد خود شماست و [خدا] از بسیارى در مى‏ گذرد .

این جمله رو زیاد شنیدیم که میگن " مگه من چه گناهی کردم که این بلاها باید به سرم بیاد ؟ " . خدا در این آیه صراحتا می فرمایند که علت مصیبت هایی که به ما وارد میشه خود ما هستیم .

به نظرم نباید همه ی اتفاقاتی که برای ما می افته رو مصیبت تلقی کنیم . گاهی اوقات اتفاقات به ظاهر بد ، یه نعمت محسوب میشن که ما رو از بلاهای بزرگتری حفظ میکنن .

یه حادثه ای رو سراغ دارم که شاید بشه به این موضوع ربطش داد ؛

یه جوان معدن کار ، صبح خواب می مونه و به سرویس نمیرسه ، ایشون با مشقت و بدبختی خودشون رو به محل کار میرسونن .

میرن داخل یه محفظه رو تمیز کنن ، راننده لودر یا ... متوجه اون نمیشه و حجم زیادی از سنگ رو داخل محفظه میرزه و متاسفانه اون جوان فوت می کنه .

فارغ از علت خواب موندن اون مرحوم ، میشه این اتفاق رو یه اتفاق خوب تلقی کرد ، این که اصرار کرده حتما باید سر کار بره می تونه ناشی از وجدان کاری یا ... باشه .

ولی اگه اصرار به رفتن نمی کرد شاید ...

نظر شما چیه ؟



موضوعات مرتبط :
مسائل اعتقادی تفکر در قرآن