سلام عیدتون مبارک
بنده دختری 18 ساله هستم و در شرف عقد، طرف پسرخاله ام و آدم موجهی است. توی این مدت خیلی ها،اطرافیان نظرات و نصیحت هایی داشتند، مثلا قدیمی تر ها میگن اگه تو یکسال به شوهرت بگی چشم، بعد از اون شوهرت به تو میگه چشم. ولی من برام سواله که آیا واقعا اگه همیشه بگم چشم براش عادت نمیشه؟ چه جوری در مسائل نظر مخالف خودمو اعلام کنم؟

یا مثلا میگن اول زندگی قناعت کنین، ولی یکی از اطرافیان میگفت که اول زندگی بخاطر مشکل مالی قناعت کردم ولی الان که شوهرم به تمکن مالی رسیده واسم خرج نمیکنه و فکر میکنه وظیفه منه که چیزی نخوام و قناعت کنم. آیا این حد قناعت کجاست؟ باید همیشه یا حتی اوایل ازدواج از خواسته هامون بگذریم؟

یه عده میگن اگه به همسرت محل ندی، دنبالت میاد، و اون تو رو میخواد و ... ولی یه عده میگن باید همیشه محبت کنی . محبت چقدر باید باشه؟ حد اعتدال کجاست؟ مخصوصا دوران عقد.

من شنیدم دوران عقد خیلی مهمه، یکی از وقت هایی هست که میتونی حسابی خودتو تو دل همسرت جا کنی، و جای پاتو محکم کنی، همه میگن با سیاست باش ولی من نفهمیدم اخر این سیاست چیه؟ ایشون در صحبت ها اظهار داشتن نیاز به تایید دارن، چقدر و تا کجا و توی چه مسائلی باید طرف رو تایید کنی؟
و اینکه رفت امد در دوران عقد چقدر باید باشه ؟ با توجه به اینکه من محصل هستم ،وقت کمی رو در هفته خالی دارم، در چگونگی مدیریت راهنماییم کنین .

ممنونم.


موضوعات مرتبط :
مسائل رفتاری دوران عقد